Roadburn, het is en blijft toch wel een van de meest uitputtende festivals op onze kalender. Niet alleen door de donkere en zware muziek, maar ook omdat we inmiddels al op dag vier zaten en we onze benen daar stilaan van begonnen te overtuigen. Toch weerhield dat ons niet om onze route naar Tilburg in te zetten. We gristen ons laatste zwarte shirt uit de koffer en trokken nog een laatste dag naar het boutiquefestival, waar we met groepen als Inter Arma en Warning nog een flinke portie zwaar geschut voor de kiezen kregen.
Al begonnen we nog redelijk rustig met een act van eigen bodem. Slow Crush mocht namelijk voor de tweede keer dit weekend aantreden en nadat het vrijdag Aurora bracht, kwam het nu met het gloednieuwe Thirst. Met flink wat upgrades wel. De groep verruilde The Terminal met de Main Stage en het geluid, dat vrijdag nog met momenten modderig klonk en zelfs volledig uitviel, deed nu eindelijk recht aan hoe Slow Crush op plaat klinkt. Isa Hollidays stem zweefde op onder meer “Thirst”, “Covet” en “Haven” dromerig boven een muur van gitaren die de zaal deden trillen. Met andere woorden: precies zoals het op Thirst klonk. Toch was het ondanks het feit dat het een albumshow was niet enkel van datte, want hier en daar sloop er ook nog werk in van de vorige plaat en hoorden we meteen het verschil met dag twee. Geen gemodder, maar precies zoals het moest.
De laatste dag van Roadburn was er voor ons eentje gevuld met aparte acts. De apartste lees je verder op in het artikel, maar Lili Refrain in de NEXT stage staat op een mooie tweede plek. Mevrouw Refrain doet namelijk niet echt aan rechtlijnige muziek en zo hoorden we tijdens haar set hoe de Italiaanse multi-instrumentalist laag voor laag een wereld opbouwde die ergens tussen rituele drone en experimenteel theater in zweefde. Het begon met gerinkel dat steeds heftiger werden, toen kwam er een geloopte trommel bij, maakte een synth zijn opwachting en werd de microfoon ingezet voor een portie keelklanken die wij niet kunnen nadoen. Alles werd minutenlang gerekt en er kwam steeds meer en meer, tot het voor ons een lichte brei werd waar we ons geen raad mee wisten. Prachtig ongetwijfeld, maar na een twintigtal minuten mocht Inter Arma voor ons wel komen.
En Inter Arma die kwam, maar wel met welgeteld één nummer. De groep kwam namelijk opdraven met “The Cavern”, een kolos van een track die met gemak een set wist vol te tanken. Alleen al daarvoor konden we weinig anders dan respect hebben, want zo’n gevaarte live spannend houden is geen kleine opdracht. En toch kreeg Inter Arma dat redelijk knap voor elkaar. De band, inclusief een extra violiste, loodste het publiek doorheen een bos van geluid waarin het nummer tot in de puntjes werd gebracht. Het was slepend, dan half hypnotiserend en dan weer explosiegevoelig. Variatie à volonté dus, zeker toen frontman Mike Paparo een tussenmomentje ging nemen en een zangeres, geheel conform hoe het op plaat is, zijn plek innam voor een deel van de set. Uitgerust en vermoedelijk met een verse kop koffie in de maag keerde Paparo terug om het nummer luidkeels richting zijn einde te schreeuwen. Dat einde betekende ook meteen het einde van de set, want ondanks dat ieder bandlid een setlist voor zich had liggen, bleef het enkel en alleen bij “The Cavern”.
Nog een act in de categorie raar, maar dan vooral qua naam: Kiss The Anus Of A Black Cat. Nu moeten wij niet veel zeggen over namen die lichaamsuiteindes bevatten, maar dit spant toch wel de kroon. Nu niet denken dat de muziek even obscuur is als de titel, want de Gentse band speelde tijdens hun Roadburn-debuut gewoon keurige, burgerlijke muziek. Het nam een diepe duik in zijn eigen discografie en koos voor oud en ouder werk, het nadeel als je al zo’n zestien jaar geen nieuw werk hebt uitgebracht, maar bracht het met verve alsof het slechts één week oud was. De hypnotische folk van Stef Heeren deed namelijk wat het moest doen en bracht een sfeervol moment aan de vroege avond. Spectaculair was het ondanks de naam niet echt, maar burgerlijke muziek hoeft dat ook niet te zijn.
Met SANAM was misschien wel het meest beladen optreden van het weekend aangebroken. Niet omdat de muziek zelf zwaar was. Integendeel zelfs, de Libanese band bracht een mix van experimentele rock, psychedelische tinten en Arabische folk, waardoor het geheel nog best dansbaar werd. Toch was het beladen en kwam vooral vanwege zijn roots. Die liggen in Beiroet, een stad die de afgelopen tijd opnieuw werd getroffen door zinloos bloedvergieten. Dat gewicht was voelbaar in een zaal die tot bovenaan vol stond, maar de band liet zich er ogenschijnlijk niet door kennen. Die hield het luchtig qua sound, maar de teksten die het brachten zeiden eigenlijk genoeg.
Zoals we al wel vaker hadden verteld doet Roadburn niet echt aan headliners, al zat Warning daar qua gevoel wel heel dicht tegenaan. De iconische doomband keerde na haar legendarische set in 2017 terug naar Tilburg, dit keer met een setlist die zowel klassiekers uit Watching from a Distance als nieuw werk van het aankomende Rituals of Shame bevatte. Met dat nieuwe werk opende de band ook, want met “Stations” werd de set op gang getrokken en meteen duidelijk gemaakt dat Warning in twintig jaar geen millimeter van haar pad is afgeweken. Traag, slopend en zwaar van emotie, alsof elke noot eerst nog even door een bak met cement moest worden gesleurd voor hij de zaal in mocht.
Doom zoals doom hoort te zijn dus. Hoewel de set voor de rest vooral dingen van Watching from a Distance bevatte, inclusief het tragische en hartverscheurende “Footprints”, was er net voor het einde plek voor een gloednieuw nummer. Als ze hadden verteld dat de track eigenlijk al jarenlang bestond hadden we ze ook geloofd, want het nog onuitgebrachte nummer paste als een handschoen naast de rest. Het was even slopend, even zwaar en vooral even Warning als de rest van de show. Richting het einde van diezelfde show begonnen we ons toch wel langzaam richting de uitgang van de zaal te begeven, waardoor we “Watching From a Distance” daadwerkelijk vanaf een afstandje aanzagen en hoorden dat het wel goed zat.
De reden dat we al richting de uitgang gingen was doordat we flink haast hadden om bij het skatepark te komen. Daar stond namelijk Crouch al enige nummers te spelen. We behoorden bij de grote groep die het raar vond dat de band in eerste instantie niet geboekt was, zeker met Breaking the Catatonic State zo vers van de pers. Gelukkig mocht de band alsnog komen en speelde ze de volledig plaat van voor naar achter. Wij schoven aan bij “Good Seed”, om vervolgens bij het aansluitende “Bad Seed” meteen omver te worden geblazen. Dat was ook reden genoeg voor het Roadburn-acrobatiekteam om in actie te schieten en we zagen naarmate de set vorderde steeds meer stagedivers en crowdsurfers chaos toevoegen. Met “Lhotse” sloot de groep af, maar niet voordat het het nummer wat uitrekte en een extra staartje meegaf dat de set naar een bijzonder sterk einde duwde.
Je had nog iets van ons te goed, met name de winnaar van apartste act van de dag: Ak’Chamel. We zijn bij het schrijven van deze alinea een flink aantal uur verder, maar nog altijd weten we niet wat we gezien hebben. De groep stond als in een soort nachtmerrieachtige kostuums en bracht een show die aanvoelde als een ritueel waarin we tegelijkertijd werden geheeld als verdoemd. Voor ons als nuchtere beer voelde het goedje iets te zweverig aan en de zelfgemaakt instrumenten en aparte zang in een taal die niet leek bestaan hielpen daar niet bepaald bij. Het klonk als muziek die ergens uit een woestijn was opgegraven, door een kapotte bandopnemer gehaald en vervolgens op een podium tot leven gewekt door mensen die duidelijk weten wat ze doen, ook al wisten wij niet goed wat we ermee aan moesten. Op het einde kwam er ineens een zin Engels uit toen het het publiek deed bedanken en werd de illusie genadeloos doorprikt. Blijken het al die tijd gewoon Texanen zijn geweest!
Ons festival afsluiten deden we bij onze Brusselse vrienden van ECHT! in de NEXT Stage. Misschien niet de meest voor de hand liggende band voor een festival dat toch vooral bekendstaat om zijn zware en donkere muziek, maar Roadburn weet al jaren dat een goede rave net zo hard kan binnenkomen als de zwaarste doomband. Dat deed ECHT! dan ook, want opener “Boilerbeek” dreef de subwoofers van de zaal meteen tot het uiterste. Alle muren trilden mee en dat geweld lokte steeds meer volk richting het podium, waar ze op hun beurt werden verwelkomd door undergrounddiscotheektracks als “Razor” en “Moxy”. Tegen het einde was de NEXT Stage veranderd in een ravefeest, met een cover van SOPHIE’s “MSMSMSM” als ultiem klapstuk. Het slotnummer was rauw, bikkelhard en bonkte alle kanten op. Het is maar goed dat de bekers in de zaal tegenwoordig van plastic zijn, want bij het geluid dat ECHT! bijna een uur lang produceerde, zou glas het er niet levend van afgebracht hebben.
En met dat knallende einde zat voor ons Roadburn 2026 er op. We hielden er vermoeide benen, volle oren en een koffer met alleen nog maar zwarte shirts die dringend naar de was moesten aan over, terwijl we in diezelfde koffer ook nog een stapel verbluffende liveacts die we de voorbije dagen hadden meegemaakt meesjouwden. Tot volgend jaar Roadburn, dan zijn we er weer zeker bij.
