Blues Peer 2026 (Festivaldag 2): Swingende hitte

© CPU – Peter Verstraeten

Het weer van de voorbije weken konden we op zijn zachtst gezegd miserabel noemen, maar alsof de weergoden zelf ook houden van een streepje blues (en dat begrijpen we helemaal), brak de zon net op tijd door. Zo kon de bluesliefhebber onder een staalblauwe hemel en bij tropische temperaturen neerstrijken op de velden rond de Deusterkapel. Voor het gezelligste en warmste festival van Peer en omstreken stond opnieuw een indrukwekkende line-up klaar. Zo konden we de charismatische Brushy One String en de immer sympathieke Jake Bugg aan het werk zien, maar het waren vooral de IJslanders van KALEO die een muur van geluid wisten neer te zetten. Tussendoor genoten we vanuit onze kampeerstoelen van het eerste kriebelende festivalgras tussen onze tenen met een fris pintje in de hand. Het werd de perfecte dag om het festivalseizoen mee op gang te trekken.

Luca Holkenborg Band @ Club Mississippi

© CPU – Peter Verstraeten

Veel volk stond er aanvankelijk niet toen Luca Holkenborg Band begon, maar dat zal de Nederlanders worst wezen. Luca Holkenborg (zang/gitaar), Johan van Lanen (drums) en Theo Jacobs (bas) vlogen er meteen stevig in door hun instrumentale kunsten boven te halen. Geen lichtshow of franjes nodig wanneer je bluesritmes soms klinken alsof er niet één maar drie gitaristen op het podium staan. Ook tijdens de minder explosieve passages bleven vooral de snerpende, rauwe gitaarstukken overeind. ‘Tell your friends Luca’s here’, klonk het lachend richting camping, en dat bleek geen slecht idee. De tent liep gaandeweg voller terwijl Holkenborg zijn gitaar letterlijk alle kanten liet uitvliegen. Na een klein halfuur waren we niet alleen door de temperatuur opgewarmd. Wat een opener.

Missy Sippy All Stars @ Uptown!

© CPU – Peter Verstraeten

Gent negenduust was present op Blues Peer in de vorm van de Missy Sippy All Stars. Het sextet kwam swingend binnen en al snel werden de eerste heupen voorzichtig los gegooid. De band was een plezierige bende om naar te kijken: gepassioneerde contrabaskunsten, scheurende gitaren en een mondharmonica die vrolijk overal tussendoor waaide. Het werd een echte bluesestafette, waarbij elk instrument even kort maar krachtig in de kijker werd geplaatst. De cover “2:19” van Tom Waits kon op veel enthousiasme bij het publiek rekenen. Ook een ode in de vorm van een song voor Tiny Legs Tim kon uiteraard ook niet ontbreken. Het Gentse zestal speelde zichtbaar met veel plezier en dat werkte aanstekelijk op het publiek.

Israel Nash @ Uptown!

© CPU – Peter Verstraeten

Israel Nash en zijn band kwamen rechtstreeks van de Texaanse heuvels en open landschappen naar Peer afgezakt. Muzikant na muzikant trad langzaam toe tijdens een zwevende inleiding. Nash zelf verscheen als een soort goeroe op het podium en wilde ons meenemen ‘on a journey through time’. De set bleef grotendeels atmosferisch en psychedelische instrumentale stukken wisselden af met pingelende gitaarsolo’s. Het publiek leek er bij deze temperaturen wel van te genieten. Tijdens een nummer over biker/filosoof Steve werden de kalebassen en het kleinste elektrisch gitaartje van de wereld boven gehaald. Naar het einde toe ging het tempo alsnog de hoogte in en werden stevig drumwerk en scheurende gitaren bovengehaald.

Brushy one-string @ Club Mississippi

© CPU – Peter Verstraeten

Met een gouden jasje, zonnebril en bijna zonder tanden stapte Brushy One String het podium op voor een van de meest charismatische sets van het weekend. De Jamaicaan had enkel zichzelf en een gitaar met letterlijk één snaar nodig om de tent in te pakken. Na een sympathieke ‘hello’ volgde een heerlijk diepe volle stem die perfect samenging met de unieke sound die hij uit die ene snaar wist te persen. Rustige, haast voodooachtige swampnummers wisselden af met meer uptempo momenten. Zowel een Marleymedley als nieuw materiaal passeerde de revue, maar dé perfecte afsluiter bleek uiteraard de interactieve versie van “Chicken In The Corn”. Het publiek wilde meer en een laatste sfeervol nummer werd gebracht om de harten van het publiek helemaal te winnen.

C. W. Stoneking @ Club Mississippi

© CPU – Peter Verstraeten

Toen we vooraf de Blues Peer 2026-playlist beluisterden, voelden we ons al een rokerige noirfilm ingezogen telkens C.W. Stoneking passeerde. Live bleek dat gevoel alleen maar sterker. De Australisch-Amerikaanse zanger verscheen in wit mouwloos hemdje en strik, geflankeerd door contrabas en twee koperblazers. Meteen hing er een laidback sfeer alsof we in een ondergrondse jazzclub of nostalgische hotelbar waren beland. Stonekings typerende krakerige stem laveerde door de nummers, terwijl zijn bindteksten vaak half onverstaanbaar maar charmant waren. Vooral de swingende nummers, gedragen door schuiftrompet en trompet, zetten het publiek aan het dansen. Murder ballads en jazzy blues vloeiden moeiteloos in elkaar over en de gezellig gevulde tent smulde zichtbaar van elk moment.

Daan @ Uptown!

© CPU – Peter Verstraeten

Het was ondertussen stevig drummen geblazen in Uptown! wanneer Daan en zijn zeskoppige band strak in pak het podium betraden. Onder een epische muzikale versie van “Western” werd meteen duidelijk dat het publiek er klaar voor was. Er werd gekozen voor een mix van nummers uit recent werk en gekende klassiekers. “Icon”, op vraag van gitarist Geoffrey, bleek meteen raak en liet de tent dansen. Muzikaal viel er weinig aan te merken op de set, alles klonk strak gespeeld en ook de solo’s zaten goed. Alleen bleef het podiumgebeuren aanvankelijk wat statisch. Op Blues Peer hebben we al meer soul, passie en punch gezien. Het publiek leek daar echter weinig om te geven en zong luid mee tijdens “Exes”, “Everglades” en co. Tegen het einde ontdooide de show en zo werd tijdens “The Player” met gitaren gezwierd en op monitors geklommen, waarna “Victory” en vooral “Housewife” de tent deden losgaan.

Jake Bugg @ Uptown!

© CPU – Peter Verstraeten

Bij het begin van Jake Buggs set oogde het podium bijna leeg. Een microfoon, een gitaarstandaard en verder niets. De Brit kwam moederziel alleen op in zwarte T-shirt en broek, gitaar in aanslag. “Simple As This” bleek meteen de perfecte samenvatting van het optreden: no nonsense, een man en zijn gitaar. Terwijl voor hem een schilderijwaardige zon onderging, werd “Seen It All” ingezet. Bugg schakelde moeiteloos tussen intieme, kwetsbare songs als “Broken” en “Never Said Goodbye” en uptempo werk waarbij de akkoorden ritmisch rond onze oren vlogen. Jammer dat het geroezemoes in de tent soms storend werkte. We zouden Jake Bugg echt graag eens terug zien in een kleinere zaal, met oplettender publiek. Met “Two Fingers” kreeg hij uiteindelijk iedereen mee aan het klappen en uiteraard mocht ook “Lightning Bolt” niet ontbreken.

KALEO @ Uptown!

© CPU – Peter Verstraeten

Dat KALEO slechts een handvol Europese shows zal spelen voor het richting USA en Canada trekt, maakte deze passage op Blues Peer extra bijzonder. Exact tien jaar na het succes van A/B blijven vooral “Way Down We Go” en “No Good” stevig hangen bij het brede publiek. Met deze laatstgenoemde werd de set meteen sterk op gang getrokken. Er klonken snerpende gitaren en zware bassen, terwijl het publiek luidkeels meezong. Bij “Bloodline” bleek dat een deel van het publiek niet enkel de hits kende, maar zowat elke tekst. De rauwe, gepassioneerde stem van frontman Jökull Júlíusson – kortweg JJ – kwam tijdens nummers als “Can’t Go On” extra sterk binnen. Ook vrolijkere nummers zoals “Hey Gringo” en “Automobile” kregen hun plek. Het werd een fanatisch optreden en op verschillende momenten, zo ook bij “Hot Blood”, zette de band een sound neer die vetter was dan onze uitgezwete zonnecrème. Uiteraard passeerden ook “Broken Bones” en “Way Down We Go” de revue, en dit op schitterende wijze. Gelukkig hadden zowel publiek als band energie opgespaard om er tijdens afsluiters “Glass House” en “Rock N Roller” nog één laatste keer volledig voor te gaan.