© CPU – Joost Van Hoey
Dranouter, dat is van het begin tot einde ’t zwien deur de bjèten joagn. Voor de niet West-Vlamingen, plezier en feest centraal. We vinden dit nog meer de rode draad van het festival dan de folkinsteek waarmee het oorspronkelijk begon, en dat geeft helemaal niet want ‘boerenleute’, dat is voor het volk. Elk jaar komt er op Dranouter een allegaartje aan publiek de festivalweide op; van gezinnen tot zestienjarigen die hun eerste festival doen, van de volledige lokale jeugdbeweging tot de wat oudere folkliefhebber: iedereen is welkom en trekt samen aan hetzelfde touw. Zolang er maar sfeer is, plezier gemaakt kan worden en de drankjes rijkelijk over de toonbank gaan. Vandaag op het muzikale programma vinden we headliners Bart Peeters en popprinses Pommelien Thijs. Daarnaast zijn er heel wat onbekende pareltjes en opkomende talenten als Emmy d’Arc, Head On Stone en Cloud Nova te leren kennen en dan hebben we het nog niet eens over de focus op Ierland gehad (het festival programmeert het hele weekend Ierse bands).
Farfar @ Chateau
Dranouter openen, het is toch altijd een charmant gegeven. In de gezellige Chateautent een uur je muziek brengen voor de ware liefhebbers terwijl menig scouts-, KLJ- en Chirovolk nog ligt te bekomen van de donderdagavondfuif. Dat is wat het Antwerpse Farfar dan ook van plan was, al klonk de sound toch net iets exotischer dan het verre Antwerpen. Een zwoele saxofoon, warme bassen en opzwepende beats creëerden een dansbaar geheel dat bij momenten Latijns-Amerikaans, Touareg en Mediterraans aanvoelde. De sax stal al solerend al snel de show, terwijl het ritmische gedeelte hem alle ruimte gaf. Alhoewel het hierbij over het algemeen vrij rustig bleef, gingen de eerste feestvierders al aan het dansen, met de sfeer zat het al snor.
Ook de toetsenist liet zijn kunsten zien en pakte uit met enkele funky passages in de spotlights. Middenin de set volgde hun succesvolste nummer “El Alamein”, dat live toch wel extra zomers binnenkwam. Even waanden we ons op stap met een of andere sjeik in de Saharawoestijn. We dreven mee op het oneindige zand onder de strenge zon; wat een geweldig nummer. De band haalde ons al snel weer uit onze trance door vervolgens haar nummers te laten exploderen in een wervelwind aan wilde klanken, waardoor we het precies nog net iets warmer kregen. Op dit elan ging het concert door, tot de band aankondigde ons te verlaten na het spelen van een iets rustiger nummer. Farfar bewees een ideale opener te zijn en vooral een band met bakken potentieel die het met gemak nog heel wat verder zal schoppen dan openingsact.
Harry Descamps @ De Brouwerie
Na Farfar staken we op ons dooie gemakje de weide over, en zo kwamen we in De Brouwerie terecht waar Harry Descamps net aan zijn set begonnen was. Harry speelt doorgaans in wat stevigere bands zoals, Whorses en No Prisoners (met Pieter Paul Devos van Raketkanon en Kapitan Korsakov, die tevens ook het laatste album van Descamps producete). Vandaag was het echter de akoestische gitaar, zijn ruwe stem en viool die centraal stonden. Met wat komische bindteksten in het sappige West-Vlaams speelde de band de nummers aan elkaar. Het geheel deed wat aan de anti-folk van Adam Green denken. Het publiek leek het alleszins te smaken, want het duurde niet lang voordat we ‘I LOVE YOU’ luidkeels geroepen hoorden. Zonder zich er veel van aan te trekken, kabbelde het optreden van de band voort.
Het rustige getokkel en de bezwerende viool spraken voor zich en namen het optreden op sleeptouw. Misschien kabbelde het optreden iets te langzaam voort voor sommige festivalgangers, want na een klein half uurtje overstemde het jolige geklets het concert helaas wat. Zo was het bij momenten soms wat moeilijker om te genieten van het concert dat naar onze mening wel wat meer stilte verdiende. We kregen wat later een nummer van Descamps’ andere band Whorses, maar natuurlijk in een nieuw akoestisch jasje. Zo vulden Descamps en kompanen op gezapige manier het uur vol, met hier en daar een iets wildere uitvaart op de instrumenten waardoor de band de naam van Belofte van Radio Willy helemaal waarmaakte en onder welverdiend applaus kon afsluiten. Ze beseften ten slotte dat ze nog enkele minuten over hadden en besloten dit te vullen met een cover van cultband Ween.
Frans Kalf @ Theater
Na een korte pauze te hebben opgezocht in de manilletent, waar je van 14u30 tot 16u lustig kon kaarten, gingen we de ‘Grote Beer van Morgen’ Frans Kalf bezoeken. Hij kreeg een uur lang de tijd om in het Theater het beste van zijn kunnen te tonen. Tedere melancholie zou een uur lang de klok slaan, een beetje à la Tamino, maar dan net iets minder sloom. Zanger Mika Ram toonde dat hij net zoals Tamino over een indrukwekkende stem beschikte en die zou dan ook het concert tot het einde dragen. Daarnaast droeg hij ook het concert met zijn vertellende kracht. Hij kon zijn verhaal overbrengen, net zoals Spinvis dat in zijn beste momenten ook kan. Telkens opnieuw kon hij op enthousiast applaus rekenen van de volgelopen tent. Om op het enthousiasme verder te breien, sloop er steeds meer swing in de set, de indierockinspiratie lag er steeds dikker op. De nummers braken steeds meer open in een wondermooie golf van geluid die tegelijk weemoedig en prachtig klonk. Voor het laatste nummer ging iedereen op commando van Mika rechtstaan om ‘samen staan we sterker’ mee te zingen en na een lekkere gitaarsolo in alle gezelligheid af te sluiten.
Head On Stone @ ‘Nouter Club
In intieme sfeer bracht Nele Janssens, die je ook wel kan kennen van garagepunkband Peuk, in het Theater een tedere set met enkel en alleen haar stem en haar piano. In het donker gehuld, want ‘Nouter Club is de concertzaal van de vereniging, bracht ze haar nummers – wat voor een unieke festivalervaring zorgde die in schril contrast stond met de uitbundige sfeer buiten. De breekbare nummers stonden loodrecht op de festivalsfeer die je buiten kon vinden en dat maakte het concert misschien wel net zo speciaal. De nummers werden telkens opnieuw met enthousiast applaus beloond, waarop Nele antwoordde met wat uitbundig getokkel op haar piano en opnieuw een tedere passage op de zang. Na een klein half uurtje zag je de muzikante letterlijk ontdooien en vergezelde er steeds meer een glimlach haar fragiele stem. Het was wel jammer dat de luide bassen van buitenaf de zaal af en toe binnenslopen, maar daar is naar alle waarschijnlijkheid weinig aan te doen. Ook had Nele nog een goeie suggestie om de beleving nog wat aangenamer te maken, namelijk kussentjes om te zitten in plaats van op de harde beton. Desalniettemin was het optreden een uurtje rustig genieten, bekomen misschien zelfs, van wat er al gekomen was en nog komen zou.
Junior Brother @ ‘Nouter Club
Na een uurtje pauze was het na Head On Stone tijd voor de Ieren Junior Brother in ‘Nouter Club. Opnieuw heerste er een intieme sfeer wat de donkere folk van het drietal extra liet binnenkomen. Met gitaar, fluit en luit wisten ze, samen met hun uiterst sappige Ierse accent, een griezelige maar toch toegankelijke sound neer te plaatsen. Al snel werd duidelijk dat de krachtige stemmen het concert droegen en daar zagen we geen gram in. Zanger Ronan Kealy liet zowel zijn stembereik als zijn accent de show stelen en liet het publiek zo makkelijk in zwijm vallen voor zijn kunnen. Het voelde als een waar uitwisselingsproject om even de Ierse cultuur en folkscene op te snuiven onder aangeven van zijn tonen. Bij momenten barstte het geheel bijzonder chaotisch open waardoor we ons even in het laatste deel van een spannende Coen Brothers film waanden. Zanger Kealy had blijkbaar hetzelfde gevoel, want hij beschreef binnenkomen in ‘Nouter Club als het betreden van een donkere waterput. Hij had nog wat extra opmerkingen in zijn broekzak zitten; zo prees hij bijvoorbeeld ook nog het optreden van Head On Stone, dat hij zelf bijzonder prachtig vond. Het Ierse drietal ging vervolgens op hetzelfde elan voort en zo bleef het optreden van begin tot einde een boeiende ervaring. We begrijpen ten volle waarom het Engelse The Guardian de loftrompet opstak over het drietal.
Cloud Nova @ Buskerpodium
Voor de eerste keer deze avond begaven we ons richting het Buskerpodium om het duo Cloud Nova aan het werk te zien. Met piano en stem gingen ze aan de slag om ons te overtuigen en lang hadden ze daar niet voor nodig. De soulvolle stem van zangeres Claudia Rhode zorgde er al snel voor dat het publiek begeesterd richting het podium keek. Ze werd perfect ondersteund door Ode Maertens op de dromerige toetsen. Zo ging iedereen even aan het zweven totdat middenin de set een uitstapje in het Frans volgde; en ook dit ging de zang bijzonder goed af. Er volgde een uitstapje op de harp en hierna volgde cover “Mercy” van Duffy, waarin Claudia opnieuw het volle bereik van haar krachtige stem tentoonstelde. Het publiek liet het niet aan zich voorbijgaan om hierop enthousiast mee te klappen. Het duo liet hierna weten dat het vaak geïnspireerd raakt door de natuur en alles wat daarmee te maken heeft, en speelde hierna ook het toepasselijke en tevens onuitgebrachte nummer “Hummingbird”. Ze brachten tevens net een ep uit die te beluisteren valt op allerlei streamingsplatformen. Onder begeleiding van het tedere getokkel van Ode Maertens ging het duet in harmonie aan het zingen en zo sloten ze het nummer en bij uitbreiding het Buskerpodium voor de avond in pracht af.
Bart Peeters @ Chateau
© CPU – Joost Van Hoey
Bart Peeters op Dranouter, dat is gewoonweg altijd magie. Van begin tot einde at de volgestroomde tent uit de palm van zijn hand. Hoe de menigte luidkeels “Heist Aan Zee” meezingt op Dranouter, dat valt gewoonweg niet te beschrijven. Elke keer opnieuw is dat een vleugje magie die Peeters en kompanen over de weide verspreiden. Vergezeld van zijn ideale mannen speelde hij de keet naar de vaantjes. Het was verschrikkelijk wurmen en wriemelen om dan ook een plaatsje enigszins in de tent te bemachtigen, laat staan vooraan. De ideale mannen waren muzikaal zoals gewoonte van allerlei instrumenten voorzien. Banjo, gitaar, accordeon, viool en natuurlijk percussie en bas, ze hadden het allemaal mee om een heerlijk geluid te voorzien.
Middenin de set daagde Peeters het publiek uit er nog een lapje bovenop te doen en niet veel later ging hij aan het crowdsurfen over de uitzinnige menigte. Luidkeels werden de ‘lalala’s’ meegezongen terwijl hij al zwemmend de mensenzee trotseerde. Tijdens “Liefde Is Alles” was het dan weer de viool de de show stal. Het hek was ondertussen al helemaal van de dam en dat leek ook Bart te beseffen toen hij met open mond en tong “Brood Voor Morgenvroeg” inluidde. Op commando van de accordeonist werd er voor de zoveelste keer luidop meegebruld.
Voor we naar het slotakkoord gingen, kondigde de witgehemde messias nog een voorlaatste nummer aan; deze was voor de klimaatgeneratie. “(Zo Van Die) Zomerdagen” werd aan hen en de zomerhitte opgedragen. De smartphonelichtjes gingen de lucht in maar iedereen in de tent wist wat er nog volgen zou. Langzaamaan werd “Ik Hou Meer Van Folk” ingezet totdat het volk het niet meer houden kon. Als het nummer plotsklaps openbarstte sprong de menigte alle kanten uit. Het vuur was al lang de lont voorbij, de bom ontplofte in al zijn macht. Bart Peeters op Dranouter, dat kan je niet anders omschrijven dan als magie.
Pommelien Thijs @ Chateau
© CPU – Joost Van Hoey
Voor sommigen was Bart Peeters de headliner van de dag, maar voor vele anderen was popprinses Pommelien Thijs de top of the bill deze avond. De tent liep er alvast overvol voor, misschien nog net iets meer dan voor Bart Peeters. Het was over de koppen lopen, als sardientjes in een blik. Het voelde bij momenten echt wel krap waardoor we de open ruimte aan de zijkant van de Chateautent zoals vorig jaar echt wel misten. Pommelien trok er zich niet veel van aan en nam de menigte al snel op sleeptouw. Terwijl het sterrenstelsel en vervolgens vuurwerk geprojecteerd werden opende “IK MOET GAAN” de set waardoor iedereen de dansbeentjes al snel opwarmde. De menigte brulde luidkeels mee waardoor Pommelien geen enkel woord alleen zou zingen.
Bijna constant werd er met een vurige passie meegezongen door jong en oud, wat nog het meest opviel tijdens hitjes “Erop Of Eronder”, “Ongewoon” en natuurlijk tijdens de finale bij “Atlas”. Ook zelf bewees ze sterk bij stem te zijn door alle noten makkelijk te halen en af en toe krachtig uit te halen met lange hoge noten. De muzikanten die ze meehad waren stuk voor stuk kleppers en zaten er niet mee in het beste van hun kunnen te tonen. De gitaren stalen zo meerdere malen de show door lekker aan het scheuren te gaan. Zo hoorden we enkele lekkere riffs en zelfs een kort uitstapje richting metal met erna een lekkere solo. Vaak deed het wat denken aan het geluid van de geprezen Amerikaanse Olivia Rodrigo.
We merkten dat ze ook het publiek makkelijk om haar vingers wond. Zo vertelde ze dat ze voor de eerste keer op Dranouter stond en het de eerste keer was dat ze in zo’n uithoek van België speelde, maar ze met heel veel plezier deed! Als ze commandeerde om een versnelling hoger te gaan werd er enthousiast geschreeuwd en wat later in de set vroeg ze dan weer om een sitdown. Zelf apprecieerden we het meest van al het bijna militante nummer “Tegenwoordige Tijd” dat met z’n rake teksten en beelden de pijnlijke realiteit van de hedendaagse maatschappij blootlegde. Zo zagen we flitsen van Musk en collega Trump waarna er ook vlammen en chaos geprojecteerd werden. Pommelien Thijs bewees gisterennacht op Dranouter opnieuw waarom ze haar weg naar de top helemaal verdiend heeft door geen enkel moment te vervelen, haar klasse een uur lang tentoon te stellen en te flirten met allures die je enkel maar als internationaal kan beschouwen.
En zo eindigde de eerste dag van het immer zo gezellige Dranouter op een hoge noot. Sfeervol werd er meegezongen, -gefeest en -gedanst met de heerlijke Bart Peeters en Pommelien Thijs. Daarnaast mogen we zeker niet de andere artiesten vergeten die ons van begin tot einde een boeiende middag bezorgden. Dan denken we onder andere maar zeker niet alleen aan het Ierse Junior Brother die een bijzonder uniek en intiem concert neerzetten in de ‘Nouter Club.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
