© CPU – Marvin Anthony
De Britten van Creeper brengen al meer dan tien jaar gitaarmuziek waarbij het schok en schrikeffect groots moet zijn. Zo zetten ze vooral in op lyrics over de dood en andere lugubere zaken. Dat vertaalde zich ondertussen al in vier albums, met de laatste twee albums die de titel Sanguivore kregen. Dat zijn wezens die zich voeden met bloed en die dubbele conceptplaten vormden ook de blauwdruk van hun meest recente tour waarbij beide albums de setlist uitmaken. Die tour sloten ze af met een show in de Trix Club waarbij de zaal toch voor de helft gevuld was.
Creeper had als opener een band gekozen die toch wel heel wat weg had van: The Howling. Ook zij waren geschminkt, maar hadden wel iets meer poppunk meegenomen naar de zaal. De vergelijking met My Chemical Romance was dus snel gemaakt, zeker als de zanger ook nog een beetje dezelfde gedragingen begon te hebben. De band had wel al een beetje het idee hier als hoofdact te staan door op te komen met maar liefst drie opkomstsongs. Vernieuwend was het allemaal niet echt, tot ze met “Linger” toch een verfrissender en steviger nummer naar voorbrengen. De gitaren brachten iets meer power en net daar leek The Howling in uit te blinken. Dat ze ook een rockende cover van “Gimme Gimme” van ABBA brachten, zorgde wel voor een groot jolijt bij het publiek. Dat publiek werd meteen al goed betrokken bij de show, iets te veel wat ons betrof, maar The Howling had wel hier en daar een goeie song klaarstaan. Vooral als ze konden uitpakken met grootse refreinen, bleef het hangen. Iets minder clichés en The Howling zou zomaar vertrokken kunnen zijn.
Creeper deed al heel wat shows in België en proefde zo al van de grote zaal van Trix samen met Pierce The Veil, van de grote zaal van de AB met Ice Nine Kills of van Graspop Metal Meeting. Dat maakt het des te straffer dat deze show in Trix Club hun eerste headlineshow in ons land was. Het zou een conceptshow worden, want de eerste twee albums van de band werden gewoon genegeerd. Enkel maar Sanguivore en dat begon met het snedige “Mistress of Death”. De volledige band was fel geschminkt in het wit met bloed onder de lippen en een zwarte nek, het voeden met bloed werd dus meer dan letterlijk genomen.
De opener had meteen alles waar Creeper voor staat: een aanstekelijk en episch refrein, vettige riffs en een break die je alleen bij metalbands kan horen. Dat trucje zouden ze nog enkele keren overdoen en Will Gould was de perfecte frontman om dat in goeie banen te leiden. Hij heeft namelijk als enige in de band geen instrument vast en kan bijgevolg heel vaak heel wild in het rond lopen. Hij gaat soms zelfs zo hard, dat je niet anders kan dan opmerken dat er af en toe een bandje meeloopt om zijn stem te ondersteunen. Jammer wel, want als hij eens echt zijn stembanden openzet, dan hoor je wel dat hij kan zingen.
Ook toetsenis Hannah Greenwood kan er wat van en waar ze bij de meeste nummers vooral backings voorziet, kan ze bij “Razor Wire” helemaal naar voor kruipen. De ‘mistress of death’ laat daar haar vocale capaciteiten zien en palmt het podium ook uitmuntend in. Tussendoor had Creeper wel al wat steken laten vallen. Er werd net iets te veel ingezet op publieksinteractie met lichtjes, mee zwaaien en zingen waardoor ze ook vergaten om gewoon energie in hun songs te steken. Het tempo stokte zo af en toe waardoor de flow wat vergeten werd.
Met een drumsolo werd de energie terug in de set getrokken. “Chapel Gates” was zo’n rocker die zonder al te veel nonsense werd gebracht en ook “Parasite” knalde goed door. Toch moest Creeper naar het einde toe weer voor de ballads kiezen en zo was “More Than Death” meer een emotionele afsluiter. Gelukkig kregen we dan in de bisronde toch nog wat power met het tien minuten durende “Further Than Forever” dat alle kanten uitschoot. Hun eigen epos zowaar en het kwam ook goed binnen. Net als afsluiter “Cry To Heaven” dat na bedankingen voor heel de crew hun tour afsloot. Hier toonde Creeper ook even een stukje menselijkheid, want doorheen de set leken ze nogal te veel op horrorfiguren die zich in een andere wereld bevonden.
Creeper gaf een goeie show in Trix, maar trapte ook net iets te veel in de valkuilen van een clichéconcert. Het concept om hun laatste twee albums voor te stellen, snappen we en dat werkte ook als geheelervaring, alleen had iets meer energie en kracht de show nog wat beter gemaakt. Nu stokte de show soms bij de iets minder boeiende songs, al liet het publiek dat niet aan zijn hart komen. Die zongen nagenoeg alles uit volle borst mee en als er dan eens krachtig kon uitgehaald worden, dan werden ook de laatste critici helemaal overtuigd.
Setlist:
Mistress of Death
Blood Magick (It’s a Ritual)
Lovers Led Astray
Headstones
The Ballad of Spook & Mercy
Daydreaming in the Dark
Prey For The Night
Black Heaven
Razor Wire
Chapel Gates
The Crimson Bride
Parasite
The Black House
More Than Death
Further Than Forever
Cry to Heaven
