© Daniel Delgado
Sparklmami is zo’n artiest bij wie het moeilijk wordt om één genre op de muziek te plakken. Achter de naam zit Ariella Granados, die op haar debuutalbum in this body experimentele funk, soul, jazz en Mexicaanse invloeden door elkaar laat lopen en daarbij even gemakkelijk tussen Spaans en Engels wisselt. Het resultaat is muziek die vaak heel persoonlijk en introspectief aanvoelt, maar evengoed gebouwd is rond groove en je laat meebewegen. Op plaat levert dat een behoorlijk eigenzinnig geheel op en dus waren we benieuwd hoe die verschillende kanten live samen zouden komen. In de Botanique bleek vooral hoeveel potentieel er in Sparklmami zit, ook al viel de puzzel deze keer nog niet helemaal in elkaar.
Voorprogramma Mab’ish was een dj-set en maakte het zichzelf daarmee niet gemakkelijk. Met Erykah Badu, Steve Lacy en D’Angelo, maar ook Belgische namen als Kunde en Helena Casella, viel er op de muziekkeuze op zich weinig aan te merken. Alleen voelde het geheel nogal snel als een vooraf samengestelde r&b-playlist van een streamingdienst waarop de overgangen netjes waren gladgestreken. Alles vloeide aangenaam in elkaar over, maar veel spanning of een eigen stempel kwam daar niet bij kijken. Met wat meer onverwachte keuzes had Mab’ish het kleine aantal mensen misschien echt naar haar hand kunnen zetten en laten dan dansen, want nu bleef het vooral aangename achtergrondmuziek in afwachting van de hoofdact.
Die hoofdact had muzikaal gelukkig heel wat meer te bieden. Na het groovende “fajas” kwam vooral tijdens de rustigere momenten naar boven hoe sterk Sparklmami kan zingen. Haar soulvolle stem gleed moeiteloos van laag naar hoog en kreeg naast rustige drums vooral prachtige keys als gezelschap. “no te vayas” leverde met zijn terugkerende ‘wooow’ een eerste interactief moment op, terwijl “grounded” haar introspectieve kant mooi naar voren bracht. Ook wanneer het tempo omhoogging, bleef de instrumentatie interessant. Lage synthtonen namen geregeld de functie van een bas over, de drums hielden de groove strak en de twee muzikanten kregen genoeg ruimte om met solo’s uit te pakken. Op andere momenten werden de synths donkerder en het ritme nerveuzer, waardoor er zelfs even iets onderhuids en bijna nachtmerrie-achtigs in de muziek kroop. Vooral die afwisseling maakte duidelijk hoeveel interessante richtingen Sparklmami nog uit kan.
Toch zat net daar ook het probleem van de avond. Tussen de nummers door en soms als onderdeel ervan ging Granados regelmatig in dialoog met zichzelf zoals in “it was 5am”, waarbij een tweede microfoon haar stem laag en vervormd liet klinken. De eerste keren was dat een leuke manier om haar innerlijke gesprekken letterlijk een stem te geven, maar na enkele herhalingen begon het idee wat van zijn effect te verliezen. Dat was des te jammer omdat haar gewone zang net een van de sterkste elementen van de show was. Ook een funkier moment als “Post Nut Clarity” liet horen hoe gemakkelijk ze haar stem boven die grooves kan leggen. Granados nam daarnaast uitgebreid de tijd om over haar persoonlijke parcours te vertellen en lichtte onder meer “grounded” toe die ontgaan is uit een haat naar gestraft moeten worden thuis. Die openheid maakte duidelijk waar haar muziek vandaan komt, maar zorgde samen met de vele gesproken passages ook voor een show die een beetje stilviel.
Dat betekende gelukkig niet dat Sparklmami de zaal onderweg verloor. De mensen die naar Botanique waren afgezakt, leken haar muziek duidelijk al te kennen en bleven ook tijdens de rustigere of vreemdere passages aandachtig te luisteren. Bij een nummer als “penso en voca” kwam er bovendien weer wat meer beweging in het geheel en merkte je hoe weinig Sparklmami eigenlijk nodig heeft om mensen mee te krijgen wanneer de groove er is. Toch voelt ze voorlopig nog als een artieste die in België vooral bij een kleiner, specifiek publiek bekend is. Haar eigenzinnige aanpak zal misschien niet meteen bij iedereen binnenkomen, maar de fans die er stonden, leken alvast helemaal mee in haar wereld te zijn en haar talent te zien.
Het einde verliep passend genoeg wat chaotisch. De zaallichten gingen al aan en zowel het publiek als Sparklmami zelf leek even te denken dat de show voorbij was, tot er toch nog “running” uit de mouw werd geschud. Daarin keerde de funk volop terug en dreven de synths en drums het tempo nog één keer op tot stilstaan moeilijk werd. Het vat de avond eigenlijk goed samen: zodra Sparklmami haar stem en muzikanten liet spreken, zat er ontzettend veel in haar muziek, maar als volledige liveshow werkte nog niet ieder idee even goed. Dat hoeft voor een artieste die nog volop in het begin van haar carrière zit geen probleem te zijn. Met haar stem, gevoel voor groove en eigenzinnige ideeën heeft Granados alleszins genoeg in handen om nog veel verder te groeien. Nieuw werk verschijnt al op 2 oktober en na deze passage zijn we vooral benieuwd welke richting ze daarmee inslaat.
