Ashnikko @ La Madeleine: Uitbundig kletsfestijn

De Amerikaanse Ashnikko streek gisteren neer in de Brusselse La Madeleine en deed dat met een eigenzinnige stijl. Met hun mix van elektropop, punk en hyperpop wist die hun fans rond de vinger te winden, waarbij hiphop, bubbelgum en theatrale elementen zeker niet konden ontbreken. De focus lag op het nieuwe Smoochies, maar ook nummers uit Weedkiller en voorgaande populaire songs konden niet ontbreken. Ashnikko gaf niet minder dan het beste van zichzelf met een leuke set, nadat het concert eerder werd uitgesteld door ziekte. Een paar jaar terug stond de Amerikaanse artiest al op Rock Werchter en inmiddels stond die ook in het voorprogramma van Billie EIlish, maar in La Madeleine was het met een kleiner en toegewijder publiek te doen, waardoor het energieniveau nog wat hoger werd gedreven.

Om kwart voor acht was het al aan de beurt van Olga Myko, die begon met een donker melancholisch elektropopnummer. De meeslepende sfeer zorgde ervoor dat we meteen helemaal in de stemming waren, maar al gauw bleek dat dit een van Olga’s sterkere nummers was. De rest was zeker niet slecht, maar vaak niet al te speciaal. Er was veelal een zekere ruwheid aanwezig, die wel voor wat charme zorgde, maar ons niet helemaal warm maakte. We hoopten op nog iets verrassends, en Olga Myko schotelde dat uiteindelijk voor met een a capella gezongen nummer, waarbij de echo op haar stem voor wat diepgang zorgde. Dat er gepraat werd doorheen die track, viel niet te voorkomen, maar de Zweedse wist daarna nog uit te pakken met een laatste energieke song. Olga Myko deed in principe niets verkeerd, maar liet ook geen al te grote indruk na en zeker bij een extravagante hoofdact als Ashnikko hadden we iets specialers verwacht.

Een kwartier later dan gepland kwam ook Ashnikko’s concert op gang en nog vooraleer opener “Sticky Fingers” halverwege was, leek het publiek die vertraging al vergeten. De Amerikaan opende solo in een leuk decor en eens de twee dansers zich erbij aansloten kwam het feestje al op gang. Het was gauw duidelijk dat Ashnikko er een leuke avond van wou maken en na een ‘gesprek’ met een kraai op het podium volgde er met “Microplastics” en “Lip Smacker” snel nog twee nummers. Iets meer dan tien minuten in de show zaten we al drie songs ver, maar het tempo zou niet de hele tijd zo hoog liggen. “Tricket” werd bijvoorbeeld ingeleid met een lang praatje, dat soms wat aanvoelde alsof een minder kindvriendelijke K3 ons aansprak. Ashnikko verklapte ook dat hun lichaam best kapot was en de zeven weken rust na vanavond echt nodig had, maar dat die doorgaans tijdens de laatste show extra ‘puss’ zou leveren – en die belofte maakte de artiest helemaal waar mét choreografieën die zowel stoer als sexy waren.

Doorheen de avond werd het overgrote merendeel van Smoochies erdoor gedraaid, maar ook ouder materiaal als de medley van “Toxic” en “Invitation” kon op veel bijstand van het uitgelaten publiek rekenen. Teksten als ‘Fuck you mean you need it’ werden menig meegezongen, zonder dat de fans overbodig hysterisch overkwamen. Ashnikko nam doorheen de avond ook de tijd om connectie te maken met haar fans door hun bordje te signeren of een verkleed lesbisch koppel op podium te halen, waarvan de ene jaren terug Ashnikko een pop cadeau deed. De interacties voelden oprecht aan en duurden soms langer dan bepaalde nummers, maar Ashnikko nam in het algemeen haar tijd tussen haar liedjes door. Tijdens de vele praatjes was het soms zoeken naar inhoud – en zeker als die met die kraai aan het praten was, voelde het misschien wat aan als een veredelt schooltheater. Door al het gebabbel verdween meer dan eens het tempo uit de show, waardoor we het des te meer apprecieerden als de nummers elkaar meteen opvolgden.

Dat Ashnikko verschillende genres combineert, werd ook heel duidelijk doorheen de set. De stevige hiphopvibes van “Toxic” werden al snel ingeruild voor het metalachtige “Chichinya” waarbij er eveneens veel elektropop en een hoog kawaii-gehalte aanwezig was. Veel andere nummers lagen meer in dezelfde stijl, waardoor eentonigheid niet altijd ver weg was. Ashnikko wist gelukkig telkens op tijd dat te voorkomen. Met “It Girl” kwam er zo eens een trager nummer aan bod, ingeleid door een lange uitleg met een Cher quote. Daarna trok de Amerikaan het tempo terug op door enkele nummers zonder pauze tussendoor te spelen, waardoor het publiek ook de tijd had om hun enthousiasme op te bouwen. Dat trucje herhaalden Ashnikko en diens dansers nog eens op het einde met “Itty Bitty” en “Slumber Party” vooraleer er met “Daisy” een leuk einde werd aangebreid.

Zeggen dat Ashnikko kwam, zag en overwon zou wat overdreven zijn, maar die heeft er zonder enige twijfel een leuke avond van gemaakt. Dankzij de energieke songs en eigenzinnige stijl had de artiest geen moeite om de fans mee te nemen in hun wereldje, maar het viel niet te ontkennen dat er soms heel wat gepraat werd. Veel van de nummers duren niet bijster lang en werden soms ingeleid door gebabbel dat minstens even lang duurde. Het tempo verdween zo soms uit de set en het optreden had wellicht bijna twintig minuten eerder gedaan geweest zonder het gepraat. Nu, Ashnikko legde soms wel oprecht contact met haar fans en als die dan eens wat doorspeelde, dan stond die er ook wel echt. Het publiek genoot er duidelijk van als ze eens wat konden door dansen, eens kort konden meezingen of goed konden springen. Misschien lag het ook een beetje aan de vermoeidheid van Ashnikko dat die wat langer nodig had vooraleer die opnieuw kon zingen en dansen, maar uiteindelijk heeft Ashnikko effectief puss geserveerd. Dus voilà, we zijn tevreden hé!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Sticky Fingers
Microplastics
Lip Smacker
Trinkets
Smoochie Girl
Toxic/Invitation
Chichinya
You Make Me Sick!
STUPID
Chokehold Cherry Python
It Girl
Wet Like
Full Frontal
I Want My Boyfriends to Kiss
Liquid
Itty Bitty
Slumber Party
Daisy