Zeggen dat het razendsnel gaat met de carrière van SIENNA SPIRO is een behoorlijk understatement. Vorig jaar behoorde de popjazz-zangeres nog tot ons spannendste lijstje van het jaar: de Grote Beren van Morgen, maar intussen heeft de Britse een volwaardig debuutalbum in de rekken liggen. En meer zelfs, want bij een album hoort ook een tournee. Een tijdje geleden bleek onze Ancienne Belgique een behoorlijk maatje te klein voor de artieste en ook de tickets voor haar show in Vorst Nationaal gingen als zoete broodjes over de toonbank. Niet lang nadat de ticketverkoop gestart was, mocht het bordje ‘uitverkocht’ dan ook bovengehaald worden en zo was ook het geval voor zowat alle andere zalen waar Spiro volgend jaar speelt. Het is een succesverhaal dat zichzelf lijkt te schrijven en waarbij Visitor vooral als document zal dienen om dit alles te staven.
Tussen jazz en soul, maar met een randje pop probeert SIENNA SPIRO zich sinds het prille begin te onderscheiden van de middenmoot en dat lijkt aardig te lukken. Op “My House” lijkt het zowaar alsof we een Londense jazzclub uit de jaren ’30 binnenwandelen terwijl rook en de geur van alcohol de lucht kleuren. De realiteit van korte aandachtspannes, vluchtig scrollen tussen een eindeloze stroom aan content en een muziekindustrie die steeds meer om kwantiteit lijkt te geven, voelt plots bijzonder veraf. Spiro laat de tijd even bevriezen en neemt ons tien nummers lang mee doorheen een rijkelijk ingericht huis waar het altijd warm en gezellig is, en waar emoties alle ruimte mogen innemen die ze nodig hebben.
De titel mag dan wel “We’re Not In Love” zijn, maar dat we al vanaf het eerste uur verliefd zijn op de stem van SIENNA SPIRO zullen we nooit ontkennen. Op de pianoballade kiest ze voor een aanpak die ruimte aan de noten geeft om te resoneren, de klanken in het rond laat dansen en de emoties doet doordringen. De plotse meerstemmige zang onderstreept de dramatiek die de Britse zo moeiteloos in haar songs weet te verweven. En hoewel alle gevoelens bijzonder uitvergroot worden, sterft de song op een heel stijlvolle manier uit. Om vervolgens weer open te bloeien in een volgende song. Waar “Great Expectation” doet denken aan het debuutalbum van Jorja Smith, is het “Die On This Hill” dat een onuitwisbare indruk nalaat. De song verscheen eerder als single en zorgde er al gauw voor dat er nog veel meer ogen op SIENNA SPIRO gericht werden, en toch blijft elke luisterbeurt even magisch.
In de tweede helft van Visitor schroeft SIENNA SPIRO het tempo lichtjes terug. Op “Pure” kiest ze voor het pad der melancholie dat kracht bijgezet wordt door de steeds prominentere aanwezigheid van strijkers. Dat de Britse vocaal indruk maakt, is ondertussen geen nieuws meer en toch blijft het elke keer weer verbazen. Met hier en daar een gitaarlijntje dat subtiel doet denken aan Billie Eilish bouwt ze de perfecte brug naar het immer impressionante “The Visitor”. Dat de song de titel van het album mocht afleveren, is al een behoorlijk groot signaal over het belang ervan en toch voelt het alsof de context die geschept wordt dit alles nog een keer extra onderstreept. Alsof rode fluwelen gordijnen openschuiven en het toneel tevoorschijn toveren, brengt “The Visitor” een scherp afgelijnd beeld tot leven. Groots, maar vooral grootser dan we tot op heden hoorden, pakt SIENNA SPIRO uit met een liedje dat eigenlijk ook heel voorzichtig aftast waar de grens ligt.
Ook in de eindsprint lijkt SIENNA SPIRO geen toegevingen te doen. Vooral het filmische aspect wordt benadrukt met lang uitgesponnen klanken, luxueus klinkende arrangementen en een zanglijn die de tijd lijkt te kunnen controleren. Zo wordt het tempo tot een lome dans teruggeschroefd op “Time, You & Me” en wekt de song de indruk moeiteloos in het rijtje te passen met James Bond-soundtracks à la “Skyfall” en “No Time To Die”. Geen verkeerde referenties, al ziet het ernaar uit dat Spiro vooral zichzelf als ijkpunt heeft. Afsluiten doet ze met een nummer dat niet alleen behoorlijk minimalistisch is op instrumentaal vlak, maar ook een opmerkelijk vleugje hoop met zich mee lijkt te dragen. Terwijl we heen en weer wiegen, speelt zich op ons netvlies een video af van een prachtig bal waar iedereen in Bridgerton-waardige jurken in het rond draait.
SIENNA SPIRO bewijst op haar debuutplaat dat er geen leeftijd staat op kwaliteit. Maar niet alleen dat: Visitor is een tijdloos document dat minstens evenveel indruk zou maken als het een tweede of vijfde album in het repertoire van een artiest zou zijn. Zonder toe te geven aan razendsnelle trends, maar met een eigenzinnige aanpak brengt de Britse een langspeler die al bij de eerste luisterbeurt als een klassieker klinkt. SIENNA SPIRO staat deze zomer op North Sea Jazz en volgend jaar in de Gashouder in Amsterdam en Vorst Nationaal. Zowat de volledige tour is reeds uitverkocht.
Ontdek “Die On This Hill”, ons favoriete nummer van Visitor, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
