Eric Clapton @ AFAS Dome: Helden vergaan, legendes leven voor altijd

© Press Eric Clapton

Zoek online een lijstje met de beste gitaristen aller tijden en de kans is groot dat Eric Clapton daar steevast in opduikt. De man heeft zijn sporen dan ook diep in de rock- en blueswereld gebeiteld. Eerst bij The Yardbirds, vervolgens bij Cream, waar hij internationale faam vergaarde, met nog enkele tussenstops in diverse projecten om uiteindelijk als soloartiest de puntjes op de i te zetten. Op een nieuwe doortocht in Antwerpen hebben we amper vier jaar moeten wachten, daar waar in het verleden Slowhand wel eens wat meer tijd tussen zijn Belgische passages liet.
Vorige maand mocht hij nog 81 kaarsjes uitblazen en zoals dat gaat, gonst het her en der dat dit wel eens de laatste kans zou kunnen zijn om de legende live aan het werk te zien. Na drie avonden Pommelien Thijs in de AFAS Dome kreeg Eric Clapton de taak om een stevige scheut classic rock en blues door de versterkers te jagen.

Eerst mochten Andy Fairweather Low en zijn band The Low Riders de zaal op temperatuur brengen. Bij de Eric Clapton-fans staat hij bekend als de gitarist die van 1992 tot aan het begin van het nieuwe millennium deel uitmaakte van diens livebezetting. Nochtans had hij al eerder, met Amen Corner, in de late jaren zestig enkele bescheiden hits op zijn naam staan. Met hun vijven stonden ze op het podium en brachten ze dan ook die gloriejaren eventjes terug tot leven, al bleef eigen werk opvallend schaars. Zo werd er geen nummer uit het Amen Corner-repertoire bovengehaald. Verder leunde de set vooral op degelijk uitgevoerde covers zoals “Tequila” en “Peter Gunn”, waarmee ze de handen voorzichtig op elkaar kregen. Naarmate de set vorderde, kreeg de blues een iets ruwer kantje, maar op een foutje kon je hen niet betrappen. Alles bleef echter altijd iets te mooi binnen de lijntjes, waardoor het halfuurtje soms wat als een goed geoliede, maar toch ietwat overbodige jukebox aanvoelde.

Is het nog verantwoord om een prille tachtiger twee uur lang een podium op te sturen? Het antwoord liet niet op zich wachten tijdens de openingssong “Badge”. Van zodra Eric Clapton zijn Fender Stratocaster omgordde, was leeftijd van geen tel meer. De man was goed bij stem en liet in de tweede strofe al meteen horen waarom hij steevast in die lijstjes opduikt. Het zou overigens het enige nummer van Cream zijn dat de set sierde. Dat hij kon putten uit een repertoire dat over zestig jaar werd opgebouwd, maakte de opdracht er niet eenvoudiger op. Hij proefde van meerdere genres zoals rock, jazz, pop en zelfs reggae, maar legde in Antwerpen duidelijk de nadruk op zijn grootste liefde: de blues.

Een artiest als Eric Clapton heeft niets meer te bewijzen en doet koppig zijn eigen ding. Zo bracht hij meermaals eerbetoon aan de pioniers van de blues. Bo Diddley, Willie Dixon en vooral Robert Johnson… die laatste was met drie covers goed vertegenwoordigd. Het obligate “White Room” en “Wonderful Tonight” liet hij tot spijt van wie het benijd links liggen. Tijd om te treuren was er echter niet, want al vroeg in de set, bij “I’m Your Hoochie Coochie Man”, spatten de vonken eraf. De solo’s werden verdeeld tussen gitarist Doyle Bramhall II en de meester zelf, al wurmden toetsenisten Tim Carmon en Chris Stainton zich er geregeld tussen. Het was een patroon dat we meermaals zouden zien doorheen de avond. Met zoveel talent op een kleine ruimte was het bij wijlen puur genieten. Vooral tijdens de minutenlange, geïmproviseerde solo in “I Shot The Sheriff” ontbond Clapton zijn duivels.

Daarna ging het tempo even omlaag. De band verdween in de coulissen terwijl Clapton alleen achterbleef met een akoestische gitaar. De inkleding bleef sober: drie schermen met soms ietwat knullige projecties en zachte verlichting. Door de laag hangende lampenkappen voelde het soms alsof de band niet in een grote zaal stond, maar in een intieme club. Wanneer de muzikanten terugkeerden, bleef de blues ook akoestisch overeind in “Nobody Knows You When You’re Down and Out”. Toch lag de sterkte van het akoestische luik bij de bekendere nummers. “Layla” hield moeiteloos stand in een uitgeklede versie. “Tears In Heaven” kreeg daarentegen een iets voller arrangement, wat het nummer minder breekbaar maakte dan het origineel. Het blijft een parel, maar miste net dat tikje emotie om echt te raken.

Wanneer de elektrische gitaren opnieuw werden bovengehaald, schakelde het optreden zonder aarzelen een versnelling hoger. “Tearing Us Apart” werd met bijtende intensiteit de zaal in geslingerd. “Old Love” volgde, maar koos een ander pad: het nummer rekte zich uit en groeide uit tot een langgerekte dialoog tussen gitaar en toetsen. Elke muzikant eiste zijn plaats op zonder het geheel uit balans te brengen. Soms voelde het allemaal weliswaar wat statisch aan. Waar hedendaagse acts zich verliezen in visueel spektakel, koos hij resoluut voor de essentie. Clapton is dan ook nooit een entertainer pur sang geweest. Ook nu bleef het bij de muziek, zonder bindteksten of pogingen om het publiek te bespelen. Je kan je natuurlijk de vraag stellen: heb je al die extra’s nodig wanneer je met zoveel vakmanschap op een paar vierkante meter staat? De vraag stellen, is ze beantwoorden.

Bassist Nathan East kreeg uiteindelijk ook zijn moment in de spotlights bij de intro van J.J. Cale’s “Cocaine”. De hit ontvouwde zich volgens het vertrouwde patroon van gitaarsolo’s en door blues doordrenkte grooves. De muzikanten vonden elkaar, lieten weer los en bleven daarbij strak geleid door de meester zelf. Het vormde een passende finale voor een show die inmiddels anderhalf uur onderweg was. Clapton en zijn band verdwenen kort van het podium, maar keerden terug voor een toegift. “Before You Accuse Me” van Bo Diddley kreeg de eer om het licht te doven in de AFAS Dome. Als er nog een bevestiging nodig was, dan wel deze: op talent staat geen leeftijd. Hopelijk tot snel, meneer Clapton.

Setlist:

Badge (Cream cover)
Key to the Highway (Charles Segar cover)
I’m Your Hoochie Coochie Man (Willie Dixon cover)
If I Don’t Be There by Morning
I Shot the Sheriff (The Wailers cover)
Kind Hearted Woman Blues (Robert Johnson cover)
Nobody Knows You When You’re Down and Out (Jimmy Cox cover)
Golden Ring
Layla (Derek and the Dominos cover)
Tears in Heaven
Tearing Us Apart
Old Love
Cross Road Blues (Robert Johnson cover)
Little Queen of Spades (Robert Johnson cover)
Cocaine (J.J. Cale cover)

Before You Accuse Me (Bo Diddley cover)