Vijf jaar. Zo lang moest je wachten op nieuw werk van Iceage, een van de meest consequente en eigengereide bands die de postpunk de afgelopen vijftien jaar heeft voortgebracht. In die tijd zat frontman Elias Rønnenfelt zeker niet stil: drie soloalbums, een samenwerking met Dean Blunt, en zelfs een soloset in de Botanique. Maar als Iceage terugkeert, is dat toch iets anders. De band kondigde For Love of Grace & the Hereafter aan met “Star”, een nummer dat meteen duidelijk maakte dat de Denen niet van plan waren om op hun lauweren te rusten. Met de daaropvolgende singles “Ember” en “The Weak” werd die indruk alleen maar bevestigd. En nu is het album er dan eindelijk ook.
Opvallend aan de aanloop naar deze plaat was de bewuste terugkeer naar de opnamestudio van Plowing Into the Field of Love uit 2014. Geen toeval: de bedoeling was om opnieuw die rauwe, ongeremde energie vast te leggen die dat album zo memorabel maakte. Ze werkten met een minimale studioopstelling, namen volledige takes op, en de teksten werden pas enkele weken voor de opnames geschreven. Rønnenfelt omschreef het doel als meteen, urgent, rauw en snel. Wat er dan ook uitkomt, is de meest luchtige en directe plaat die Iceage ooit heeft gemaakt. Waar Seek Shelter en Beyondless neigden naar brede, ambitieuze arrangementen, gooit For Love of Grace & the Hereafter dat allemaal overboord. In de plaats komt iets dat dichter aanleunt bij de energie van vroege The Strokes of The Replacements, een mischievous, garageachtig geluid dat weleens als indie sleaze wordt omschreven, maar in de handen van Iceage nooit oppervlakkig aanvoelt.
Toch zou het te eenvoudig zijn om dit album te reduceren tot een nostalgische oefening. De singles die we eerder bespraken, doen al vermoeden dat er meer aan de hand is. “Ember” opent de plaat met die inmiddels bekende nonchalante cadans van Rønnenfelt en een refrein, ‘I love you in an ominous way’, dat zich na één beurt al in je hoofd nestelt. “The Weak” dendert daarna onophoudelijk vooruit op jitterige gitaren met een rockabillyrandje, en die onverwachte fluitsolo blijft even vreemd en onweerstaanbaar als de eerste keer. Ergens in dat soort details zit de eigenheid van Iceage: de achteloze cool waarmee ze het onverwachte binnensluipen in een verder strak en aanstekelijk nummer.
Die aanpak kleurt het hele album. De productie klinkt opzettelijk mager en direct, met gitaren die net iets te ver naar voren staan en een drumgeluid dat eerder aan een garagerepetitie doet denken dan aan een gepolijste studioplaat. Dat wringt aanvankelijk misschien, maar is precies de juiste keuze. Het geeft de nummers een onmiddellijkheid die op vorige albums niet altijd aanwezig was. Rønnenfelt klinkt hier ook losser dan ooit, zijn stem beweegt zich ergens tussen een drawl en een voordracht, alsof hij de teksten haast terloops inzingt. Dat hij die teksten slechts weken voor de opnames schreef, merk je ook: ze klinken spontaan en impulsief, eerder gesuggereerd dan uitgewerkt. Dat is tegelijk de kracht en de beperking van dit album. De beste momenten hebben een directheid die je niet snel vergeet, maar op sommige plekken had iets meer schuurwerk de nummers scherper kunnen maken.
Halverwege het album toont de band ook nog een andere kant. “Tender Blades” draagt de swagger en spanning mee die de band op zijn best kenmerkt, en “1835” speelt op een fijnzinnige manier met het contrast tussen schurende refreinen en dromerige coupletten. “No Fear” doet iets wat weinig Iceage-nummers doen: het klinkt simpelweg mooi. Glinsterende gitaren, geen ruis of fuzz, gewoon een postpunk-popsong die ademt. Het is misschien wel het meest verrassende moment op de plaat, en ook een van de sterkste. “Star”, al eerder uitgebracht als comebacksingle, bevestigt opnieuw zijn uitzonderingspositie: genreloos, romantisch, luidruchtig en broos tegelijk. “True Blue” sluit het album af op een manier die soms eerder doet denken aan de brede klanken van Seek Shelter, alsof de band op het einde toch even terugkijkt naar waar ze vandaan komen.
For Love of Grace & the Hereafter is geen grote artistieke heruitvinding, maar dat was het ook nooit de bedoeling. Het is een album waarop Iceage lijkt te genieten van het maken van muziek, en dat gevoel is aanstekelijk. De plaat vraagt weinig van de luisteraar, maar geeft er veel voor terug. Concertdata voor België en Nederland zijn voorlopig nog niet bekend, maar wie de kans krijgt om deze band live te zien, laat dat best niet schieten.
Ontdek “Star”, ons favoriete nummer van For Love of Grace & The Hereafter, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
