© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Sommige artiesten hoeven niets meer te bewijzen, maar blijven toch koppig nieuwe muziek maken alsof hun carrière nog maar net begonnen is. Kim Gordon is zo’n artiest. Als medeoprichter van Sonic Youth groeide ze uit tot een van de meest invloedrijke stemmen uit de alternatieve rock, maar ook solo blijft ze experimenteren en vooruit kijken. In de Ancienne Belgique bracht ze een set die vooral rond haar recentste werk PLAY ME draaide, dat rauw, minimalistisch en compromisloos is, precies zoals je van Gordon mag verwachten. Het publiek in de zaal was misschien niet massaal, maar wel aandachtig en zichtbaar benieuwd om een levende legende nog eens aan het werk te zien.
De avond werd geopend door The New Eves, een jonge folkband uit Brighton die meteen een intrigerende sfeer neerzette. Hun nummers begonnen vaak met harmonieuze samenzang en bouwden langzaam spanning op voordat ze onverwacht van richting veranderden. Vooral de diepe stem van celliste Nina Winder-Lind gaf de muziek een eigen onderhuids karakter. Hun songs voelden soms meer als kleine muzikale verhalen dan als klassieke structuren door alle wendingen en dynamieken. Halverwege de set liep het echter mis toen ze er stemmingsproblemen met de cello opdoken. De band probeerde het moment nog charmant op te vangen, al was small talk duidelijk niet de sterkste kant van de dames. Het kostte hen kostbare tijd en uiteindelijk bleef er nog maar net ruimte over voor “Highway Man” als een laatste nummer. Jammer, want het potentieel van deze band is duidelijk groot, maar gelukkig krijgt ze later dit jaar opnieuw de kans op Rock Werchter om haar kunsten te tonen.
Wanneer Kim Gordon in een korte, glanzende jurk het podium betrad, werd meteen duidelijk dat haar muziek live nog altijd even rauw en direct klinkt. De set opende met “PLAY ME”, waarna nummers als “GIRL WITH A LOOK” en “NO HANDS” volgden. Schurende gitaren, droge beats en haar typische half gesproken zang vormden de basis van een geluid dat tegelijk minimalistisch en intens aanvoelde. Muzikaal bleef de set voortdurend balanceren tussen noise, industriële beats en experimentele rock. In nummers als “BLACK OUT” en “DIRTY TECH” viel vooral op hoe strak haar jonge band speelde. De gitaren schuurden, de drums klonken hard en daaroverheen zweefde Gordons herkenbare stem. Soms klonk die verrassend krachtig en kon ze een bepaalde noot lang en gecontroleerd aanhouden, terwijl op andere momenten het zware geluidslandschap een beetje te groot leek voor haar stem, maar zelfs dat gaf de muziek iets authentieks.
Toch werd de sfeer na twintig minuten al plots verstoord door een moment dat eigenlijk simpelweg onaanvaardbaar is. Vanuit het publiek werd een lege beker op Kim Gordon gegooid. Wie dat ook deed, beseft niet zo goed dat dat soort gedrag gewoon niet thuishoort op een concert. Artiesten komen hun werk delen met een zaal vol mensen die daarvoor een ticket hebben gekocht. Dan met bekers beginnen gooien is niet stoer of grappig, het is gewoon respectloos en kinderachtig. Gordon reageerde professioneel en speelde verder met “NOT TODAY”, maar het was duidelijk dat het moment de sfeer had gebroken en alle zin was wat verloren. Niet alleen bij haar, maar ook bij de band.
Gelukkig herpakte de show zich daarna snel en werd nog eens duidelijk hoe sterk haar band eigenlijk is. Bij “BUSY BEE” nam Gordon zelf de gitaar vast en klonk de muziek nog ruwer. De gitarist trok ondertussen een paar indrukwekkende lijnen door nummers als “POST EMPIRE”, terwijl de drums hard en strak bleven doorduwen. “BYE BYE” bracht opnieuw een andere dynamiek, waarbij de muziek meer elektronisch werd. Gordon bewoog hier en daar mee op het ritme en leek de muziek echt te voelen, al bleef haar podiumprésence zoals altijd eerder minimalistisch dan uitbundig.
Ook visueel was er genoeg om naar te kijken. Achter de band verschenen voortdurend projecties die speciaal voor deze tour waren gemaakt door een goede vriend van Gordon. Die visuals wisselden tussen abstracte beelden, fragmenten uit studio-opnames en soms bijna absurdistische beelden die tegelijk grappig en bervreemdend waren. Op andere momenten verschenen enorme industriële landschappen en datacenters op het scherm, beelden die perfect pasten bij de betekenissen van sommige nummers. Het zorgde ervoor dat de show nooit saai werd en gaf de muziek een extra laag.
Tegen het einde werd de show steeds zwaarder en intensiever. Nummers als “I’m a Man”, “Trophies” en “It’s Dark Inside” duwden het geluid steeds verder richting pure noise en rock. Gordon pakte bij “Cookie Butter” opnieuw haar gitaar vast en liet zien dat ze nog altijd perfect mee kan in dat harde geluidslandschap. Na een korte encore keerde ze nog één keer terug om af te sluiten met “Cigarette”. Het was geen spectaculaire show vol grote gebaren, maar dat past ook niet bij Kim Gordon. Wat bleef hangen was dat ze een artiest is die op haar 72ste nog altijd compromisloos haar eigen pad volgt. Misschien niet altijd perfect, maar wel eigenzinnig, artistiek en nog steeds relevant. Precies daarom blijft het verfrissend om Kim Gordon nog live aan het werk te zien.
Setlist:
PLAY ME
GIRL WITH A LOOK
NO HANDS
BLACK OUT
DIRTY TECH
NOT TODAY
BUSY BEE
SQUARE JAW
SUBCON
POST EMPIRE
NAIL BITER
BYE BYE
The Candy House
I’m a Man
Trophies
It’s Dark Inside
Psychedelic Orgasm
Paprika Pony
Cookie Butter
Cigarette
