© Alexa Viscius
American Football kwam na bijna vijftien jaar stilte terug met “American Football” (LP4), het album dat eindelijk weer aanvoelde als de band die in 1999 voor een bepaald soort persoon heel de muziekwereld veranderde. Het debuutalbum van de Illinois-band is voor velen onder ons een fundament van wat we nu midwest emo noemen, en eerlijk gezegd kwam de band lange tijd niet meer in de buurt van die hoogtes. LP2 en LP3 voelden vaak als nette, verzorgde pogingen om iets terug te vinden dat al lang verdwenen was. Maar met LP4 lukte het wel. De band vond een eigen plaats terug in een muzieklandschap dat ze zelf mee had vormgegeven, en dat gaf ons genoeg redenen om enthousiast naar hun eerste Belgische show toe te leven, in de wetenschap dat de klassiekers vroeg of laat zouden volgen.
Het voorprogramma was Marconi Union, en dat voelde meteen als een rare keuze. Waar je een opwarmer verwacht die het publiek klaarstoomt voor de emorock van American Football, kregen we bijna een volledig ambient set. De eerste minuten konden ons nog wel meenemen, de golvende texturen en het langzame opbouwen hadden iets meditatiefs. Maar na verloop van tijd, en de set duurde meer dan veertig minuten, werd het toch wel erg repetitief. Toen we rond ons keken, zagen we vooral mensen op hun gsm of in gesprek met elkaar, weinigen die nog echt naar het podium keken. Het zegt genoeg over hoe deze keuze aanvoelde: sfeervol op papier, maar niet wat een zaal nodig heeft vlak voor een band waar mensen zo lang naar uitgekeken hebben.
Toen American Football zelf opkwam, voelde de energie in de zaal meteen anders. De band koos voor een setlist die bijna als een tijdsreis aanvoelde, beginnend bij het nieuwste werk en stap voor stap terugkerend naar het begin. De nummers van LP4 klonken vol en zelfverzekerd, precies wat we van het album hadden gehoopt. Daarna volgde LP3, met onder andere “Uncomfortably Numb”, waarbij een gastzangeres de vrouwelijke partij van Hayley Williams overnam. Niet elk moment landde even sterk, soms voelde haar interpretatie wat voorzichtig, maar de algemene sfeer bleef overeind. Een korte uitstap naar LP2 volgde, voor de twee fans van dat album die nog in de zaal stonden.
Wat meteen opviel was hoe strak de band nog steeds klinkt, ook na al die jaren. Mike Kinsella’s stem heeft iets fragielers gekregen, maar dat past juist bij de kwetsbaarheid die altijd al centraal stond in hun muziek. De interplay tussen de gitaren, dat kenmerkende afwisselen van arpeggio’s en die wiskundige tijdsignaturen, kwam live nog beter tot zijn recht dan op plaat. Het geluid in de zaal was opvallend warm (net zoals de tempratuur), met genoeg ruimte voor de kopersecties die op sommige nummers binnenkwamen zonder het geheel te overheersen.
Er was ook iets ontroerends aan hoe de band zelf op het podium stond. Niets overdreven maar gewoon de muzikanten die zichtbaar plezier hadden om eindelijk in België te staan. Tussen de nummers door bedankte Kinsella het publiek meermaals, en je voelde dat het wederzijds was, een band die zijn eigen muziek nog altijd serieus neemt zonder zichzelf daarbij al te serieus te nemen.
Maar de echte verwachting in de zaal ging naar de nummers van het debuutalbum, en dat voelde je. Vanaf de eerste tonen van dat deel van de set veranderde de energie volledig. Nummers als “Honestly?” en “Never Meant” zijn de fundamenten waarop zoveel van het huidige midwestemo gebouwd is, en die invloed voel je nog steeds terugkomen in talloze andere bands. Het was de eerste keer dat American Football in België speelde, en die historische lading hing duidelijk in de lucht. Tijdens “Never Meant” konden mensen zich zelfs niet meer inhouden en begonnen ze gewoon te springen omdat de euforie simpelweg te groot werd om stil te blijven staan.
Na een opvallend lange wachttijd kwam de band toch terug voor een toegift van vier nummers, allemaal afkomstig van LP4. Het was duidelijk dat ze hun sterkste kaarten van dat album bewust voor het einde hadden bewaard. “Bad Moons” en “Patron Saint of Pale” kwamen voorbij en gaven het geheel een mooi, vol slot, een bevestiging dat dit album wel degelijk naast de rest van hun discografie mag staan.
Het was een geslaagde eerste Belgische avond voor American Football, ondanks een voorprogramma dat zijn doel duidelijk miste. De band bewees dat ze, meer dan zesentwintig jaar en vier albums later, nog steeds in staat is om een zaal volledig mee te nemen, van de nieuwste nummers tot de klassiekers die de basis legden voor een hele scene. We zouden hen meer dan graag nog eens terugzien op Belgische bodem.
Setlist:
Man Overboard
Blood On My Blood
I Can’t Feel You
Uncomfortably Numb
Wake Her Up
Home Is Where The Haunt Is
My Instincts Are The Enemy
Honestly?
Stay Home
The One With The Wurlitzer
Never Meant
No Feeling
Patron Saint of Pale
The One With The Piano
Bad Moons
