Live is Live 2026 (Festivaldag 1): Hitte en hits

De zomer is officieel begonnen en daarmee ook het festivalseizoen! Wie denkt aan de ideale seizoensopener, komt al snel uit bij Live is Live. Na een sabbatjaar in 2025 werd gisteren in Park Middenvijver het startschot gegeven voor de inmiddels derde editie. Het blijft een jong festival dat nog volop zijn plaats zoekt in het drukbezette Belgische festivallandschap. Met headliners als Robbie Williams, Nick Cave & The Bad Seeds en Iron Maiden haalde de organisatie weliswaar ronkende namen in huis, al was er van exclusiviteit nauwelijks sprake.

Omdat de echte fans deze grootheden het afgelopen jaar al op andere Belgische podia aan het werk konden zien, verliep de ticketverkoop niet bepaald van een leien dakje. De voorbije weken kwam Live is Live dan ook vooral in het nieuws door een vermeend moeizame ticketverkoop, een oververzadigde tweedehandsmarkt en talloze analyses over de vermeende crisis in de Belgische festivalsector. Tel daarbij de moordende concurrentie met Werchter Boutique en Parklife, en een uitzonderlijke hittegolf (de warmste dagen sinds de jaren zeventig) en het recept voor een uitdagende editie was compleet. Geen ideale omstandigheden om de twijfelaars over de streep te trekken, al lieten wij het niet aan ons hart komen: voor goede muziek op een zonnige weide zijn wij immers altijd te vinden.

Ozark Henry @ Main Stage

Julius Caesar noemde de Belgen meer dan tweeduizend jaar geleden al de dapperste van alle Galliërs. Hij kon echter niet vermoeden dat latere generaties de beproeving zouden moeten doorstaan om op de warmste dag van 2026, pal in de middagzon, naar Cleymans & Van Geel te kijken. Er zijn grenzen aan onze heldhaftigheid en wij lieten de bakoven tijdens de opening van eerdergenoemd duo en Davina Michelle dan ook aan ons voorbijgaan. Noem ons plooiers of opgevers, maar mochten er vrijwilligers zijn die dit in onze plaats willen doen: stuur gerust een mailtje naar beir@dansendeberen.be.

De immer sympathieke Piet Goddaer was de eerste die wij het podium zagen bestijgen. Het grote publiek was op dat vroege uur nog niet massaal afgezakt naar Antwerpen, waardoor Goddaer en zijn band uitkeken over een ietwat lege vlakte. Ze lieten het echter niet aan hun hart komen en trakteerden de aanwezige doorbijters op een smaakvolle set vol zwoele elektronica, verfijnde pop en cinematografische soundscapes. Goddaer vroeg wel wat geduld van de doordeweekse muziekliefhebber, aangezien zijn setlist grotendeels bestond uit minder bekend werk. Om de sfeer op de weide te versterken zocht hij al snel de catwalk op om meer te midden van het publiek te performen. Dat werkte aanstekelijk en stak het vuur aan de lont. Ozark Henry liet Live is Live tenslotte niet in de kou staan (!!!) en trakteerde ons op het einde nog op knappe versies van “At Sea” en “Sweet Instigator”. Met “I’m Your Sacrifice” probeerde Goddaer het publiek nog een laatste keer op te zwepen, en met die dijk van een song slaagde hij daar wonderwel in. Zo zochten de toeschouwers na het optreden met een voldane glimlach de nodige schaduw op.

Bart Peeters & De Ideale Mannen @ Main Stage

Als een volleerd rasentertainer scheurden Bart Peeters en zijn vijf Ideale Mannen het hoofdpodium op. Peeters is al lang geen groentje meer in het vak en hij liet het Middenvijver Park dan ook meteen uit zijn hand eten. Met “Mannen zijn idioten” opende hij met veel branie, maar het was de speelse meezinger “Lepeltjesgewijs” die het publiek definitief over de streep trok. Wat volgde was een vlammende, enthousiaste set waarin Peeters en zijn band ondanks de verzengende hitte alles uit de kast haalden om Live is Live in beweging te krijgen. De rustpunten waren op één hand te tellen, met het zomerse “De bevalligste” als ode aan zijn kleinkind en “Allemaal door jou” als wiegende ballade. Al klonk Peeters’ stem in dat laatste nummer bij wijlen eerder demonisch dan teder, alsof de hitte van de zon hem beet als het hellevuur.

Het leeuwendeel van de set was dan ook uptempo en getuigde van een indrukwekkend entertainmentgehalte. Met publieksfavorieten als “Zwemmen in de zee”, “Heist aan zee” en “Konijneneten” had hij de massa volledig in zijn greep. Een vurig instrumentaal “AAA” zorgde voor extra pit, waarna “Brood voor morgenvroeg” en “Ik hou van folk” iedereen zwetend lieten meespringen. Een ingetogen “Tot jij weer van mij houdt” bluste het inferno, maar na afloop was iedereen het erover eens: Bart Peeters & De Ideale Mannen hebben in deze brandende hitte een huzarenstuk afgeleverd. Vlaanderen kent vele zangers en sterren, maar hoog op de troon troont Bart Peeters als Zeus op de Olympus. Een man gebeiteld uit puur showmanschap.

Suzan & Freek @ Main Stage

Hoewel Bart Peeters al een show had neergezet alsof hij de eigenlijke headliner was, volgden er nog enkele optredens alvorens Robbie Williams het hoofdpodium zou inpalmen. Het duo Suzan Stortelder en Freek Rikkerink was aan de beurt en bracht met een vijfkoppige band en een minimale lichtshow een reeks verteerbare popsongs vol emotie. Ondanks de loden hitte waagde Freek zich in een bloedheet voetbalshirt, terwijl Suzan het wat luchtiger hield. Het duo heeft een rollercoaster van een jaar achter de rug, met de kankerdiagnose van Freek als absoluut dieptepunt en de geboorte van zoontje Sef als ultieme goedmaker.

Vanzelfsprekend sijpelden die emoties door in de setlist. De opzwepende discobeat van “Ken je dat gevoel” zat als feestmaker al vroeg in de set en kreeg de Antwerpse heupen meteen in beweging, maar toen Freek de hit “Niemand” aankondigde met een verwijzing naar zijn ziekte en het publiek opriep om het leven te vieren, zorgde dat voor kippenvel. Of was het toch die gigantische vernevelaar die af en toe een verfrissende nevel over ons heen blies? Ook de pianoballade “Lichtje branden” werd ingeleid door een pakkende speech, wat resulteerde in een knuffelgolf over het park. Het duo slaagde er vervolgens in om het publiek weer op te zwepen met de ritmische claps in “De overkant”, de danspasjes bij “Honderd keer” en de energieke eighties-vibe van “Slapeloosheid”. Met de monsterhit “Als het avond is” als kers op de taart, zongen en dansten de duizenden aanwezigen uit volle borst mee. Suzan & Freek brachten een brave maar wel doorleefde popset waarin vooral de feilloze samenzang het oververhitte publiek wist te raken.

Sugababes @ Main Stage

Als opwarmer voor Robbie Williams’ tijdreis naar de nineties en nillies stonden ook de Sugababes op de affiche. Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy surfen al enkele jaren mee op de golf van nostalgie die de millennials overspoelt, en ook in Antwerpen schoven de dertigers en veertigers gretig dichterbij toen het drietal het podium betrad. De dames werden vergezeld door een driekoppige band, al moesten ze voor de nodige ruggengraat ook leunen op heel wat ondersteunende samples. Muzikale hoogstandjes hoefde het publiek dus niet meteen te verwachten. Op zich geen enkel probleem, want Live is Live was simpelweg in de stemming voor een plezierig uurtje dansbare popmuziek.

Met “Freak Like Me” gaf de teletijdsmachine alvast plankgas, een lijn die werd doorgetrokken naar het onvermijdelijke “Hole In The Head”. De stemmen van het drietal klonken na al die jaren nog steeds loepzuiver en ook de samenzang paste nog vlotjes bij elkaar. Met de recentere singles “Jungle” en “Shook” probeerden de Sugababes hun huidige relevantie te onderstrepen, maar het park liep er niet helemaal warm van. Ook de ingetogen ballad “Stronger” viel wat in dovemansoren, al deed het emotionele “Ugly” het gelukkig een stuk beter. Het plezier zat echter in de staart: met “Overload”, “Round Round”, “Push The Button” en afsluiter “About You Now” werd er op het einde alsnog een feestje gebouwd dat de nostalgische behoefte van de aanwezigen invulde.

Robbie Williams @ Main Stage

Net geen jaar nadat Robbie Williams TW Classic afsloot, mocht hij gisteren opnieuw zijn entertainmentkunsten botvieren op het hoofdpodium in Antwerpen. Dat het een spektakel zou worden, bleek al bij het eerste nummer: zijn uitgebreide band, tientallen danseressen en flitsende visuals verbleekten bij de branie en zelfzekerheid van de artiest himself. Gehuld in een glinsterend trainingspak van Adidas zorgde hij voor een opvallende entree en met de knaller “Let Me Entertain You” als opener maakte hij meteen zijn ambities duidelijk.

Het stond als een paal boven water dat Robbie wílde entertainen. Hij schotelde ons niet alleen een setlist vol hits voor, maar haalde alles uit de kast om de massa te vermaken. Zo gaf hij vroeg in de set enkele ‘zanglessen’ door het publiek te laten meezingen met een medley van “Song 2”, “Seven Nation Army” en “Livin’ On A Prayer”. Met de potente rocker “Rocket” en een enthousiast onthaald “Rock DJ” maakte hij gelukkig weer snel de brug naar zijn eigen repertoire, al zouden er later met “Theme from New York, New York” en “My Way” (als ode aan zijn vader) nog enkele swingende covers passeren.

Williams’ vader was niet de enige uit zijn persoonlijke kring die in de bloemetjes werd gezet. “Love My Life” werd opgedragen aan zijn vier kinderen, de recente single “Pretty Face” aan echtgenote Ayda Field. De wereldhit “She’s The One” werd dan weer toebedeeld aan Eefke, een willekeurige fan in de frontstage… Het leverde komische momenten op, al zullen sommigen hebben gevonden dat al die grappige bindteksten de vaart uit de show haalden. Wij konden er in elk geval smakelijk om lachen, temeer omdat het Britpopicoon op tijd en stond een hit uit zijn achterzak schudde.

Die hits werden bovendien met vuur gebracht. De voltallige rockband werd versterkt door een uitgebreide blazerssectie en ijzersterke achtergrondzangeressen, waardoor de nummers extra kracht kregen. Toen elke muzikant afzonderlijk werd voorgesteld door hem of haar een stukje van een bekende hit te laten spelen (gaande van “Are You Gonna Go My Way” tot “Hey Jude” en zelfs “YMCA”) werd hun kunde extra in de verf gezet. Of we ons daardoor soms net iets te veel in een eersteklas covershow waanden? Het was een terechte vraag, zeker op het moment dat Williams onze ogen begon te verblinden met een knalroze outfit.

In de laatste rechte lijn haalde Mr. Robbie gelukkig zijn allergrootste kanonnen boven. Een luid meegezongen “Come Undone” zette de eindstrijd in, die nog intenser werd toen “Kids” centraal op de catwalk werd gebracht. “My Way” vormde de emotionele brug naar de absolute kleppers “Feel” en “Angels”. Beide songs werden uitstekend vertolkt en weergalmden luid door duizenden kelen. Robbie Williams kwam, zag en overwon opnieuw op Belgische grond en zette een passend orgelpunt achter de eerste festivaldag van Live is Live 2026.

En daarmee zat de eerste festivaldag van Live is Live 2026 erop. De organisatie had haar uiterste best gedaan om de weide van de nodige verkoeling te voorzien: met gigantische vernevelaars, gratis water, zonnecrème en extra schaduwplekken was het comfort van de bezoeker prioriteit. Toch waren de echte helden van deze dag niet alleen de artiesten op het podium of de gedreven fans, maar zeker ook de talloze medewerkers en vrijwilligers die met een glimlach in de volle zon stonden te smelten. Op naar de volgende twee festivaldagen!