Wat een groepsnaam toch: Sugar! Op 26 november 2025 zagen we Bob Mould nog optreden in Het Depot in Leuven onder de naam Bob Mould Band en werd er onuitgesproken gehoopt op een nummertje of twee van Sugar. Mould en zijn twee kompanen (Jason Narducy en Jon Wurster) speelden wel wat eigen songs van Hüsker Dü, een van de belangrijkste bands van en voor de Amerikaanse punk. Voor wat Sugar mochten we helemaal terecht op onze dubbele kin kloppen, maar onze gebeden zijn alsnog verhoord gebleken want het drietal heeft besloten om een nieuwe plaat uit te brengen en er een dikke tournee aan te breien. Mould dus en vrienden/muzikanten van het eerste uur: David Barbe aan de basgitaar en Malcolm Travis aan de drums. We zagen het triumviraat van de harde, melodische rock in 1992 op Rock Werchter en het eerste kwartier draaide alles in de soep. De microfoon van Mould stond niet aan en tijdens de refreinen hoorde je enkel Barbe als achtergrondzanger roepen en schreeuwen als een gewond dier. Zijn microfoon stond duidelijk wél aan. Het sloeg echt nergens op, maar de mannen in de toren hebben alles uiteindelijk in orde gebracht. We zijn er toch een seconde of drie niet goed van dat we ondertussen bijna vijfendertig jaar verder zijn.
Nog snel even over de discografie van Sugar: het iconische Copper Blue kwam uit in 1992, een hoop fantastische afleggertjes die de eindmeet niet hadden gehaald werden gedeeld op Beaster uit 1993 en als officieel sluitstuk kregen we ook nog File Under: Easy Listening uit 1994 cadeau van het Amerikaanse driespan. Een compilatie met B-kantjes en alternatieve versies werd dan nog uitgegeven in 1995 onder de naam Besides. Elk jaar een nieuwe plaat tussen 1992 en 1995 en nu in De Roma. Steevast ook terug te vinden op die iconische cd’tjes van De Afrekening van Studio Brussel. Dat was toen onze enige graadmeter om muziek beter te leren kennen. Sugar dus, verschillende keren op die compilatiealbums en nu live en wel hier in Antwerpen.
Om acht uur trad J. Robbins aan als voorprogramma en dat was alvast een meer dan fijne verrassing omdat we in de jaren negentig fan waren van zijn rockband Jawbox. Jawbox was in feite eerder een cultband, maar zette – net zoals Sugar eigenlijk – die typische rocksound van de jaren negentig op de kaart. In De Roma J. Robbins solo.
Robbins kwam alleen met een akoestische gitaar op het podium en als we ons dan bedenken dat hij bandlid was van dat keiharde Jawbox, is het best bevreemdend om de zanger daar zo alleen te zien staan. Het was kort gesteld wat een voorprogramma mocht zijn op dat moment: boeiend om naar te luisteren, fijn om naar te kijken en mooi om in de sfeer van de concertavond te geraken. Hij speelde zijn “Exquisite Corpse” van zijn laatste plaat Basilisk en dat was voor ons al genoeg om het een aangenaam optreden te vinden. Robbins speelde nog twee covers van bands uit zijn thuisstad Baltimore waaronder eentje van de cultband Lungfish en dat was allemaal oké, maar een beetje vreemd omdat de man zelf al een hele catalogus bij elkaar heeft gecomponeerd. We merkten dat niemand het aan zijn hart liet komen, wij ook niet trouwens en we waren al heel blij en verrast dat we J. Robbins eens live konden meemaken.
Sugar kwam op en alle drie de muzikanten waren heel eenvoudig in het zwart gekleed. David Barbe posteerde zich links op het podium, Bob Mould rechts en in het midden achteraan Malcolm Travis achter zijn drumstel. Er werd meer dan verschroeiend begonnen met drie toppers uit Copper Blue, “The Act We Act”, “A Good Idea” en “Changes”. Als het de bedoeling was om het publiek vanaf de eerste gitaaraanslag mee te krijgen, was de missie meer dan geslaagd. Barbe stond de hele tijd wijdbeens los te gaan terwijl Travis helemaal op zijn dooie gemak zijn drumstel zat te geselen. Er stond waarschijnlijk ergens een ventilatortje aan zijn kit, want zijn grijze haren waaiden de hele tijd over en weer. Bob Mould begon als een bezetene – hij deed dat ook in Leuven – rondjes te draaien op het podium en we dachten af en toe dat de mens gewoon zou struikelen over zijn eigen voeten. Wat heel erg opviel, was de massa goesting waarmee het trio speelde. Mould zei heel oprecht dat de band zelden in zo een mooie zaal had gestaan en dat het voor hun doen een heel groot publiek was. De zaal stond dan ook goed vol en op de balkons was het ondertussen ook een pak drukker geworden. Barbe nam ook opvallend veel de zang voor zijn rekening op nummers zoals “Company Book “ en “In The Eyes Of My Friends”.
Het is nog steeds duidelijk dat van alle lp’s die de band ooit maakte Copper Blue voor eeuwig en drie dagen de bekendste zal blijven. Wanneer Mould en zijn twee kompanen bijvoorbeeld “Hoover Dam” inzetten, was de herkenning veel groter dan bijvoorbeeld bij “Where Diamonds Are Halos” van File Under: Easy Listening. Uiteindelijk deed dat er allemaal weinig toe omdat de band het publiek werkelijk geen seconde respijt gunde. Barbe keek naar Travis die vier keer tikte op zijn sticks en de boel kon alweer ontploffen. De nieuwe singles die het toekomstige album al mochten inleiden de voorbije maanden, “House of Dead Memories” en “Long Live Love”, bleven staan als betonnen huizen tussen al dat geweld van de jaren negentig. Want akkoord, er zijn meer dan drie decennia voorbijgevlogen en uiteraard kruipt dat in de koude kleren, maar toch stond hier nog steeds een drietal dat weet hoe een rockconcert moet gegeven worden. De energie was er nog steeds in overvloed en bijna alle songs bleven voor het volle pond overeind staan.
Bijna dus, want een meesterwerk op Beaster, “Come Around” , had moeite om in stelling gebracht te worden. Nu eerlijk, we hebben ons altijd al afgevraagd hoe je dat nummer met die vreemde zang in godsnaam live tot een goed einde brengt. Voor ons was dat het enige lied dat er niet helemaal uitkwam, want met die quasi-punk zoals “Tilted” was het hek weer helemaal van de dam. Sugar ging niet van het podium zodat iedereen ‘encore’ en ‘bis’ en ‘we want more’ kon roepen. We merkten wel dat de band het optreden eindigde met een verschroeiend “JC Auto”, de band bedankte de aanwezigen, keek naar elkaar en we voelden dat er nog een dikke tien minuten van keihard rockgeweld zou volgen. Mould leek te willen zeggen dat de gordels moesten vastgegespt worden voor nog enkele dolle schijven. Met het magistrale “Helpless”, onze persoonlijke favoriet van Sugar, het loeiende “Gee Angel” en de onvermijdelijke tophit “If I Can’t Change Your Mind” kregen we nog een bisronde die de rockpuntjes op de reusachtige i hebben gezet.
En zo gaan er opeens vijfendertig jaren voorbij in een mensenleven. Aan de eventuele jonge lezertjes, geniet met volle teugen van festivals en concerten. Doe gek alsof de wereld morgen zal vergaan, amuseer je tot je er letterlijk bij neervalt. Aan de al wat oudere lezers, geniet ook met volle teugen van festivals en concerten. Doe ook gek alsof de wereld morgen zal vergaan, amuseer je ook tot je er letterlijk bij neervalt. Als Bob Mould, Malcolm Travis en David Barbe dat kunnen, dan wij ook.
Setlist:
The Act We Act
A Good Idea
Changes
Company Book
After All The Roads Have Led To Nowhere
In The Eyes of My Friends
Hoover Dam
Where Diamonds Are Halos
Running Out of Time
Gift
Your Favorite Thing
Clownmaster
Frustration
House of Dead Memories
Long Live Love
Explode and Make Up
Needle Hits E
Anyone
Come Around
Titled
JC Auto
Helpless
Gee Angel
If I Can’t Change Your Mind
