De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Dat Neurosis ooit nog met een nieuw album zou komen, had niemand meer durven voorspellen. De Amerikaanse groep lag jarenlang stil en dat was niet zonder reden. In 2019 werd oprichter en vocalist Scott Kelly na bijna vijfendertig jaar uit de band gezet, nadat later publiekelijk duidelijk werd dat hij zich jarenlang schuldig had gemaakt aan emotioneel, verbaal en fysiek geweld tegen zijn vrouw en kinderen. Het brak de band logischerwijs doormidden en het duurde lang voor Neurosis daarvan herstelde, maar toch krabbelde de groep weer recht en bracht hij met An Undying Love for a Burning World uit het niets zijn twaalfde studioalbum uit. En wat voor één!
An Undying Love for a Burning World is van kop tot staart een genot voor iedereen die ooit verliefd is geworden op de zwaardere kant van het metalgenre. Op de kant die niet draait om snelheid of stoerdoenerij, maar om gewicht, sfeer en zwaarte. De kant die de kunst van laagjes keer op keer zorgvuldig op elkaar leggen en daardoor alles langzaam dichtknijpen tot in de puntjes beheerst. Zo’n plaat is de nieuwe van Neurosis. De Oaklandse post-metalreuzen keren tien jaar na Fires Within Fires allesbehalve zachtaardig terug en An Undying Love for a Burning World lijkt alle pijn en woede van de afgelopen jaren in zich te dragen. Het wordt omgezet in iets wat voelt als een allesverpletterende aardverschuiving die maar blijft beven en razen tot er niets meer overeind staat, verpakt in een schijf die meer dan een uur lang doorheen de speakers blaast.
Zelfs de introtrack “We Are Torn Wide Open”, die eigenlijk vooral een berg geschreeuw met een minimaal muzikaal randje bevat, weet de toon al behoorlijk hard neer te zetten. De track is slechts een voorbode op wat gaat komen, want al snel loopt het naadloos over in opvolger “Mirror Deep” en krijgen we Neurosis in zijn geheel over ons heen. Aan de ene kant met uiterste voorzichtigheid om de precisie niet aan te tasten, maar aan de andere kant ook met een bruutheid waar geen houden meer aan is. Neurosis is weer los!
An Undying Love for a Burning World bevat naast een hoge dosis kwaliteitswerk ook een grote olifant die het gehele album lang in de kamer staat. Het dier luistert naar de naam Aaron Turner, die in de metalwereld zeker geen onbekende naam is. De man achter het schreeuwwerk bij bands als Isis en Sumac, toch wel twee projecten die zelf ook niet bepaald vies zijn van een portie muzikale verplettering, neemt vanaf An Undying Love for a Burning World de rol achter de microfoon in als vast lid en doet dat op de plaat al voortreffelijk. Zij het wel met een net iets andere invulling dan zijn voorganger. Waar Kelly het vooral moest hebben van zijn rauwe, grommende aanwezigheid, brengt Turner net wat meer snedigheid en scherpte mee. Zijn stem schuurt, bijt en klinkt venijnig genoeg om de groep gevaarlijker dan ooit te laten klinken, maar tegelijkertijd sluit het perfect aan bij het vertrouwde Neurosis-geluid.
Het woeste gebrul van Turner vormt met de meer ingetogen stem van gitarist Steve Von Till een duo dat klinkt alsof het altijd al zo had moeten zijn. Waar Kelly en Von Till soms twee gezichten van dezelfde munt waren, voelt het nieuwe vocale duo eerder aan als twee tektonische platen die met hoge snelheid tegen elkaar aan schuiven. Dat hoor je het duidelijkst op “Blind”, waarbij beide stemmen elkaar flink opjutten. Er voelt een gebroederlijke spanning tussen de twee zangers en die wordt ten volle benut, waardoor de wisselwerking tussen de twee aanvoelt als een van de sterkste troeven die de band ooit in handen heeft gehad.
Toch moet je voor de sterkste troef wachten tot helemaal op het einde van de plaat. Met afsluiter “Last Light” laat Neurosis op An Undying Love for a Burning World een ware showcase van zichzelf horen. In het bijna zeventien minuten durende spektakelstuk komt werkelijk alles samen wat de band al decennialang zo indrukwekkend maakt. Het is een magnum opus waarin de band van sludge naar tribale drone schuift, onderweg een Swans-achtige puls met zich meekrijgt en uiteindelijk uitmondt in een dijk aan geluid. “Last Light” is een track die je meer dan een kwartier lang aan je speaker gekluisterd houdt waarbij zelfs knipperen voelt alsof je iets essentieels zou kunnen missen, terwijl je tegelijkertijd het liefst de ogen sluit om volledig op te gaan in die walm van geluid.
Het nummer is het bewijs dat de toekomst van Neurosis rooskleurig is. En dat terwijl het, net als al het andere materiaal op An Undying Love for a Burning World, muziek van de donkerste soort maakt. Het bewijst dat de Amerikanen het nog altijd kunnen, dat ze nog altijd zo hard als graniet kunnen binnenkomen en op hetzelfde moment genoeg in huis hebben om toch weer je adem te doen stokken. We hadden nooit verwacht dat we dit ooit nog gingen zeggen, maar Neurosis heeft een meesterwerk op de plank gelegd. Weliswaar totaal onverwacht, maar ook zeker niet onwelkom.
Ontdek “Last Light”, ons favoriete nummer van An Undying Love for a Burning World, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
