Er bestaat een merkwaardige boekhouding rond Quicksand. Officieel is Bring On The Psychics het vijfde album van de New Yorkse posthardcorepioniers, maar tel je enkel de platen sinds hun wederopstanding, dan komt de teller op drie te staan. Dat is één meer dan de band in zijn oorspronkelijke gedaante ooit heeft klaargespeeld. Walter Schreifels, ooit de motor achter Youth Of Today, Gorilla Biscuits en Rival Schools, richtte Quicksand op in 1990 en zette met Slip (1993) en Manic Compression (1995) twee ijkpunten neer waar een compleet genre zich decennialang aan zou spiegelen. Daarna: implosie, stilte en vooral een grote dosis mythevorming. Tot het klassieke trio — Schreifels, bassist Sergio Vega en drummer Alan Cage – in 2017 met Interiors bewees dat reünies niet per definitie naar formaline hoeven te ruiken, en in 2021 met Distant Populations zelfs een van hun meest gelaagde werkstukken afleverde.
Vijf jaar later schiet Bring On The Psychics uit de startblokken met een urgentie die je van vijftigers met een dergelijk cv niet meteen verwacht. Openingstrack “Get To It” is exact wat de titel belooft: geen langzame opbouw, geen ceremonieel voorspel, maar meteen die onmiskenbare cocktail van beukende grooves en zwevende melodielijnen die Quicksand ooit patenteerde. De plaat slaat een brug tussen de rauwe intensiteit van de jaren negentig en de meer panoramische klank van de recentere albums, en voegt daar dit keer een reeks onverwachte wendingen aan toe. Het resultaat klinkt nog steeds ontegensprekelijk als Quicksand, maar vreemd genoeg ook jeugdiger dan alles wat de band sinds de eeuwwisseling uitbracht.
De ontstaansgeschiedenis verklaart veel. Schreifels dook voor dit album terug in de hardcore van zijn adolescentie; de wereldverbeterende energie van youth crew, muziek die woede omzet in mogelijkheid in plaats van in cynisme. Die geest waart voelbaar door de tien songs. Producer Jon Markson, de man die eerder Drug Church en Drain hun scherpste randen gaf, nam de plaat op met een hoorbare drang naar directheid: geen studiovernis, wel een band die klinkt alsof ze in je living staan te spelen. Dat Vega intussen zijn handen vrij heeft na zijn periode bij Deftones, en dat Cave In-gitarist Stephen Brodsky sinds enkele jaren het livegeluid verrijkt, geeft het geheel bovendien de gretigheid van een band die eindelijk weer met volle aandacht bij zichzelf woont.
Wie de plaat als één beweging beluistert, merkt hoe zorgvuldig de spanningsboog is opgebouwd. “Crystallize” en “Supercollider” vormen het kloppend hart: songs waarin uitgestrekte klanklandschappen frontaal botsen op rauwe emotie, precies het spanningsveld waar deze band altijd al zijn beste werk uit puurde. “Cool Guy” laat horen dat Schreifels zijn gave voor wrange zelfrelativering niet is kwijtgespeeld, terwijl het wazige “Days You Run To” het tempo terugschroeft naar een broeierige zomertraagheid. Het is het soort nummer dat je pas na drie luisterbeurten volledig binnenlaat, en daarna niet meer loslaat.
Tekstueel is Bring On The Psychics misschien wel Schreifels’ meest onverbloemd hoopvolle plaat. De titel klinkt als een ironische verzuchting, maar functioneert eigenlijk als het omgekeerde: een oproep om het hoofd op te tillen, gevoelens te doorvoelen zonder erin te verzuipen, en dan verder te gaan. Dat is geen naïef optimisme, wel de gelouterde variant van iemand die de afgrond van dichtbij heeft bekeken en besloten heeft er niet in te springen. Ook hier proef je de hardcore-roots van Schreifel tot in de fundamenten. In een tijdperk waarin zwaarmoedigheid bijna een genre-eis is geworden, voelt die houding verrassend subversief.
Ook productioneel onderscheidt de plaat zich van zijn voorgangers. Waar Distant Populations nog baadde in ruimtelijke galm en gelaagde texturen, kiest Markson hier voor helderheid, gecombineerd met stootkracht. Vega’s onmiddellijk herkenbare basgrooves krijgen alle ruimte om te wentelen en te stuwen, Cage roffelt met de zwaartekracht van een sloopkogel, en Schreifels’ stem klinkt gepassioneerder dan in jaren. De kracht van Quicksand school altijd al evenzeer in de subtiliteit als in het geweld, en ook op deze plaat zijn het vaak de ademhalingen tussen de klappen die het diepste raken.
Volmaakt is het niet. Met een speelduur van nog geen half uur laat de plaat je enigszins hongerig achter, en het titelnummer dat het geheel afsluit is weliswaar een uitstekende song, maar mist net de monumentale uitsmijter die zo’n compacte plaat een definitief slotakkoord had kunnen geven. Het zijn schoonheidsfoutjes in de marge, geen structurele gebreken. Laat het ons houden dat het trio eerder bewust koos voor beknoptheid boven bombast. Wat overblijft, is de vaststelling dat Quicksand ruim drie decennia na datum nog altijd vitaler klinkt dan het gros van de bands die hun blauwdruk plunderden. In een hardcorescene die tegenwoordig gedomineerd wordt door zonovergoten crossover enerzijds en steeds grimmiger underground anderzijds, positioneert Bring On The Psychics zich moeiteloos als het werk van originators die niets meer hoeven te bewijzen en net daardoor alles durven.
Ontdek “Get To It”, ons favoriete nummer van Everything I Ever Saw, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
