Na zeventien jaar stilte is Ghinzu eindelijk terug met W.O.W.A, voluit When Other Worlds Await. En je voelt meteen dat hier veel tijd, emoties en ideeën in zijn gekropen. In een interview met frontman John Stargasm vertelde hij al dat de band in die jaren veel heeft meegemaakt, en dat hoor je ook duidelijk in de muziek. Dit is geen album dat snel even gemaakt werd om terug relevant te zijn. Alles klinkt doordacht en zorgvuldig opgebouwd. Opvallend is ook hoe de plaat bijna in drie delen uiteenvalt, telkens verbonden door instrumentale stukken die de sfeer langzaam doen veranderen. Daardoor voelt het meer als een reis dan als een verzameling losse nummers.
De opener “When Other Worlds Await” zet meteen de toon. Acht minuten lang wordt er spanning opgebouwd met gitaar, bas en drums die bijna hypnotiserend blijven doorgaan. Eerst klinkt alles nog rustig en ingehouden, terwijl Stargasm woorden achter elkaar laat overvloeien alsof hij vastzit in zijn eigen gedachten en er maar niet uitraakt. Langzaam komen er meer toetsen bij en groeit het nummer richting een climax zonder ooit volledig te ontploffen. Net dat maakt het zo sterk. En wanneer je denkt dat het nummer gedaan is, schakelt het plots over naar een nieuw stuk met stemvervorming en een sterke elektronische beat. Het voelt bijna filmisch aan en laat meteen horen hoe goed Ghinzu nog altijd spanning kan opbouwen zonder de controle te verliezen.
Daarna volgen “Snow White”, “Out of Control” en “Forever”, nummers die we eerder hebben besproken maar die binnen het geheel nog beter werken. Alles vloeit mooi in elkaar over en blijft binnen dezelfde donkere sfeer zonder eentonig te worden. De ene track leunt wat meer naar rock, de andere meer naar elektronica, maar dat typische Ghinzu geluid blijft aanwezig. “Morning Lights” voelt vervolgens bijna vertrouwd aan. Een zacht rocknummer met een vermoeide maar verslavende zanglijn die blijft hangen. Het klinkt herkenbaar op een goeie manier, alsof het al jaren bestaat. Alsof de band niet geforceerd vernieuwend wil klinken, maar gewoon vertrouwt op sfeer en emotie. Daarna brengt “Mathias is Gone” rust. Een instrumentaal nummer dat langzaam spanning opbouwt en perfect werkt als overgang naar het tweede deel van de plaat.
Dat tweede luik voelt emotioneler en grootser aan. “Apologies” draait rond schuld en beseffen dat je fouten hebt gemaakt. De keys blijven lang dezelfde noten herhalen terwijl blazers het refrein iets dramatisch geven. Het klinkt zwaar en dat zonder melodramatisch te worden. Ook “It’s the Law” blijft hangen dankzij de snelle gitaarlijn en de subtiele stemvervorming in het refrein. Alles blijft voortdurend onder spanning staan zonder dat het nummer ooit losbarst in geluid. “#quietluxury” trekt die sfeer verder open en eindigt met een alarmerend geluid dat lang blijft nazinderen. Het zijn nummers die niet meteen alles prijsgeven, maar wel groeien naarmate je het vaker beluistert.
In het laatste deel laat Ghinzu de emoties nog harder binnenkomen. “Fool” bouwt langzaam op met slepende gitaren en zang die steeds krachtiger wordt. Niet breekbaar, maar eerder alsof alle emoties al zo lang meegedragen worden dat ze zwaarder zijn geworden. Daarna zorgt “Death Race” plots voor een stevige switch met dance-rockinvloeden die de plaat even terug wakker doen schudden. Het onverwachte werkt net goed omdat het geheel daardoor opnieuw ademruimte krijgt. “Master Bluff” trekt het daarna weer met de instrumentatie richting iets donkerders en mysterieuzers met triphopinvloeden en een dreigende sfeer. Ook hier hoor je hoe sterk de productie is, met dank aan Dave Sardy, met wie ze hebben samengewerkt. Elk nummer loopt zo natuurlijk over in het volgende, waardoor alles als één groot geheel blijft aanvoelen, zelfs met de invloeden die snel wisselen.
Afsluiter “Breathless” brengt uiteindelijk alle emoties van de plaat samen. Het begint klein en rustig met zachte gitaren, keys en een beetje trieste sfeer, maar groeit langzaam uit tot een groots einde. Hier staat de stem van John Stargasm volledig centraal en voel je eindelijk alles loskomen wat zich doorheen het album heeft opgebouwd. Tegen het einde tillen trompetten en violen het naar iets theatraals, alsof de band na al die jaren eindelijk alles eruit gooit. Net dat maakt W.O.W.A zo krachtig. Het is geen makkelijke plaat die je meteen volledig begrijpt, en door de lange nummers vraagt ze soms echt aandacht en geduld. Maar eens je erin zit, blijf je nieuwe details ontdekken en vallen de verschillende delen steeds beter in elkaar. Ghinzu bewijst hiermee vooral dat ze na al die jaren nog altijd perfect weten hoe ze spanning, emotie en sfeer moeten samenbrengen zonder hun eigen identiteit ooit in al die jaren zijn kwijt geraakt.
Wegens een zwaar verkeersongeval waarbij John Stargasm betrokken raakte, zijn de shows van 4 juni in De Helling en 5 juni in de AB geannuleerd. De band staat wel nog 19 juli op Dour Festival en 29 oktober in Vorst Nationaal!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Breathless”, ons favoriete nummer van W.O.W.A in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
