Als je de dag van vandaag wil doorbreken in de muziekindustrie, dan hoort een nummer dat viraal gaat op TikTok bijna tot een absolute must. De Duits-Spaanse Elle Coves slaagde daarin met haar “Peace” en wist sindsdien een bescheiden schare fans op te bouwen met haar indiepopliedjes. Daarvoor haalt ze inspiratie uit artiesten als HAIM, Fleetwood Mac en – hoe kan het ook anders – Taylor Swift. In de kleinste zaal van de Botanique die bij momenten meer aanvoelt als een gezellige woonkamer, speelt Coves haar eerste eigen concert in onze hoofdstad.
Op de tourposter zie je Noah Levine als special guest vermeld voor een aantal shows, waaronder ook die in Brussel en dus is het een verrassing wanneer we ontdekken dat Levine – die we ook kennen als gitarist van die andere Noah, namelijk Noah Kahan – geen voorprogramma zal verzorgen, maar uitsluitend meespeelt met Elle Coves. Enkele fans stonden al uren voor aanvang van het concert te wachten op de rijzende ster in de indiepopwereld en dus was het een behoorlijke opluchting toen het lange wachten iets over half negen eindelijk beloond werd. Met een brede lach en haar gitaar in de hand betreedt Elle Coves het podium van de Witloof Bar en we moeten helaas constateren dat er nog heel wat lege ruimte is in de zaal. Waar dat precies aan ligt, weten we niet meteen want op Spotify weet de twintiger toch bijna een kwart miljoen maandelijkse luisteraars te verzamelen. Dat het in een intiemer comité was dan initieel gepland, laat Coves duidelijk niet aan haar hart komen.
Met “Body” krijgen we meteen een sterke opener, want voor we het goed en wel beseffen wordt er links en rechts van ons al voorzichtig meegezongen. De muziek van Elle Coves bevindt zich ergens in het verlengde van artiesten als pakweg Taylor Swift en Gracie Abrams en dus krijgen we vooral gitaarliedjes waarop de artieste haar gevoelens blootlegt. Hier en daar speelt de moeilijke akoestiek van de zaal de artieste even parten, maar telkens weet ze zich weer te herpakken. De fans lijken er alvast weinig van te merken, want wanneer ze niet meezingen of op hun telefoon het moment vastleggen, wordt er aandachtig geluisterd naar de verhalen van Elle Coves.
Bij momenten voelt de instrumentatie bestaande uit twee gitaren en twee stemmen helaas wat magertjes. Al toont het ook dat er nog veel ruimte voor ontwikkeling is en dat wat we in de Witloof Bar te horen krijgen vooral een introductie is tot de discografie van de artieste. Ze maakt dan ook gretig gebruik van het enthousiaste publiek om nieuwe muziek uit te testen en de reacties af te toetsen. Zo worden gekendere songs als “Tightrope”, waarop Noah ook te horen was op saxofoon, en “Hit Me Where It Hurts” afgewisseld door gloednieuwe deuntjes. Zo stelt ze “Best Years” voor, een liedje waarvoor inspiratie gehaald werd uit de relatie van een vriendin van de zangeres. In plaats van tegen een van haar vriendinnen te zeggen dat ze diens vriendje nogal toxic vond, besloot ze er een liedje over te maken en dat vervolgens aan de vriendin in kwestie te laten horen.
Dat verhalende aspect brengt Elle Coves ook in de rest van haar set naar voren. Zo vertelt ze over hoe ze tijdens haar vorige passage in Brussel de stijltang van haar mama in een hotelkamer vergeten was en dat ze vervolgens een oproep plaatste op sociale media omdat ze geen geld had om een nieuw exemplaar te kopen. Een behulpzame fan zorgde ervoor dat de stijltang weer veilig bij de artieste geraakte en kreeg in ruil daarvoor een eeuwig plekje op de gastenlijst. Geen verkeerde deal als je het ons vraagt.
Voor “Before I Fall Apart” zet de artieste haar gitaar even opzij en dus is het even zoeken hoe ze zichzelf een houding moet geven, nu ze zich niet meer achter haar instrument kan verbergen. Ze herpakt zich gelukkig snel en maakt van de gelegenheid gebruik om letterlijk wat dichter bij haar publiek te komen. Even later zorgt “I’ve Got A Thing For Love” voor de nodige afwisseling, want voor het eerst in de set krijgen we een vrolijk nummer te horen. Coves zingt over hoe ze altijd wel een crush op iemand heeft en liefde haast zo nodig heeft als zuurstof. Het publiek kan de Duits-Spaanse zodanig bekoren dat ze er een extra lange versie van maakt en een heus meezingmoment tot stand weet te brengen.
Na “Peace” lijkt het doek over de avond te vallen, maar daar zijn de fans het duidelijk niet mee eens. ‘ONE MORE SONG!’ klinkt het doorheen de kelder van de Brusselse concertzaal en dus keert Elle Coves nog even terug naar het podium. Haar gitarist heeft ze ergens onderweg echter achtergelaten aangezien hij enkel de set ingestudeerd had zoals ze deze vooraf bepaald hadden. Het zijn dan ook de fans van de indiepopzangeres die mogen beslissen wat het allerlaatste liedje van de avond wordt. Met een nipte meerderheid wint “Please Don’t” en dus krijgen we als afsluiter nog een opvallend lieflijk liedje dat de kers op de taart vormt.
In een compact uurtje brengt Elle Coves een mooie samenvatting van haar discografie en laat ze haar fans ook proeven van wat de toekomst in petto heeft met enkele nieuwe songs. De fundering voor een mooie carrière in de popwereld is gelegd en dat toonde ze ook tijdens haar eerste headlineshow in Brussel, al stelden we ook vast dat er nog heel wat marge is voor de verdere ontwikkeling van haar project. En dat is exact wat een concert op deze schaal moet zijn: tof, intiem en prikkelend.
