In de Nederlandse indiescene gonst het al enige jaren rond een bandje genaamd Hiqpy. In België begon dat vuur vorig jaar voor hen pas te lopen. Meer bepaald op Rock Werchter, toen de Amsterdammers op het laatste moment mochten invallen voor English Teacher. Wie daar aan The Slope stond, werd toen collectief van de sokken geblazen door een band die klonk alsof ze al jaren op een groot festival thuishoren. Met het ongenaakbare charisma van frontvrouw Abir Hamam en hun mix van grungy gitaarpop en shoegazegalm, en dat alles met slechts enkele nummers die officieel waren uitgebracht, schiepen ze torenhoge verwachtingen naar meer.
Het heeft even geduurd, maar met Slow Death of a Good Girl is dat langverwachte debuut er eindelijk. De hype werd vakkundig gevoed door een ietwat aparte strategie: eerst het publiek live inpalmen, en dan pas de studio in. Dat heeft ze overduidelijk geen windeieren gelegd, want met een groot label en een producer aan boord die zijn sporen al verdiende bij onder meer Coldplay, Morrissey, Elbow en Suede, is Hiqpy duidelijk klaar voor het grote werk. De thematiek komt volledig uit de koker van Hamam zelf. De titel refereert naar het moeizame proces van het loslaten van ‘good girl’-gedrag; dat verstikkende mechanisme waarbij je jezelf wegcijfert voor mensen die je respect eigenlijk niet verdienen. Geen proces dat over rozen gaat, maar door doornen en daardoor evenzeer schuurt als glanst. En in dat proces zijn drie duidelijke trends te zien.
Hiqpy is rood. Wat onmiddellijk opvalt bij het beluisteren van de plaat: de kleur van Hiqpy is onmiskenbaar rood. Dat zagen we al vanaf de eerste singles. “Something” was zo’n nummer waar je onmiddellijk aan bleef hangen door die zweverige gitaarlijn die uitmondt in een uitbarsting van vurige gitaartongen. Maar ook “Girl in Red”, “Red Flag Magician” en “Youman” bevestigden in titel en in sfeer diezelfde intrigerende, passionele koers. Het doet deugd te horen dat ook de nieuwe nummers zeker niet moeten onderdoen voor de eerdere singles en het palet nog verder rood kleuren. Slow Death of a Good Girl is met intieme liefde gemaakt, maar springt tegelijkertijd erg kwistig om met extraverte energie en dat hoor je in iedere porie.
Daarnaast houdt Hiqpy van taal. Het valt niet te ontkennen dat de band duidelijk smelt voor een goede woordspeling. De dunne lijn tussen “Youman” en ‘human’ leerden we al kennen in hun vlijmscherpe kritiek op seksisme in de muziekindustrie. En ook dat wie graag over grenzen van mensen heen walst een “Red Flag Magician” is, werd ons al op geniale wijze ingelepeld. Op het album trekt de band die lijn verder door met gevatte lyrics en titels. Neem bijvoorbeeld “Hedgehug”, een slimme vondst die de stekeligheid van een relatie perfect vangt: willen knuffelen met een egel, wetende dat je je zult prikken en bloeden. Of, zoals Hamam het zingt: ‘I will bleed for us. If that’s what you need.’ Het bewijst dat ze niet alleen een vocaal kanon is, maar ook tekstueel de nodige gevatheid en diepgang in de strijd gooit.
Tenslotte is Hiqpy een cyclus. Want wat de opbouw van het album betreft, lijken de Amsterdammers een bewuste cirkel te hebben gecreëerd. De plaat opent met “Something”, waarin de zoektocht naar meer centraal staat, gaat dan in “Everything” over naar hoe iemand als alles kan aanvoelen, om de plaat te eindigen met “Nothing”. In dit laatste nummer staat er niets meer tussen haar en haar nieuwe zelf. ‘It’s a different kind of me. It’s a good girl’s slow death.’, fluistert ze ons toe. Tussen ‘iets’ en ‘niets’ ligt dus de hele wereld verscholen, en dat is precies wat dit album zo meesterlijk doet. Die dynamiek tussen de uitersten is een van de grootste troeven van het viertal. Van ingetogen spanning naar euforische ontlading en terug. De geweldige opbouw van “Vibes Under Arrest” en het heen en weer zwiepende “Cruel Code” laten een band horen waarvan we hopen dat er nog veel van dit soort cycli mogen volgen.
Slow Death of a Good Girl is een gedurfd en uitstekend debuut geworden waarmee Hiqpy de deur naar de wereld met een uppercut open trapt. Fantastisch hoe ze die imponerende livesound perfect hebben weten neer te poten op plaat. Abir Hamam klinkt zelfverzekerder dan ooit en eist haar plek op in het oog van de storm tussen haar drie kompanen. En net als de ‘slow death’ uit de titel was ook voor dit album traagheid noodzakelijk. De trage rijping waardoor dit album de tijd kreeg. Dit voelt niet aan als een debuut, maar als een album dat zich liet destilleren tot een sterk naar meer smakend geheel. Met Slow Death of a Good Girl laat Hiqpy ons meer dan voldaan achter en kennen we nu eindelijk ook de nummers die live al even meegaan. En over live gesproken, Hiqpy stopt niet met touren. De komende maanden is hun agenda nog goed gevuld met optredens in Nederland en België. Onder meer op 18 april in de Ancienne Belgique in Brussel.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Vibes Under Arrest”, ons favoriete nummer van Slow Death Of A Good Girl, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
