Onze Waalse vrienden van La Jungle zijn inmiddels een vaste waarde in de alternatieve scene van België en tevens graag geziene gasten in menige club en op festivals. De teller staat inmiddels op meer dan zevenhonderd shows en dat maakt dat de band live een geoliede machine is die eigenlijk nooit teleurstelt. Mocht de band nu toch nog nieuw voor je zijn, weet dan dat dit duo ergens opereert in het niemandsland tussen krautrock, techno, noise en trance, maar dan uitsluitend met gitaar en drums. Niet alle nummers zijn louter instrumentaal, maar de (overwegend repetitieve) zang in een enkel nummer speelt wel een ondergeschikte rol. Het begint erop te lijken dat ze in hun eigen idioom inmiddels een voortrekkersrol vervullen. Zo kunnen we ons niet aan de indruk onttrekken dat een band als Angine de Poitrine (lees hier de recensie van hun laatste album) wel eens een van hun albums op hun platenspeler heeft geslingerd.
Met An Order of Things to Come zijn we inmiddels toe aan album nummer zeven. De schijf telt negen nummers, is geschreven in hun eigen Bergen en opgenomen ergens in de bossen van Normandië. Het resultaat klinkt precies zoals de band hoort te klinken: rauw, onontkoombaar en zonder franjes.
Niks nieuws onder de zon dus? Toch zeker wel. Het duo is inmiddels een trio geworden door toevoeging van een extra drummer. Dubbele kickdrum, dubbele snare: La Jungle schakelt, met andere woorden, een versnelling hoger. Gek genoeg leidt dat ook tot een wat conventioneler geluid dan voorheen: harder, maar ook met een sound die meer naar rock neigt dan voorheen. Conventioneel dien je bij La Jungle overigens wel met een korrel zout te nemen en gelukkig maar. Voor de oplettende luisteraar zou dat allemaal niet als een complete verrassing hoeven komen. De vooruitgeschoven singles “Witches Carousel” en “Sabertoother” pasten immers perfect binnen de nieuwe stijl: een machinale stoommachine die doordendert tot ie er (toch niet) bij neervalt.
Het opvallend getitelde “Sad Hill Fire Wave” grijpt wat meer terug op de oude sound en is ietwat meer ingetogen van aard. Hierna wordt het tempo echter alweer snel opgevoerd en gaan we meerdere keren over de kop in deze muzikale achtbaan. Afsluiter en langste track “The Love and the Violence” mag niet onvermeld blijven. Hier gaan de vocale soundscapes een intrigerend gevecht aan met de instrumentale delen. En bovendien is het een titel die ook wel goed pas bij de dualiteit van La Jungle: altijd mikkend op zowel het hoofd als de benen.
Dan resteert natuurlijk de onvermijdelijke slotvraag: heeft de band met dit nieuwe album nu wel of niet een stap vooruit gezet? Wij twijfelen dan toch enigszins. Er is immers ingeleverd op de unieke sound doordat de ‘elektronische dance’-kant van de band wat naar de achtergrond is gedrukt. Daar staat tegenover dat het altijd valt te waarderen als er wordt geprobeerd om niet te blijven hangen in het oude en nieuwe territoria worden ontdekt. Daarin is de band zeker geslaagd. Al met al valt het oordeel de goede kant uit en live gaat dit vast en zeker heel goed werken.
Ga de band ook zeker live zien. Er is geen excuus, want de band tourt zeer uitgebreid het komende half jaar. Hier vind je de hele lijst: tour La Jungle.
Ontdek “The Love and the Violence”, ons favoriete nummer van An Order of Things in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
