© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Luid zijn is een ding. Tussen al die harde en snelle gitaren ook nog eens duidelijke standpunten innemen, is nog iets anders. Ploegendienst doet het inmiddels op drie albums en schuwt het ook niet om de confrontatie aan te gaan. Ray Fuego is als frontman op het eerste zicht een ietwat ongeleid projectiel, maar tegelijk weet hij donders goed waar hij mee bezig is. Zijn woorden komen binnen, zetten je aan tot reflectie en gaan ook soms daar waar het pijn doet. Ook tijdens de creatie van derde album GEEN TITEL botste het zo nu en dan tussen de visie’s van de verschillende bandleden, maar net dat maakt dat het als geheel geen doorsnee punkalbum is. Gisteren stelden de Nederlanders dat album voor in de Trix, tevens hun enige Belgische clubshow van het voorjaar.
De tourposter van C’est Qui is behoorlijk gevuld en dat heeft ook te maken met het feit dat dit punkviertal uit Amsterdam met Ploegendienst mee de baan op mag. Gisteren speelden ze een van hun eerste shows ooit in België en dat deden ze met snoeiharde activistische nummers. De band uit Utrecht was afgelopen jaar dé revelatie van de Popronde in Nederland en gooide hoge ogen met hun rauwe intensiteit. Ook in Antwerpen kregen we daar een behoorlijk koekje van achter onze kiezen, al beten we er gelukkig niet onze tanden op stuk. Elk van de vier bandleden bracht een behoorlijke portie eigenheid in het optreden en toch kwam C’est Qui vooral als geheel sterk voor de dag. Tijdens het voorlaatste liedje, hun recentste single “WTHW”, riep Jazz alle vrouwen naar voor en eiste hij meer vrouwen in de pit. Hun uiting tegen vrouwenhaat voelde niet gratuit en was hét statement voor de mannen om de wereld voor de vrouwen veiliger te maken. Op zaterdag 6 juni komt C’est Qui in het kader van Girls To The Front nogmaals naar de Trix en het zou ons in alle eerlijkheid toch echt verbazen mochten ze in de nabije toekomst niet nog vaker onze richting uit komen. Wij verwelkomen zoveel terecht activisme in de punk in ieder geval met open armen!
Ook Ploegendienst is een band die zich durft uitspreken. In eerste instantie doet ze dat over heel wat persoonlijke topics, maar tegelijkertijd brengen die nummers ook een universeel sentiment mee. Op hun nieuw album GEEN TITEL stelt Fuego zich kwetsbaarder op en toch heeft Ploegendienst desondanks nooit aan rauwe identiteit moeten inboeten. “AFGROND” was nog niet direct dat vuurtje aan de lont, maar toch voelde het als opener van het concert net heel juist aan. De franjes laat het viertal sowieso al achterwegen en de spierballen laten ze enkel tijdens de snelle en luide nummers horen. Het Antwerpse publiek schoot in ieder geval in actie vanaf “Paranoia” en “Maneschijn”, twee nummers die de voet constant op het gaspedaal hielden. Het duurde ook niet lang vooraleer Ray Fuego zijn shirt uitdeed en dan wist je; er is geen weg meer terug. Na een korte enquête over hoe de mensen rondom hem zich voelden kletste “NIEMAND” door de luidsprekers. Een gewaarschuwd mens was er gisteren twee waard, want na een eigen interpretatie van een slaaplied genaamd “DROOMLAND” ging het weer pijlsnel en zonder te pinken verder.
Het publiek was gisteren een leuke mix tussen jong en iets minder jong. En dat jonge volk had voldoende goesting om geregeld voor moshpittoestanden te zorgen. Bij het immers vurige “JabbaMan” zagen we zelfs een paar crowdsurfers en stage divers. Ray Fuego ijsbeerde hoe dan ook op zijn manier over het podium en bracht met wijd opengesperde ogen de nieuwe culthit “KZEGGWN!”. De mix tussen de nummers van het nieuwe album en die van de voorgaande twee albums zat overigens goed in elkaar. De afwisseling maakte het zowel persoonlijk als maatschappelijk urgent. Wij persoonlijk vonden “IJDELE HOOP” een echt schot in de roos, maar ook Fuego’s persoonlijke favoriet “LUIPAARDVACHT” was een groots succes bij het publiek. Ook het makkelijk meezingbare “De kunst van animositeit” miste zijn effect niet en de harde teksten vielen door de expressiviteit van Fuego des te explicieter op. De zon kwam zo laat op de avond niet meer tevoorschijn, maar dat is net het moment van de dag waarop Ploegendienst nog brutaler binnenkomt.
Ray Fuego schrijft geen teksten om mensen te pleasen en dat is exact het wapen waarmee hij de wereld aankan. Blaffen kan hij als de beste en toch moet niet elk nummer even serieus zijn. Neem nu “TJAWA”, een ode aan de meer dan 300 sit-ups voor de shows, of de pijlsnelle “Gore-Tex” en “Nopjes”. Deze nummers ademen punk, dankzij de oersimpele meescandeerbare teksten, maar nog meer door de vakkundige speelstijl waarmee de bandleden hun instrumenten tot leven brengen. Ze staan misschien niet even fel in de schijnwerpers als Ray Fuego, maar als snoeiharde punkklankkast waren ze een uur lang op afspraak. Heel veel werd er niet gekletst, al vond Fuego het wel belangrijk om nog wat ongefilterde woorden kwijt te geraken voor ze met “Schiphol” stilaan richting het einde gingen. De frontman had het over twijfel – over niet meer weten wat of wie je moet geloven in een steeds complexere wereld. Het enige waar we nog echt zeker van kunnen zijn, zijn onze eigen gedachten. In moeilijke tijden moeten we opnieuw buiten de ‘borden’ durven denken en de chaos in ons hoofd opruimen. Zo schopte Ploegendienst nog één keer tegen ons geweten, voor het met “Pikkie in me sok” zijn Belgische avond bijna afsloot.
Het verzoek om “SURINAAMSE BROODJES” te spelen wimpelde Ray Fuego vóór de encore resoluut af. ‘Sommige nummers zijn alleen van mij,’ voegde hij daar krachtig en met overtuiging aan toe. Het was een helder statement zonder daar echt een groot statement van te willen maken. Toen ‘de oudjes’, zoals Ray Fuego zijn bandgenoten liefkozend noemde, terug waren kon er verder geragd worden. “ASFALT” was een sluimerende energielading, maar het hek ging pas echt weer van de dam bij “Rattekop”. De klappen en bolwassing die Ploegendienst daar uitdeelde kwamen echt aan. Eindigen deden ze uiteindelijk met “IK”, een nummer dat niet over hem gaat maar over ons allemaal. Jazz van C’est Qui kwam ook nog even meedoen en zo eindigde het optreden zoals het begon; met een gebalde vuist en een eigenwijze energie. Ploegendienst is zonder zich te forceren nog altijd een unicum, zowel qua muziek en uitstraling als inhoudelijk. Dat ze in de toekomst nog vaak mogen botsen en schuren!
Deze zomer staat Ploegendienst op maandag 20 juli op het gratis festival Boomtown in Gent.
Setlist:
AFGROND
Paranoia
Maneschijn
Interessant
NIEMAND
DROOMLAND
JabbaMan
KZEGGWN!
IJDELE HOOP
LUIPAARDVACHT
De kunst van animositeit
CONFLICT
BERG
Gore-Tex
Nopjes
Schiphol
Pikkie in me sok
ASFALT
Rattekop
IK (met C’est qui?)
