© Neelam Khan Vela
The Orielles is al langer een buitenbeentje binnen de Britse indiescene. De band uit Halifax begon ooit met een vrij herkenbare mix van indierock en dreampop, maar is doorheen de jaren steeds verder beginnen experimenteren met elektronica, psychedelica en langere instrumentale passages. Op hun nieuwste album Only You Left trokken ze die zoektocht nog verder door, met nummers die soms alle kanten uitgaan, maar toch mooi in elkaar grijpen. Voor hun passage in de Witloof Bar van Botanique, waar het podium midden in de zaal staat, hadden ze hun setlist speciaal aan die 360°-setting aangepast.
Golomb mocht de avond openen en had niet lang nodig om te tonen dat er potentieel in het Amerikaanse trio zit. Een prominente bas trok het eerste nummer op gang, terwijl meteen opviel dat alle drie de bandleden de zang voor hun rekening namen. Zodra de gitaar wat harder werd opengedraaid, kwam ook hun stevigere rockkant naar boven. Vooral “Real Power” bleef hangen, niet alleen door de instrumentatie, maar ook door de manier waarop hun drie stemmen mooi samenvielen tijdens het refrein. Naarmate de set vorderde, werden de gitaren harder en kregen langere instrumentale stukken steeds meer ruimte, zonder dat de zang daardoor volledig naar de achtergrond verdween. Die was door de mix in de Witloof Bar helaas niet altijd even duidelijk te horen, maar muzikaal zat de balans wel goed. Voor je het wist zat hun set erop, en dat is doorgaans een goed teken.
Bij The Orielles voelde het vanaf “Wasp” meteen alsof iedereen volledig in de muziek zat. Van eender welke kant kon je zien hoeveel de bandleden zich aan hun instrumenten overgaven en hoe vanzelfsprekend hun samenspel ondertussen aanvoelt. “Embers” bracht vervolgens subtiele vervormingen over de zang, waarna “The Woodland Has Returned” het tempo weer wat liet zakken. De instrumentale uitbarsting die daarop volgde, hoefde niet eens bijzonder luid of zwaar te zijn om indruk te maken. Net doordat de band ze rustig liet groeien en volledig uitspeelde, kwam ze des te mooier binnen. Dat bleek doorheen de avond een van hun grootste sterktes: songs werden niet snel gespeeld, maar kregen de tijd om zich te ontwikkelen.
De band speelde bijna het volledige nieuwe album en liet daardoor horen hoe sterker sommige nummers live kunnen openbloeien. “All in Metal” bracht opnieuw wat meer kracht, terwijl bij “Tears Are” vooral de bas alle aandacht naar zich toetrok. Tegelijk was er één terugkerend probleem. De instrumenten stonden luid en de zachte stem van Esmé Dee Hand-Halford kon daar niet altijd tegenop. Vooral bij “You’re Eating a Part of Yourself” was dat jammer, want zodra de instrumentatie openbrak, verdween haar tedere zang volledig in de mix. Het had ook gerust nog wat langer mogen duren, want net wanneer het helemaal openbloeide, kwam het einde al in zicht.
Dat deed gelukkig weinig af van hoe sterk The Orielles als geheel klonk. Zeker richting “Beam/s” en “To Undo the World Itself” werd nog maar eens duidelijk hoe goed de muzikanten elkaar aanvoelen. De drummer gaf zich volledig over aan ieder ritme en ook de gitarist ging helemaal op in de langere instrumentale passages, waardoor het alleen al een plezier was om hen van zo dichtbij bezig te zien. De perfecte balans tussen die instrumentatie en de rustigere momenten zorgde er bovendien voor dat de tijd voorbijvloog. De nieuwe plaat kwam live daardoor nog beter binnen en details die misschien wat verstopt blijven, kregen plots veel meer ruimte. Iemand uit het publiek had aan het begin van de avond al luid verkondigd dat ‘Brussels rules’, en tegen het einde kon de band daar alleen maar lachend mee instemmen.
The Orielles liet vooral zien hoeveel de muziek wint wanneer ze alle ruimte krijgt om zich live te ontwikkelen. Dat de zang af en toe verloren ging tussen de luidere instrumenten was jammer, maar deed weinig af aan een set waarin muzikaal alles op zijn plaats viel. De combinatie van tedere passages, meeslepende baslijnen en mooi uitgespeelde uitbarstingen hield het allemaal voortdurend in beweging. Zo vloog het optreden voorbij en bracht The Orielles het nieuwe album niet simpelweg naar het podium, maar liet ze horen hoeveel meer erin verscholen zit.
Setlist:
Wasp
Embers
The Woodland Has Returned
All in Metal
Airtight
Tears are
Shadow of You Appears
You’re Eating a Part of Yourself
Whenever (I May Not Feel So Close)
Three Halves
Beam/s
To Undo the World Itself
