Plots was ze daar, Lola Young. Sterker nog: plots was ze overal. Met “Messy” onder de arm werd de Britse zangeres, gevleugeld door TikTok, gebombardeerd tot een van de meest veelbelovende artiesten die het muzieklandschap de afgelopen pakweg twintig maanden te bieden had. Op zich een mooie kans voor de jonge zangeres, want de opportuniteiten die dat met zich meebracht waren legio. Prachtige speelkansen, nominaties voor tal van muziekprijzen… de sky was de limit. Alleen… wilde Lola Young dat zelf wel? Op zich zijn we er rotsvast van overtuigd dat er niemand op deze aardbol klaar is om plotsklaps zo’n populariteitsexplosie te ondergaan waarop je bij wijze van spreken van de ene op de andere dag niet meer zomaar over straat kan. Maar in het geval van de Britse lag het allemaal nog net een tikkeltje anders.
Zo stak ze haar angsten en mentale gezondheid nooit onder stoelen of banken, maar dat die haar ook op het podium parten begonnen te spelen, zal ze toch ook zelf niet hebben zien aankomen. Na wat technische problemen in Wembley en een last-minute cancel in de Botanique – het voorprogramma had al gespeeld -, volgde op Rock Werchter een nieuwe barst in het personage toen ze haar set in tranen afwerkte ten gevolge van een vestimentair mankement. Het is daarmee nergens bevestigd, maar iets zegt ons dat Lola Young met die reden in het achterhoofd koos voor twee keer De Roma in plaats van een zaal genre Vorst Nationaal. Maar kijk, voor de fans zal dat ongetwijfeld een enorm memorabele avond worden, niet in het minst omdat de zangeres met I’m Only F**king Myself een album uitbrengt die haar populariteit alleen maar meer ten goede zal komen.
We moeten het namelijk zeggen zoals het is: voor het grote publiek was Lola Young simpelweg ‘de zangeres van “Messy”‘, maar vraag niemand om een ander nummer op te noemen. Daar zal dankzij deze derde langspeler zonder twijfel verandering in komen. In de aanloop naar de release was zowat elke single eigenlijk al een nieuw hitje waard. “One Thing” mag achteraf gezien best wel geklasseerd worden als de opvolger van het succes, maar ook “Not Like That Anymore” en “d£aler” mogen gerust aan dat rijtje worden toegevoegd. En dat is op zich toch een mooie verdienste, want I’m Only F**king Myself komt er toch wel vrij snel na zijn voorganger en de hype. Het valt dus wel voor te stellen dat er zeker wat druk van zowel binnen- als buitenaf op de ketel stond, want zoals dat tegenwoordig gaat moet een hype draaiende blijven.
En daarom probeerde Lola Young het zo eerlijk mogelijk te houden. Want zo is de Britse ook wel gewoon, het hart op de tong. Een nummer als “One Thing” gaat over seks, terwijl een titel als “F**K EVERYONE” voor zich spreekt. De zangeres wil gewoon plezier maken, genieten van het leven zoals zij dat graag wil en zich eigenlijk niet te veel aantrekken van de verwachtingen. Daarin blinkt ze uit in een soort van punky poprock je-m’en-foutisme, inclusief marginaal Brits randje. In “Post Sex Clarity” omarmt ze haar psychedelische kant door een eigen draai te geven aan de grootste ballad; chaotisch en onverwachts! Hetzelfde kan overigens gezegd worden van “SPIDERS”, dat zowaar als een klassieke rocksong fantastisch ontploft. Hoogtepuntje, dit.
Het luistert met andere woorden vaak leuk weg bij Lola Young, met ook “Walk All Over You” of “SAD SOB STORY! :)” als toffe feelgood popsongs met een sassy insteek. Gepolijst, dat zeker ook, maar toch ook vooral tof. Die laatste gaat over het niet geven om je ex-partner, want je weet dat je zelf beter bent, terwijl ze in die andere letterlijk van de persoon in kwestie wegloopt. “who f**king cares” ligt zelfs zo dicht bij de zangeres, dat het een onbewerkte opname uit haar iPhone is. Want ook dat is Lola Young. Zichzelf. Dat een plaat met veertien nummers daarbij ook durft inzakken, is geen al te gekke gedachte. De bossa nova-toets in “Penny Out of Nothing” voelt een beetje sloom en misplaatst, en meer dan kabbelen doen “CAN WE IGNORE IT? :(” en “why do i feel better when i hurt you?” ook niet.
Maar goed, dat zijn uiteindelijk deukjes in de voor de rest gladde plaat. Glad in verschillende betekenissen van het woord, daar I’m Only F**king Myself in zekere zin ook gewoon wel een door de entourage gepolijst vervolg van de hype is. Maar het heeft langs de andere kant ook genoeg echtheid die Lola Young zichzelf maakt, om van een geslaagde opvolger te spreken. Hitjes voor de populariteit, wat nummertjes die dieper gaan, nummertjes die vlakker uitvallen, experimenten… Als het bij alle TikTok-hypes zo evolueerde, dan waren wij gelukkige beren. En als we er dan toch nog eens op mogen terugkomen, dan hopen we dat deze plaat ook van Lola Young een gelukkige jonge vrouw maakt, die niet meer ten onder gaat aan haar angsten. Want dat verdient ze.
Lola Young staat op donderdag 21 en vrijdag 22 mei in een uitverkochte De Roma.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “SPIDERS”, ons favoriete nummer van I’m Only F**king Myself in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
