© CPU – Jan Van Hecke (archief)
Al maanden kijken we reikhalzend uit naar deze nieuwe editie van Gent Jazz. Het festival slaagde er namelijk wederom in om een geweldige line-up samen te stellen, met daarop onder meer John Hiatt, Alabama Shakes, Van Morrison, Marcus Miller en Celeste. Om het festival meteen met een absolute knaller te beginnen, kregen we op het hoofdpodium meteen enkele levende legendes met Sun Ra Arkestra en Stanley Clarke, maar ook de inmiddels al enkele jaren tot vaste waarde uitgegroeide Lakecia Benjamin en dan hebben we het nog niet gehad over wat Ravi Coltrane en Terence Blanchard brachten.
Lakecia Benjamin @ Main Stage
Gent Jazz had op geen energiekere manier kunnen beginnen dan met Lakecia Benjamin. De Amerikaanse schreeuwde het publiek meteen wakker toen ze het podium opkwam en nodigde meteen uit om aan haar show deel te nemen. Haar sax bleef aanvankelijk nog even op de achtergrond, maar wanneer die op de voorgrond kwam, toonde ze al glimpsen van haar enorme kunde. Dat ze een vrouw is van meerdere muzikale talenten, wisten sommigen misschien al, maar Benjamin herinnerde het publiek daar graag en snel aan met een stukje rap. Nadat ze het publiek gretig had doen meeklappen, was het tijd voor de eerste ode aan John Coltrane op deze Gent Jazz-editie. Dat er nog velen zouden volgen was een zekerheid, met niet alleen Ravi Coltrane nog op het dagprogramma, maar gezien hij dit jaar honderd zou zijn geworden veel muzikanten die de jazzgrootheid wilden eren. Benjamin deed dat met een fantastisch “My Favourite Things”, met daarop haar saxofoon centraal en dat duurde zowaar nog langer werd dan de studioversie van Coltrane. Ze ging verder met “I Wish I Knew How It Felt To Be Free”, dat dreef op een gelukzalig gevoel, dat muzikaal deed denken aan pakweg “New York State Of Mind” van Billy Joel. Het ritme werd vervolgens weer omhoog geschroeid met een knappe drumsolo, gevolgd door zuiderse ritmes en uiteindelijk een funky slot. De elektrische basgitaar werd daar logischerwijs voor bovengehaald en Benjamin liet het publiek voor een laatste keer dansen, meeklappen en ‘oh yeah’ schreeuwen. Als opener kon de set van Lakecia Benjamin vast en zeker tellen. De Amerikaanse bracht meteen een bom energie en een prachtige ode aan John Coltrane en zette daarmee de toon voor een fantastische festivaldag.
Bodem @ Garden Stage
Bodem kreeg de eer om dit jaar de Garden Stage voor geopend te verklaren. Het jonge trio deed dat met een heerlijk zonnetje op de achtergrond en dat paste perfect bij de dromerige melodieën die Adia Vanheerentals op haar saxofoon bracht. Met momenten werden er op gitaar ook logge, dreigende riffs gespeeld, die werden bijgestaan door stevige drums. De combinatie met de saxofoon leverde een geluid op dat we nog niet erg vaak gehoord hebben, maar dat er zeker wel mocht zijn. Nadat Vanheerentals ons had bedankt omdat we zo braaf hadden geluisterd, werden we nog getrakteerd op een rondje sopraansaxofoon en vervolgens ook nog een laatste opzwepende nummertje.
Stanley Clarke N*4Ever @ Main Stage
Stanley Clarke zou zomaar eens de meest invloedrijke bassist ooit kunnen zijn. Zijn werk met Return To Forever staat bij iedere jazzfusionfan ongetwijfeld in de platenkast en het was ook met een ode aan die band dat hij op Gent Jazz neerstreek. Bijgestaan door een geweldige drummer, pianist en saxofonist, begon Clarke eraan op zijn contrabas. De Amerikaan etaleerde meteen zijn klasse met fantastische ritmes en vanzelfsprekend lang uitgerokken nummers. Bij de tweede song ging hij zelfs even op zowat elke mogelijke manier op zijn snaren slappen, van boven naar onder. Het is iets dat we nog maar weinig gezien hebben, maar mochten we het al vaker gezien hebben dan zou het natuurlijk niet zo spectaculair aangevoeld hebben zoals het op Gent Jazz deed. Tussen het Return To Forever-geweld, was het hoogtepunt misschien wel een cover, namelijk eentje van “Goodbye Pork Pie Hat” van Charles Mingus. Het was het enige nummer waarvoor Clarke zijn elektrische bas bovenhaalde en na de fraaie melodieën werd er ook vrolijk op los gesoleerd. Het mag dus duidelijk zijn dat Stanley Clarke en zijn drie jonge muzikanten er in een uur in slaagden om een wel erg indrukwekkend concert te spelen, al hadden ze gerust nog wat langer mogen doorgaan.
Terence Blanchard & Ravi Coltrane @ Main Stage
Met Ravi Coltrane & Terence Blanchard waren we aangekomen bij wat ongetwijfeld de meest authentieke John Coltrane-ode van Gent Jazz was. Zoals Stanley Clarke tijdens zijn concert al aangaf is 2026 een groot jaar voor jazz, met wat de honderdste verjaardag van John Coltrane zou zijn geweest, maar ook wat die van Miles Davis zou zijn geweest. En zo brachten Blanchard en Coltrane dus ode aan twee van de allergrootsten, wat ook betekende dat ze uit een wel erg breed repertoire konden puren. “On Green Dolphin Street” was ongetwijfeld een van de hoogtepunten, maar ook de saxofoon en trompet op “Flamenco Sketches” was om van te smullen. Met Charles Altura stond er tevens ook een meesterlijke gitarist op het podium die op “All Of You” fantastisch stond te soleren. De band had ook nog een encore in petto, maar hield het daarvoor meer aan de ingetogen kant, wat vooral voor een erg beklijvend einde zorgde. Als je tijdens de stille momenten de frigo honderd meter verderop kan horen koelen, dan weet je dat het publiek volledig werd meegezogen in het muzikale verhaal. Terence Blanchard en Ravi Coltrane brachten een prachtige ode aan Miles Davis en John Coltrane, zonder daarbij hun eigenheid te verliezen en het mag gerust gezegd worden dat er met Altura nog een derde muzikant op het podium stond die zonder al te veel moeite de show kon stelen.
Brahja Trio @ Garden Stage
Zoals op de Garden Stage wel vaker gebeurt, tekende Brahja Trio op voor niet één maar twee sets. Tijdens die tweede bracht het trio op serene wijze knappe saxofoonmelodieën, aangevuld door erg aanwezige contrabas en drums. De set kabbelde op die manier voortdurend verder en luisterde erg lekker weg. Spannend was het misschien niet zozeer, maar wie voortdurend mooie melodieën weet te brengen, scoort eigenlijk ook. Het grappigste moment kwam misschien wel toen de band onderling nog even in overleg moest lijken te gaan voor het laatste nummer, dat wederom – je raadt het al – zo’n heerlijke melodie had.
Sun Ra Arkestra @ Main Stage
Het gebeurt op Gent Jazz ook wel eens dat het laatste optreden van de dag doorgaat op de Garden Stage. Op deze openingsdag was niets minder waar, want Sun Ra Arkestra kreeg de eer om de eerste festivaldag af te sluiten. Het gigantische ensemble miste de honderdtweejarige leider Marshall Allen, die zoals de presentatrice aangaf niet meer op tournee gaat. De leiding voor vanavond viel daarmee op de schouders van Knoel Scott en die deed dat met bakken energie, fantastische conga’s en onnavolgbaar saxofoonspel. Tara Middleton, volledig goudgekleurd uitgedost, toonde meteen wat ze als zangeres in haar mars heeft. Met in totaal maar liefst vier percussionisten op het podium, konden we ook rekenen op heel wat dansbare ritmes en dat maakte het jammer dat we vandaag net met stoelen op het middelplein stonden en iedereen braaf bleef zitten. Wie een ticket had gekocht om naast de tent te staan, had wat dat betreft meer geluk en kon er vrolijk op los dansen. Het enige moment waarop dat niet haast nodig was, was het kalmere en nog vrij recente “Swirling”, waarbij Middleton nog maar eens uitblonk, met in het bijzonder bij de allerlaatste woorden, ‘swirling a cosmic breeze’. Die vier woorden van het door Marshall Allen gecomponeerde lied, dat ook aan hem werd opgedragen, beschrijven misschien wel nog best van al wat Sun Ra Arkestra op Gent Jazz bracht. Het was iets dat je nergens echt thuis kan brengen, met daarbij een zeker kosmisch randje en ook een bepaalde luchtigheid. En of het goed was.
Als alle festivaldagen van Gent Jazz zo goed worden als de eerste, dan zijn we vertrokken voor een reeks fantastische dagen. Lakecia Benjamin verklaarde het festival voor geopend met een gigantische bom energie, waarna we op het hoofdpodium ook nog een grondlegger van de jazzfusion aan het werk te zien kregen met Stanley Clarke en de verderzetting van een legende door Terence Blanchard & Ravi Coltrane. Ook Sun Ra Arkestra zette een legende voort en laat ons hopen dat die nog heel lang mag duren.
