The Orielles staat al een tijdje bij ons bekend als een band die graag experimenteert met vorm en geluid. Waar hun eerdere werk vaak draaide rond speelse indie, post-punkritmes en dansbare energie, lijkt Only You Left een meer introspectieve stap te zijn. De band kiest hier voor een andere benadering waar ze fragmenten van geluidjes samenvoegen tot gelaagde nummers die meer op sfeer dan directe hits bouwen. Het resultaat is een album dat zwaarder en intiemer aanvoelt dan hun vorige vier, waarbij de band duidelijk kiest voor een meer introspectieve sfeer en de nadruk verschuift naar meer instrumentatie dan zang.
Opener “Three Halves” zet die toon meteen neer. Het nummer klinkt zwaar en meeslepend door de instrumentatie die een bijna drukkende sfeer creëert. De productie is indrukwekkend en trekt je meteen in het album. Toch toont het lied ook één van de zwakkere punten van de plaat: het begint sterk, maar ontwikkelt zich niet echt verder tot iets nog beters. Tegen het einde beginnen we ons zelfs af te vragen wanneer het nummer precies zal eindigen. “Tears Are” volgt daarna met een gelijkaardige intensiteit, maar kiest een andere richting om uit te gaan. Naar het einde toe vertraagt het geheel en zakt de zang van Esmé Hand-Halford weg in een fluisterende toon, terwijl trippy effecten de muziek een zwevende extra geven. Die fluisterende zang komt vaker terug op het album en maakt het soms moeilijk om exact te begrijpen waarover er gezongen wordt, al verklapt de instrumentatie vaak alles al.
Daarna komt “Embers”, waar de band al hun invloeden samenbrengt. Elektronische ritmes, percussie en vervormde stemmen lopen door elkaar, terwijl het nummer langzaam spanning opbouwt. Halverwege wordt de zin ‘only you left’ meermaals herhaald, alsof het een soort mantra wordt dat de titel van het album ook verklaart. Het nummer groeit uiteindelijk naar een moment waarin het kenmerkende gitaarwerk van The Orielles naar voren komt en je makkelijk opnieuw verliefd wordt op het geheel. In “The Woodland Has Returned” verandert de sfeer dan weer opnieuw met subtiele viool die op de achtergrond zweeft en gitarist Henry Carlyle Wade zingt samen tijdens het refrein ook mee. Het lied bouwt langzaam op naar een ruwer stuk waarin de noise invloeden de bovenhand lijken te nemen en het wordt duidelijk dat het een genre is waar de band toch wel graag mee experimenteert.
Het moment waarop het album echt alle aandacht naar zich toetrekt, is tijdens “You Are Eating a Part of Yourself”. Dit nummer klinkt zwaarder en donkerder dan al de rest dat we al tot nu toe hebben gehoord, het is alsof het uit een diepe emotionele put komt. De combinatie van elektronische structuren en zachte noise geeft het een intens karakter dat meteen opvalt binnen het album. Het voelt rauwer, directer en eerlijker aan, waardoor het ook een van de meest memorabele momenten wordt. Tegerlijkertijd voelt het ergens ook jammer dat dit niet het slotnummer van Only You Left is, want het heeft de kracht en impact om zo’n rol perfect te dragen.
Na dat donkere hoogtepunt verschuift de sfeer nog eens een laatste keer. “Whenever (I May Not Feel So Close)” klinkt lichter en opener, met een helderdere zang die bijna bevrijdend aanvoelt na de zwaarte van het vorige nummer. Daarna komt “Wasp”, dat wat beweging in het album brengt en zelfs licht dansbaar aanvoelt. Op een manier is het ook nog een kleine knipoog naar de energieke kant van de band die fans van vroeger misschien missen op deze plaat. De echte afsluiter “To Undo the World Itself” bouwt vervolgens langzaam op naar een laatste en rijk samenspel van instrumenten. Wat eerst onderhuids en voorzichtig begint, groeit uit tot een warm en bijna hoopvol einde waar ze nog eens alles laten horen wat ze in hun hebben.
Only You Left is daardoor een album dat klankgewijs indrukwekkend is en duidelijk laat horen hoe goed The Orielles wel niet is. De manier waarop ze fragmenten en genres combineren tot gelaagde nummers werkt vaak prachtig en maakt dat alles op zich intrigerend klinkt. Tegelijk blijven sommige ideeën net iets te lang in dezelfde sfeer hangen, waardoor de impact wat vervaagt. Het album voelt daardoor soms alsof je door een dichte mist wandelt, want de klanken zijn rijk en mooi, maar niet alles tekent zich even scherp af. Je blijft luisteren en zoeken naar vormen en details die zich heel langzaam tonen. Net dat maakt Only You Left ook zo fascinerend en licht frustrerend tegelijk. Het neemt je mee in haar mysterieuze waas, maar zal je nooit zijn volledige landschap laat zien.
Ontdek “You are Eating a Part of Yourself”, ons favoriete nummer van Only you Left in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
