Het is weer 2006 en bands worden opnieuw groot via YouTube. Althans, zo voelt het toch een beetje nu Angine de Poitrine plots overal opduikt. De gemaskerde tweekoppige groep uit Québec maakte de voorbije maanden met een virale video van een KEXP-sessie zoveel los, dat ze in één klap de sensatie van het moment werd. Dat bleek ook wel toen de tickets in de verkoop gingen voor de show in Trix, want binnen enkele minuten was er geen enkel kaartje nog beschikbaar om het olijke duo te bewonderen. Toch hangt er op dit moment nog een grote vraag in de lucht en dat is of de groep de hype waar kan maken, want viral gaan en een sterk album afleveren zijn nu eenmaal twee heel verschillende dingen.
Die vraag kunnen we al redelijk snel beantwoorden, want Vol.II is in grote lijnen een sterk album. De zes nummers die Khn en Klek de Poitrine hier presenteren, zijn stuk voor stuk opgebouwd rond microtonale (noten die tussen de klassieke tonen in vallen) gitaarloops, die zich langzaam opstapelen tot iets groters. Iets dat enorm eigenaardig en zelfs vreemd aanvoelt, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar is. Het is een absurde cocktail van riffs en drumwerk dat als je het uit elkaar trekt eigenlijk helemaal nergens op slaat, maar eenmaal bij elkaar gebracht lijkt alles verrassend goed op elkaar te passen. Alsof elk nummer beslist zijn eigen kronkelpad in het bos wil volgen. Gelukkig hebben de twee een muzikaal kompas dat zo precies is afgesteld dat de bewoonde wereld nooit uit het oog is, al lijkt er door de muur van geluid soms geen doorkomen aan.
Het tweetal is en blijft een aparte verschijning. Gekke hoedjes op het hoofd en een lichaam vol stippen typeren de twee naar alle waarschijnlijkheid Canadezen, maar dat zijn niet de enige stippen die aanwezig zijn. Angine de Poitrine heeft Vol.II namelijk tot in de puntjes uitgestippeld en verliest daarbij zelden de controle. Hoe vreemd de plaat zich ook voordoet, onder al die maskerade en schijnbare chaos zit een duo dat heel goed weet wanneer het moet trekken, duwen of net even gas terugnemen. Zo heeft “Fabienk” de rol van ijsbreker, met een toegankelijke groove die je meteen de plaat inzuigt, terwijl hypemachine “Mata Zyklek” het tempo bijna onvolgbaar maakt met een opeenstapeling van kronkelende riffs, nerveuze gitaarlijnen en drumwerk dat, net als Klek zelf, er vrolijk op los beukt en geen seconde rustig op een stoel blijft zitten.
Toch zijn het vooral de niet eerder uitgebrachte nummers die de plaat extra diepte geven, zonder afbreuk te doen aan de singles. “UTZP” gooit er bijvoorbeeld een polkasound tegenaan die recht uit de Balkan lijkt te komen. Vreemd op papier, maar bijzonder effectief in de praktijk. “Yor Zarad” is dan weer een heel ander beestje. De track is het luidst van de hele verzameling, maar bewandelt opnieuw een oerwoud aan kronkelige paadjes die nooit prijsgeven waar ze precies naartoe leiden. Er is haast geen touw aan vast te knopen en wie er dieper in wil duiken, wordt waarschijnlijk volledig doorgedraaid teruggevonden.
Het vreemdste van al is misschien nog dat Vol.II net zo goed werkt als je er niet op let. Hoe complex de plaat ook in elkaar zit, ze werkt zowel op de voorgrond als op de achtergrond. Wie zich vastbijt in de wirwar van loops, grooves en ritmes, vindt een album dat tot in de details doordacht is. Maar ook wie zich daar minder actief in verdiept, krijgt een plaat voorgeschoteld die dankzij haar vloeiende opbouw verrassend moeiteloos voorbijglijdt. Zet het op, doe iets anders, en de loops en het drumwerk glijden gewoon voorbij alsof ze op een bedje van boter liggen.
Met Vol.II bewijst Angine de Poitrine in ieder geval dat het veel meer is dan een tijdelijke YouTube-hype. De vraag waarmee we begonnen, mag officieel als beantwoord worden beschouwd, want de twee Canadezen hebben een plaat afgeleverd die op eigen benen staat, los van alle virale fratsen en uitverkochte shows. Of er ooit nog een Vol. III komt, weten we nog niet, maar als die even goed uitgestippeld is als deze, dan mag die wat ons betreft gerust opnieuw alle hoeken van het internet veroveren.
Ontdek “Mata Zyklek”, ons favoriete nummer van Vol.II in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
