Daniel Caesar @ Vorst Nationaal: Keizer van de gospel

Zo vader, zo zoon! Het is een gezegde dat al eeuwenlang meegaat en zoveel wil zeggen als dat een zoon sterk op zijn vader lijkt. Ook bij Daniel Caesar viel de appel niet ver van de boom. Zijn vader is gospelzanger en zo kreeg Daniel, die overigens als Ashton Dumar Norwill Simmonds het levenslicht zag in Toronto, als jonge knaap de liefde voor soul en gospel al met de paplepel mee. Geen wonder dus dat hij zijn vader op een gegeven moment in zijn muziek wilde eren en vorig jaar met Son of Spergy uiteindelijk ook een album uitbracht dat die band met zijn roots onderstreept. Het album groeide zelfs uit tot zijn meest succesvolle tot dusver en zette hem als poëtische en dromende liedjesmaker nog meer in de schijnwerpers. Een bestaan in de spotlights heeft hem gek genoeg nooit echt geïnteresseerd en touren is meer een noodzakelijk euvel dan iets waar hij de rest van zijn leven mee bezig wil zijn. Maar uit liefde voor zijn fans komt hij zo nu en dan toch eens uit zijn vertrouwde studio. De Belgische fans hebben in ieder geval behoorlijk lang moeten wachten om hem aan het werk te kunnen zien. Het geduld werd beloond met een ongeziene performance waar de muzikaliteit van af spatte.

Dat dit geen gewone show zou worden, werd voor ons al snel duidelijk toen de camera ons even backstage meenam en we hem met zijn gospelensemble hoorden warmzingen. Het was allemaal mooi mee te volgen op het gigantische scherm en wonder boven wonder begon Caesar zowaar een vijftal minuten te vroeg aan zijn Belgisch debuut. Heel lang heeft hij niet nagedacht over zijn vestimentaire keuze, want hij haalde vooral inspiratie uit een luie zondag in de zetel. Korte joggingbroek en oversized longsleeve; als statement kon dat wel tellen. Daniel Caesar wou dan ook graag vooral gezien worden als een gewone gast, maar daarmee deed hij vooral zichzelf tekort. Zelden zagen we iemand in Vorst Nationaal met zoveel schoonheid en subtiliteit beginnen als hij dat deed. “Rain Down” was een nummer dat je moest voelen in het donker. Uit de schaduw treden mocht zijn gospelensemble al bij “Call On Me”. Het nummer begon heel intiem, maar brak uiteindelijk piekfijn open. Het zou een patroon worden waar Caesar en zijn podiumgezelschap vaker naar zouden teruggrijpen. Last van stress leek de goede man niet te hebben, want tijdens het spelen en zingen stak hij gewoon een sigaretje op.

Hoewel de productie op het eerste gezicht vrij minimaal leek, was er toch behoorlijk goed nagedacht over de visuele omkadering. Zijn band was links opgesteld, hij nam zelf een half centralere positie in en het koor werd rechts op het podium neergezet. Een cameraman liep quasi constant over het podium en bracht met weinig precisiewerk authentieke livebeelden op het grote scherm. Ook de lichtman deed zijn ding met een fel wit licht en statische effecten. Wie er dus nog over twijfelde: het zou en moest om de muziek gaan. Gelukkig werden de nummers vrij vroeg met een uitzonderlijk hoog niveau gebracht en stond het gevoel centraal. “Who Knows” liet de harten smelten en was de eerste meezinger van de avond. Er hing een magisch gevoel in de lucht en het gospelensemble versterkte dat gevoel door ons in het verlengde van “CYANIDE” mee naar de hemel te brengen. Prachtig! Ook Daniel Caesar maakte vocaal indruk. Zijn Jimmy Cliff-cover “Many Rivers To Cross” liet al onze haren rechtstaan bij de uithalen en werd met zoveel gevoel gebracht dat we even dachten dat hij het nummer zelf had geschreven.

De kunst van de intimiteit beheerst niet iedereen, maar Daniel Caesar kreeg de zaal een paar keer knus en klein. Het jonge publiek speelde bij die momenten gretig mee en zorgde op “ARE YOU OK?” voor een mooie zee van lichtjes. Hoewel de meesten natuurlijk een ticket hadden gekocht voor zijn streaminghits zoals “Best Part” en “Get You”, nam Caesar ons gisteren maar al te graag mee naar de toekomst. Er is voorlopig nog geen sprake van een vijfde album, maar met “Ball & Chain” en “It Should Be You” gaf hij ons een voorbode van wat ons te wachten staat. Vooral laatstgenoemde maakte indruk met die breekbaarheid en manier waarop het nummer groeide en uiteindelijk openbarstte. De gierende gitaar, de gospelstemmen en een fantastische Caesar zorgden zo voor een onuitwisbaar hoogtepunt. Met “Sometimes” trakteerde hij ons gisteravond op een livedebuut. Zelf kondigde hij het nummer vrij schuchter aan als een probeersel, al behoeft het wat ons betreft nog maar weinig schaafwerk. De laatste strofe liet hij het publiek meezingen en zo veranderde een volledig Vorst Nationaal in een groot koor vol prachtige stemmen.

Waar het begin nog vrij afstandelijk aanvoelde, leek hij zich in het laatste derde comfortabel genoeg te voelen om zich meer naar het publiek te richten. “Always”, “Japanese Denim”, “Blessed” en “Transform” werden achtereenvolgens gespeeld en waren collectieve meezingmomenten die niet mochten ontbreken. Of hij zelf nog veel plezier heeft in het spelen van deze nummers laten we even in het midden, maar hij kwam zijn verplichtingen na en creëerde op die manier ruimte voor een van de strafste livemomenten van het concertjaar! “Sins Of The Father”, een samenwerking met Bon Iver en tevens de slottrack van Son Of Spergy, werd een langgerekt kippenvelmoment waarbij zijn band en het gospelensemble excelleerden en fragiliteit, grootsheid en virtuositeit grandioos werden samengevoegd in een bloedstollende catharsis. Een staande ovatie was op zijn plaats geweest, al joelde het publiek terecht zeer luid het podium toe als blijk van appreciatie. En omdat ze op het podium in een goede flow verkeerden, besliste Daniel Caesar om te blijven zitten en de toegift, bestaande uit “Superpowers” en “Loose”, direct te spelen. Een spontane ingeving was het, maar waar nog maar eens uit bleek dat Daniel Caesar het gevoel van het moment volgt en zo nog meer authenticiteit in het optreden krijgt.

Het gekrijs ten spijt zat het optreden er na ruim honderd minuten op. En wat voor bizar goede honderd minuten zijn dat geweest? We werden geregeld omvergeblazen door de muzikaliteit, maar ook de constante tweestrijd tussen simpliciteit en complexiteit, en intimiteit en grootsheid maakte er een echt gebeuren van. De fans maakte hij blij met zijn bekendste nummers, terwijl wij het meest genoten van de jongste creaties van dit creatieve genie. Met momenten leverde dat hartverscheurende stukken op en zorgden de gospelinvloeden voor een geestverruimende ervaring. Benieuwd hoe die nieuwe nummers op plaat zullen klinken, maar als deze zo dicht blijven bij wat we gisteren hoorden, dan kan dit zomaar eens Daniel Caesars magnum opus worden. De nieuwe keizer van de gospel is opgestaan, zoveel is zeker!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Rain Down
Call on Me
Have a Baby (With Me)
Who Knows
CYANIDE
Many Rivers to Cross (Jimmy Cliff cover)
ARE YOU OK?
Ball & Chain
It Should Be You
Best Part
Get You
Sometimes
Always
Japanese Denim
Blessed
Transform
Touching God
Sins of the Father
Superpowers
Loose