© Netti Hurley
Elke goede soulstem doet beroep op een uitstekende band, maar ook een uitstekende soulband doet graag beroep op een warm stemgeluid. Gotts Street Park behoort tot die laatste categorie en werkte in hun ruim tienjarig bestaan al samen met niet de minste artiesten. Celeste, Pip Millet, Rosie Lowe en Olive Jones zijn trouwe wegbegeleiders waarmee het drietal uit Leeds al enkele jaren graag mee samenwerkt. Voor hun debuutalbum On The Inside uit 2023 namen ze best wel hun tijd en ook aan de opvolger wordt de nodige tijd besteed. Ondertussen heeft Gotts Street Park bijna vijf miljoen maandelijkse luisteraars en verlaten ze hun gezellige studio/repetitieruimte steeds vaker om hun muziek op een podium te brengen. In de zomer waren ze nog een van de smaakmakers van het hernieuwde Jazz Middelheim en dat vroeg vanzelfsprekend voor een blij terugzien. Dat terugzien vond gisteren plaats in Le Botanique, waar ze samen met Olive Jones voor een gezellig uurtje zorgden.
In het florerende Belgische jazzlandschap komt CalligraFFerz nu pas echt kijken. De Brusselse jazzformatie werd in 2023 opgericht en kleurde met zijn jazzfusion in de eerste plaats vooral het cafécircuit. Deze vrijdag brengt het viertal een nieuwe single uit en in februari staat er ook al een eerste ep op de planning. De kans is dus best groot dat we de komende tijd CalligraFFerz vaker zullen zien opduiken. In het voorprogramma van Gotts Street Park brachten ze een bezwerende en tegelijkertijd ook best rebelse set die ons wat deed denken aan een jazzy antwoord op Rage Against The Machine. Het kwartet doet live beroep op Dynamique die op een puur nummers als een soort van vrije geest over de muziek heen rapte en filosofeerde. Echter kon CalligraFFerz ook zonder vocale ondersteuning bekoren. De laatste twaalf minuten waren een gezond samenvoegsel tussen opzwepend, dromerig en groovy. CalligraFFerz is meer dan terecht de jazzcafés aan het ontgroeien en zal ongetwijfeld meer mooie kansen op zijn weg krijgen.
Gotts Street Park was in de eerste plaats een instrumentale band en daarom was het best logisch dat ze grofweg de helft van het optreden met z’n vieren zaten te musiceren op het podium. De groovemachine had even wat tijd nodig om zich warm te spelen en koos voor een paar gezapige nummers om de sfeer los te krijgen. Het geluid was gelukkig haarscherp waardoor de technische kunde des te harder opviel. Gotts Street Park liet het aanvoelen alsof het allemaal zo simpel was, maar net in het tegenovergestelde lag de waarheid. Het draaide in de eerste vijftien minuten vooral om de ritmiek, de groove en het fingerspitzengefühl van de muzikanten en het publiek hoorde dat het goed was.
Olive Jones – een van de artiesten waarmee de groep uit Leeds al frequent mee heeft samengewerkt – is op deze tour de stem van de band en kwam met “Everything” voor het eerst aanzetten. De Britse zangeres past met haar warme en gloeiende stem perfect bij de sound van de band en vertolkte haar rol gisteren op fantastische wijze. Haar vocale capaciteiten klonken zacht en tegelijk heel vol waardoor ze ook “Change My Ways”, “Love in Bad Company” en “Summer Breeze” nagenoeg perfect zong. Bovendien bracht ze een geheel eigen dynamiek in het concert zonder daarvoor al te veel de aandacht te hoeven opeisen. Muzikaal werd een alsmaar hoger niveau bereikt en als ingespeelde band hield Gotts Street Park de teugels ook weer sterk in eigen handen. Met “Tell Me Why”, tevens het meest gestreamde nummer van de band, nam Olive Jones kortstondig afscheid van het podium. Haar stem werd even iets meer jazzy en toonde ook zonder gekke uithalen de veelzijdigheid in haar timbre.
Gotts Street Park nam met een aantal instrumentale nummers het opnieuw even in hun eentje over. In tegenstelling tot in het eerste kwartier speelden ze deze keer iets minder gezapig en brachten ze zowaar dansbare ritmes boven. Het klonk niet alleen heel goed, het voelde ook nog eens bijzonder luchtig en opbeurend aan. Het publiek genoot echter het meest wanneer Olive Jones weer op het podium kroop en ze de nummers brachten die iedereen ondertussen al ettelijke keren thuis heeft afgespeeld. “Both Sides of The Moon” en “Lately” – twee samenwerkingen met de Britse soulartiest Celeste – waren live hoogtepunten dankzij de gevoelvolle manier waarop elke noot door de luidsprekers vloeide. Ook al klonken beide redelijk dicht bij de studioversie, toch waren er voldoende spontane impulsen om de levendigheid hoog te houden.
Voor deze tour had Gotts Street Park een goed uur aan muziek voorbereid en zo kwamen we met “Got To Be Good” en “Favourite Kind of Girl” aan het einde van de rit. De souplesse spatte er vanaf en het publiek liet zich goed leiden door de zwoele soulvibe die er in de lucht hing. Dat geen van de vier muzikanten op het podium de noodzaak voelde om zijn solomoment te pakken en erop los te soleren vonden we best een aangename keuze, want Gotts Street Park wil vooral als collectief virtuoos en als een groovende machine klinken. In dat opzet zijn ze dus zeker en vast geslaagd. Het spannendste of meest onvergetelijke concert werd het daardoor niet, maar dat eenvoud ook kan sieren werd ons in deze zestig minuten wel nog eens onder ogen gebracht.
