Sophie Straat @ 4AD: De taalbarrière trotseren

Een dubbel Nederlandse boeking in de Westhoek, dat zien we niet vaak. Waarschijnlijk is de West-Vlaamse taalbarrière iets te onoverwinnelijk voor onze noorderburen om vaker richting de Ijzerstreek af te zakken. Desalniettemin trotseerden zowel Fritzi als Sophie Straat deze woelige wateren om ons te overtuigen van hun kunnen. Sophie Straat geniet namelijk in Nederland al van een aanzienlijke populariteit, maar een echte doorbraak in België is er nog niet. De zalen lopen wel steeds voller en zo was ook dit concert nagenoeg uitverkocht.

De dansbeentjes van het publiek opwarmen, dat was de taak van Fritzi en haar twee kompanen. De Nederlandse zangeres zong namelijk ondersteund door zweverige beats en catchy deuntjes. Ze zei al snel dat ze haar inspiratie haalde bij mentale problematieken, omdat ze daar zelf al mee worstelde en bij uitbreiding velen daar wel mee in contact gekomen zijn of zelf mee in de knoop liggen. We appreciëren alleszins dat ze openlijk over dergelijke thema’s durft zingen, daar die hier soms nog taboe durven zijn, maar muzikaal misten we wel echt de rode draad in de show. De nummers sprongen van de hak op de tak en botsten allerlei richtingen uit. Soms moest er gedanst worden, vervolgens verdween het tempo helemaal uit de show. Diepe bassen gaven de toon aan tijdens langzaam kabbelende nummers, daarna volgde er een streepje reggae en ook jungle breaks kwamen de kop opsteken. We raakten na een tijdje het noorden kwijt, maar dat leek de dansende crew op de eerste rij geen moer te schelen want daar leek de sfeer tiptop.

Na een korte changeover was het de beurt aan Sophie Straat en haar band. We kregen de kans al even backstage mee te volgen, want voor ze het concert aanvingen kregen we via een livecamera beelden van de band in de 4AD-coulissen. Openen deed de groep met “Vrijheid, Gelijkheid, Zusterschap” en daarmee passeerde direct het bekendste nummer van de avond de revue. De artieste koos hierna namelijk voor enkele nummers van haar jongste spruit Wie de fak is Sophie Straat. Als tweede kondigde ze “Om 6 gaan we eten” aan, die de banaliteit van oorlog, protesteren, arresteren en daarna om zes uur eten aanklaagde. Naast de thematiek stal ook het geluid al snel de show. De vijfkoppige band wist een goede sound voort te brengen en als ze wat steviger het gaspedaal induwden werd het zelfs een beetje rock-‘n-roll. “Let me tell you something ‘bout my country” was zo’n nummertje dat lekker scheurde. Het kwade geschreeuw van Sophie, die mee wind in de zeilen kreeg dankzij de krachtige teksten en de stevige riffs, verkocht het publiek een eerste stroomstoot.

Het optreden scheurde nog even door, vooraleer het tempo eruit gehaald werd in het middenrif van de show. Het gezapige “Old and Wise”, “Kopenhagen” en de steeds meer aanwezige bindteksten zorgden ervoor dat de energie even helemaal leek te verdwijnen. Van dit rustmoment leken sommigen gebruik te maken om nog snel een drankje te gaan halen of om even de dansbeentjes te laten rusten. Beetje bij beetje sijpelde de energie terug in de show dankzij onder andere het catchy “Als Hij dan echt bestaat” en het luid meegezongen “Dansen met de dood”.

Ook Fritzi maakte tegen aan het einde nog een acte de présence. Samen zongen al heen en weer kaatsend en dit leek des te aanstekelijker te werken op het publiek. Het is al geen sinecure om in de Vier één rij mensen aan het dansen te krijgen, laat staan drie. De gitarist liet dit unieke moment niet aan zich voorbij gaan en foefelde er een kort maar lekker solootje tussen. Kudos naar de gitarist! Kudos naar de hele band eigenlijk, want die speelde de hele avond best lekker. Sophie leek zich daar zelf ook van bewust en gaf de muzikanten ruim de spotlight vooraleer er afgesloten werd. “Slapen” en het tedere “De witte duif” sloten de set na ruim een uur af en liet het publiek meer dan voldaan achter.

We concluderen dat de Nederlandse poprock van Sophie Straat en band het publiek meer dan bekoren kon. Op de energieke nummers werd er gedanst en tijdens de tedere nummers werd er aandachtig geluisterd. De enthousiaste overgave van Straat zelf werkte aanstekelijk, want we herinneren ons niet dat we ooit meer mensen aan het dansen zagen in de 4AD. Ook werd er af en toe luidkeels meegezongen dus de muziek leek de oversteek al gemaakt te hebben. Als dan de band dan ook nog eens lekker strak speelt, zijn ook wij tevreden.

Setlist:

Vrijheid, Gelijkheid, Zusterschap
Om 6 gaan we eten
Vlinder
Let me tell you something ‘bout my country
Gebroken Spiegels
Old and Wise
Als hij dan echt bestaat
Dansen met de dood
Trop pour toi
Vannacht
Mannenbaby
Slapen!
De witte duif