Amenra @ Ancienne Belgique (AB): In geen volten of wattages te vatten

Zeven-en-twintig jaar: zolang heeft Amenra moeten wachten op een MIA. Volledig onterecht als je het ons vraagt, maar uiteraard is échte erkenning vele malen waardevoller dan een beeldje op je kast. Om maar te zeggen dat de award die Colin H Van Eeckhout en de zijnen voor beste live act kregen oververdiend is. Daarbij was het ook een mooie paasmaandag voor hen, want voor het tweede jaar op rij kaapten ze de koppositie in De Zwaarste Lijst van Studio Brussel. De band wordt dus op handen gedragen door het Belgische publiek, en waarom zouden ze de mini-residentie van vorig jaar in de AB dan niet nog eens overdoen? Zo gezegd, zo gedaan, en zodoende trapten de Kortrijkzanen hun doordeweekse driedaagse gisterenavond af met een ijzersterk hoogritueel.

Ook al is het iets voor achten nog niet over de koppen lopen in de zaal, vanaf Blackwater Holylight een voet op de planken zet wordt het muisstil. Een speld kan je horen vallen, al besluit het stoney doomgazetrio daar snel verandering in te brengen met een dromerige opening die zacht maar zeker opbouwt. Het is dat stramien dat de Amerikaanse groep aanhoudt doorheen haar set, gepaard met voorzichtige zang en een subtiel meelopende bandje dat delen van de in- en outro’s verzorgt. Zangeres Sunny Faris legt er met andere woorden met haar stem wat watten onder, maar muzikaal wordt er af en toe al eens een zeker register open getrokken. Na twee nummers bijvoorbeeld al, wanneer de zangeres – die ook de gitaar in haar handen heeft – van plaats wisselt met de basgitariste om haar bezwerende stemgeluid vanop rechts te zaal in te sturen tijdens een noise-achtige stortregen aan gitaren. Wanneer de gitaren terug wat gaan liggen, valt ons de steek aanwezige concertetiquette op, nu al. Vanaf iemand zijn mond opentrekt die niet op het podium staat klinkt het stante pede ‘shhhht’ vanop een paar rijen verder. Voor de rest brengen de vrouwen een voorprogramma volgens de boekjes: in hetzelfde muzikale straatje als Amenra, maar wat minder intens en vol – hoewel ze met drie toch een zeer compleet geluid produceren.

Lichtstralen badend in een rookgordijn vormen omstreeks negen uur het mystieke logo van Amenra, waarna de band zonder boe of ba begint te spinnen. Aanvankelijk houdt het vijftal zich nog redelijk gedeisd en laat Van Eeckhout zijn ware gelaat nog gehuld in een kap en naar achteren gericht, maar vijftien minuten later keert het tij. De trui gaat uit, de rem gaat eraf en op de Franstalige tonen van “Plus près de toi” geeft de charismatische man ook zijn gezicht bloot. De band is klaar om te prediken; geen show, maar pure, bittere ernst.

Amenra bouwt zijn show zo op dat het moeilijk is om de verschillende nummers te onderscheiden als je geen kenner bent. Net wanneer de relatieve stilte verdacht lang begint te duren, wacht de band nog net iets langer om het dan tijdens hetzelfde nummer weer helemaal open te breken. Zo zorgen de boodschappers voor een show vol contrasten. Tussen luid en stil bijvoorbeeld: tijdens de kalme passages horen we onszelf ademen, terwijl de hevige uitbarstingen zorgen voor een schokgolf in onze maag. Het kenmerkende gitaargetokkel van waaruit het bouwen steeds begint, heeft iets weg van een toverstaf die ons doet staren en wegdromen, om daarna met een rake klap alle dromen instant van de kaart te vegen. Misschien is het daarom dat “A Solitary Reign”, waarbij een vredesduif de aandacht van een eenzaam meisje in een kathedraalruïne trekt, ook live zo’n publieksfavoriet is?

Amenra weet doorheen hun hele eerste passage in de AB de aandacht kort bij hen te houden door de vertrouwde, simpele aanpak. Ziedaar het volgende contrast: de lichttechnicus mocht alle kleurenfilters en speciale effecten in zijn koffer laten, want licht en donker was het enige dat telde. Zwart-wit: als manier van denken beperkend, maar als visuele lichtcomponent een waardevolle boodschapversterker. En zo presenteren de Kortrijkzanen zich misschien als kleurloos, maar allerminst als smaakloos. Wat daarbij ook helpt, zijn de onregelmatige songstructuren die je bij de mis houden. Tempowisselingen of een maat die net een halve seconde te laat valt, worden bewust gekozen om het geheel nog wat meer cachet te geven.

Dat werkt perfect op “Salve Mater”, waarop Van Eeckhout het soms uitschreeuwt alsof hij gemarteld wordt, en soms vertroetelend zingt alsof het een liedje voor zijn kleine zoon zou zijn. Tijdens “.Am Kreuz.” doet Amy Tung Barrysmith ook een gooi naar de micro, om een extra emotionele laag te smeren. Het meeslepende anthem wordt opnieuw gesmeed vanuit een simpele gitaar en wint zo steeds aan kracht tot de vulkaan uitbarst. Op dat vlak zijn veel tracks vanavond tamelijk vergelijkbaar. Dat terzijde moet je natuurlijk nog de overtuigingskracht en de gave hebben om ze over te brengen en de variatie daarin voldoende te behouden. En net daarin zit de sterkte van Amenra; daarin speelt het Champions League.

De finale bereiken ze met “De Evenmens”, waarbij de frontman een stapje naar voren doet om zijn volgelingen toe te spreken met een speech zoals weinigen die kunnen schrijven. Het nummer is op plaat al een naar de keel grijpende track, maar live leggen ze de lat nog enkele centimeters hoger. De catchy – we gaan het woord gebruiken – riff omkadert al het goede wat Amenra te bieden heeft en bundelt het in één nummer. Het ontblote kruis op de rug van Van Eeckhout glimt van het zweet, wij van contentement, en met ons alle onze evenmensen. ‘Door stilte gegrepen, van licht ontdaan’. Amen.

Amenra staat vandaag en morgen nogmaals voor een uitverkochte AB. Verder spelen ze op speelt op vrijdag 17 juli op Rock Herk, zaterdag 18 juli in Paradiso en zondag 19 juli op Dour. De rest van hun tourschema vind je hier.

Setlist:

Boden
Plus près de toi (Closer to You)
Razoreater
Thurifer et Clamor ad te Veniat
A Solitary Reign
Salve Mater
.Terziele.tottedood
Am Kreuz
De evenmens
Diaken