Waar beginnen we een artikel over U2? Misschien voor een keer iets persoonlijks? Ergens in de jaren negentig reden we met de fiets naar de heilige weide in W. waar U2 ten dans zou spelen. Het was een groots opgezette monstershow die toen beschouwd werd als de meest hallucinante heksentoer op een podium ooit. Het was de tijd van Achtung Baby en ja, we reden dus op onze tweewieler naar de weide. Opeens rijdt er een zwarte limousine voorbij, stopt aan de kant, raampjes naar beneden en wie zitten daar? Yep, de vier bandleden. Een reusachtige kerel stapt uit en geeft ons voldoende tickets om gratis en voor niets in een soort van ‘golden circle’ te staan. The Edge zei nog: ‘Enjoy the show’. Helemaal onder de indruk van het gebeuren, zopen we onze meegenomen flessen fruitjenevers in een paar minuten leeg. We waren nadien te zat om naar die gouden ring te strompelen, maar hey, wel een fantastische show gezien, van redelijk ver. Ook zonder dit voorval beschouwen we U2 als een van de allergrootste bands ooit en prijzen we de pogingen die Bono doet om de wereld beter te maken. Er wordt nogal eens lacherig en meewarig over gedaan, maar vader zaliger zei terecht: ‘als je het beter kan, doe het dan gewoon zelf’.
Days Of Ash komt een beetje als een verrassing, maar zeker weten een verrassing die ontzettend gewaardeerd wordt. Bij bands die al tien verschillende platen kunnen vullen met ‘best of’ is het altijd bang afwachten wat er uitgebracht wordt. Kunnen ze het nog? Gaan ze niet te veel afdwalen van het paadje, letterlijk en figuurlijk? We kunnen nu al schrijven dat de vier mannen van U2 nog steeds kritisch durven zijn voor de maatschappij, getuige de songs die gaan over Renée Good, Sarina Esmailzadeh en Awdah Hathaleen. Zoek gerust zelf eens op waarom Bono en zijn drie kompanen nu net over deze mensen muziek willen schrijven.
“American Obituary” is al een vette rocksong die heel stevig begint met een flinke gitaarpartij van The Edge en Bono rapt eerder over de baslijnen van Adam Clayton dan dat hij daadwerkelijk zingt. Het refrein breekt uit en jawel, dit nummer zou echt niet misstaan op een reusachtig podium. Uiteraard verwacht het publiek dan de belangrijkste meezingers, maar als nieuw, beukend materiaal kan dit er zeker tussen gepropt worden. Na ongeveer drie minuten is het lied echt meer dan perfect om meegebruld te worden door honderdduizend kelen in een propvol stadion. Op “The Tears Of Things” horen we Bono als de echte Ierse verhalenverteller die hij is. Het is een pak rustiger dan de eerste song, maar daar kan ook net (de) kracht in zitten; het feit dat je weinig nodig hebt om bombastisch en bijna theatraal te klinken. The Edge plakt er een nog een knoert van een gitaarsolo bij en dit is echt wel een U2 op zijn best: doordringend, scherp en rad van tong!
U2 heeft er nooit voor teruggedeinsd om andere dingen uit te proberen. Het is een vraag die een band van dat niveau zich soms dient te stellen: ‘hoe blijven we in godsnaam relevant?’. Veel fans keren een band dan de rug toe, tijdelijk of permanent. Andere fans bekijken het vanop een afstand en blijven de oude(re) muziek omarmen. Nog andere fans zijn helemaal weg van het ‘nieuwe geluid’ van de band en soms krijg je opeens een heel vers publiek dat naar je optredens komt. Zijn wij altijd zot en bezeten door de duivel geweest van alles wat U2 uitbracht? Neen, tuurlijk niet, maar het blijft allemaal een kwestie van smaak. “Song Of The Future” klinkt een heel klein beetje als MGMT, Empire Of The Sun of Portugal. The Man in een rockuniformje en het staat de band best goed. Op “One Life At A Time” zitten we weer in die rocksfeer en geloof ons, héél veel bands zouden een ledemaat of twee te veil geven voor een song als deze.
De leden van U2 geven zelf graag toe dat politiek voor hen dikwijls ook gewoon een blinde vlek is, maar ze willen wel graag aan de wereld tonen waar ze voor staan. En dat is te bewonderen. Geen flauwekul zoals zware drugsverledens, rechtszaken om geld voor auteursrechten of twaalf eilanden kopen in Dubai; gewoon oprecht je mening geven en aan de correcte kant van de geschiedenis staan, dat is U2. Afgesloten wordt er met “Yours Eternally”, een mooie samenwerking met Ed Sheeran en de Oekraïense Taras Topolia. Uiteraard is dit een dikke meezinger die gemaakt is volgens de regels van de kunst. Een laatste vermelding willen we laten voor het gedicht “Wildpeace”. Luister gewoon. Het is de enige bedoeling, het zijn die dagen van as.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “American Obituary”, ons favoriete nummer van Days Of Ash in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
