Je zou al snel vergeten dat Tyler Childers nog steeds maar vierendertig lentes jong is. De Amerikaanse countryzanger heeft namelijk al zeven studioalbums op zijn naam staan, al moet daarbij gezegd worden dat de een al beter was dan de ander. Long Violent History en Can I Take My Hounds To Heaven?, die in 2020 en 2022 verschenen, werden namelijk nergens echt goed onthaald. Ondertussen heeft Childers de klim naar muzikaal grootmeesterschap opnieuw opgenomen en daar is Snipe Hunter, zijn jongste album ongetwijfeld het grootste voorbeeld van. Het is dan ook met dat album onder de arm dat Childers voor het eerst ook België op de planning voor een Europese tournee zette en voor een Belgische vuurdoop kan een zaal als de Ancienne Belgique wel tellen.
Het was nog vroeg op de avond, half acht om precies te zijn, wanneer Molly Tuttle aan het voorprogramma begon. De multi-instrumentaliste is ook al lang geen onbekende meer in de wereld van bluegrass, country en andere aanverwante genres. De Amerikaanse stond er helemaal alleen voor en hoewel we haar liefst van al wel gewoon met band hadden gezien, wist ze ervoor te zorgen dat er geen muzikale leegtes vielen. Met haar claw hammer techniek en geweldige stem had ze natuurlijk ook alles om er als one-woman-band te staan. Ze maakte dan ook indruk met nummers als “Rosalee”, waarbij ze die claw hammer techniek zo mooi als maar kon in de verf zette, evenals haar technisch verfijnde en toch indringende vocals. Ook al flatpickend begeesterde ze op gitaar en wel nog het meest tijdens vliegensvlugge slotnummer “San Joaquin”. Molly Tuttle zorgde er in de AB voor dat we al begonnen hopen op een volledig eigen show met band, liefst dit jaar nog.
Voor Childers opkwam, viel al op dat er een klein televisietoestel op het podium stond. Gelukkig moesten we de visuals niet daarop kijken, maar had hij achter zich gigantische projecties. De eerste daarvan waren korte liedjesfragmenten en een aftelklok die – je raadt het al – aftelde tot Childers en band het podium opkwamen. Zij openden knap met “Eatin’ Big Time”, voorzien van heel wat bestek in de visuals. De zanger zelf toonde desalniettemin nog geen al te grote honger en stond er, zonder zijn gitaar, wat ongemakkelijk bij. De beste man lijkt in de verste verte ook niet meer op de Tyler Childers die we in 2017 leerden kennen bij de OurVinyl Sessions. Hij ziet er zowaar zelfs jonger uit.
Gelukkig kreeg de Amerikaan al snel een akoestische gitaar in zijn handen geduwd voor “Shake The Frost”, waarbij de smartphones meteen de lucht ingingen en er luidkeels werd meegezongen. Wie denkt dat country een genre is dat met uitsterven wordt bedreigd, zou ongetwijfeld van gedacht veranderen bij het zien van het jonge en enthousiaste publiek bij Childers, dat zich nog meerdere keren ferm liet horen. Met de volle sound waarmee de band het lied tot een mooi einde bracht, kregen we een eerste inkijkje in het muzikale kunnen van Childers’ band. Meteen daarna mochten ze allen uitblinken tijdens “Down Under”, waarvoor de zanger zelf een Telecaster ter handen had genomen. Het grootste gitaargeweld kwam echter niet van hem, maar wel van zijn twee gitaristen die elk een solo voor zich namen, waaronder ééntje op pedalsteel.
“Rustin’ in the Rain” werd ook aangedreven door gitaren, zij het deze keer met snelle licks, waarna wat gas werd teruggenomen. Als knuffelrock nog steeds een genre is, dan moet knuffelcountryrock wel een subgenre zijn en dat behoort zonder meer tot de specialiteiten van Tyler Childers, die ons met “All Your’n” op een meer dan degelijke ballad trakteerde. Wederom heel wat smartphones de lucht in en de keelgaten open; het toont maar aan dat de teksten van de Amerikaan hoog in het vaandel gedragen worden en dat is absoluut terecht. Met een moeiteloze overgang gooide Childers er met “Oneida” nog een tekstueel pareltje bij.
De zanger gooide het tijdens zijn concert meerdere keren over een andere boeg, met het grootste contrast bij “Dirt Ought Thrill”. De pompende bas, effecten op de backingvocals en het einde dat in canon werd gezongen zorgden voor een leuke afwisseling, alvorens weer bij onvervalste country aan te belanden in de vorm van “I Swear To God”. Childers schudde nog een fraaie flatpicksolo uit zijn mouw, die niet moest onderdoen voor de daaropvolgende vioolsolo.
We zeiden al dat country allesbehalve dood is en dat bleek nog maar eens toen “Jersey Giant” werd ingeleid met het simpele feit dat het lied momenteel zowaar een hit is op TikTok, terwijl de song ook nog eens zo’n vijftien jaar geleden geschreven werd en door Childers toen enkel als demo werd uitgebracht. Op heden is het nog steeds de enige versie die hij van het nummer heeft uitgebracht en die staat bijvoorbeeld niet op Spotify, dat wel volstaat met covers die miljoenen keren gestreamd werden. We verwijzen jullie graag door naar deze versie van Evan Honer en Julia DiGrazia. De repeatknop vind je meestal ergens onderaan je scherm terug. Ook de prachtige versie die Childers in de AB ten gehore bracht, hadden we liefst van al enkele keren herhaald. De wondermooie melodie van het refrein blijft gelukkig ongetwijfeld nog enkele dagen in ons hoofd hangen.
Wederom maakte Childers vervolgens een ommezwaai, door daarna “Bitin’ List” op te dragen aan ’the people you can’t stand, the ones you really can’t f$cking stand’. Het hilarische lied over hoe iemand bovenaan zijn bijtlijst staat wanneer hij hondsdolheid zou krijgen, werd vol enthousiasme meegeklapt en werd hier en daar ook met een glimlach of zelfs geblaf onthaald. Niet veel later deed hij dan weer de haren overeind staan met een haast goddelijk akoestisch solodrieluik, dat op gang werd getrapt met “Lady May” en zowaar nog sterker werd met “Nose On The Grindstone” en finaal ook “Follow You To Virgie”. Ineens was daar terug de Childers van de OurVinyl Sessions en dat betekent ook Childers op zijn rauwst en daarmee misschien ook wel zijn allerbest. Om het solo-intermezzo toch wat luchtig te houden, gooide de Amerikaan ook nog een poging Frans tussen, al zou zelfs een poging Nederlands hem misschien beter zijn afgegaan.
Het werd lastig om te overtreffen – of in de buurt te komen van – wat hij met zijn drieluik net had gedaan en helaas viel dat ook aan de show en het enthousiasme van het publiek te merken. “In Your Love” is op zich wel een fraaie ballad, maar gecombineerd met “The Old Country Church” kabbelde het in zijn geheel net wat te veel voort. De ellenlange bandintroductie die daarop volgde, hielp het tempo allerminst en ook “Whitehouse Road” was eerder ‘middle of the road’. Aan Molly Tuttle dan maar om er weer wat vuur in te brengen met een knappe solo tijdens “Honky Tonk Flame”. Childers verviel erna helaas weer in een te lange bindtekst, deze keer over vrienden worden met je concertbuur. Met “Way Of The Triune God” kreeg hij het publiek uiteindelijk weer helemaal mee en werd nog eens gretig meegeklapt en met “Snipe Hunt” kregen we ook nog een heerlijke rocker voorgeschoteld. Slotlied “Universal Sound” was er eentje die ook rustig zijn gang ging, maar muzikaal wel zo mooi was dat het een geslaagde afsluiter werd.
Tyler Childers bracht in de Ancienne Belgique een sterke show, die misschien net niet genoeg uitgebalanceerd was om er eentje voor de countrygeschiedenisboeken te worden. Dat laat niet weg dat de Amerikaan voor heel wat hoogtepunten optekende, waaronder de nummers die hij solo bracht, maar ook nieuwe nummers als “Oneida” en “Bitin’ List”, evenals zijn onverwachte Tiktokhit. De beste man is ook nog steeds maar vierendertig en is ongetwijfeld een countrylegende in wording.
Setlist:
Eatin’ Big Time
Shake the Frost
Down Under
Rustin’ in the Rain
All Your’n
Oneida
Dirty Ought Trill
I Swear (to God)
Jersey Giant
Bitin’ List
Watch Out
Lady May
Nose on the Grindstone
Follow You to Virgie
In Your Love
The Old Country Church (T. Texas Tyler cover)
Band intros over Take My Hounds to Heaven
Whitehouse Road
Honky Tonk Flame
Way of the Triune God
Snipe Hunt
House Fire
Universal Sound
