Sigrid @ Ancienne Belgique (AB Ballroom): Gewoon Sigrid

Het lijkt nog niet zo gek lang geleden, maar Sigrid debuteerde zowaar in 2017 met “Don’t Kill My Vibe”. Een bescheiden tiener uit de Noorse stad Ålesund werd quasi overnacht een van de rijzende Scandinavische popsterren. Haar jeugdig enthousiasme sierde zeker in haar begindagen haar muziek en maakte haar nummers behoorlijk fris en ongemaakt. Ondanks dat ze inmiddels een decennium bezig is, heeft ze die energie nog redelijk goed kunnen conserveren. Na een wat rustigere periode keerde Sigrid afgelopen jaar terug met een ‘masterclass in popmuziek’. There’s Always More That I Could Say kon weliswaar niet bij de voorgaande successen aanknopen, maar de Noorse toonde wel dat ze de popformule nog lang niet heeft uitgespeeld. Voor de rest is bij Sigrid eigenlijk alles zowat hetzelfde gebleven; dezelfde look, dezelfde uitstraling en dezelfde frivole energie.

Nell Mescal had ons op voorhand gewaarschuwd dat ze voor de droevige nummers op deze avond zou zorgen en ze hield woord. De Ierse – overigens de jongste zus van acteur Paul Mescal – was best droevig dat het einde van de tour in zicht was en wou daarom nog net iets meer genieten van die momenten op podium. Ze bracht met twee extra muzikanten gevoelvolle nummers en die kregen de zaal opvallend stil. Nu ja, tijdens “Carried Away” zongen een paar fans gewoon mee. Mescal hield de nummers klein en breekbaar, en introduceerde deze ook steeds uitgebreid met extra context. Normaliter hebben we een bloedhekel aan artiesten die te veel babbelen, maar Nell Mescal kwam er door haar oprechtheid wel nog mee weg. “Kiss The Ground” was een emotionele achtbaan die met een mooi einde echt wel een verdiend applaus in ontvangst mocht nemen. Afsluiten deed ze met het semi-happy “See You Again” en een glimlach op haar gezicht. Ook zonder pompende popbeats kwam de Ierse goed tot haar recht in het voorprogramma van Sigrid.

Al vrij vroeg in haar carrière heeft Sigrid de keuze gemaakt om voor een volwaardige band achter zich te gaan. Doorheen de jaren heeft die band haar brave sound een wat ‘hardere’ interpretatie gegeven en dat met resultaat. De intro van “I’ll Always Be Your Girl” was al best rockend voor een popoptreden, maar in tegenstelling tot een arrogante rockster dartelde Sigrid op haar natuurlijke wijze over het podium. Op haar gezicht was direct een aanstekelijke glimlach af te lezen en die vrolijkheid zou ze doorheen de rest van het optreden hoog in het vaandel blijven dragen. Van die nieuwe plaat ging “Burning Bridges” ook best als zoete broodjes binnen en Sigrid zong vrij vroeg al met een soort gemak en vanzelfsprekendheid waar andere artiesten alleen maar van kunnen dromen. De Noorse bedankte voor “Kiss the Sky” het publiek al best uitvoerig om keer op keer te komen, al was de Ancienne Belgique ook deze keer niet volledig volgelopen.

We haalden in de vorige alinea al even het belang van haar band aan en die was misschien wel de reden waarom het optreden nog wat extra leuke momenten had. Vooral nieuwbakken bassiste Scarlet Halton was een verfrissing en ze speelde met groove, gevoel en tact. Hier en daar mocht ze samen met coole kikker en gitarist Sondre Berg Abrahamsen de show stelen, al was Sigrid vooral ook zelf vaak op de afspraak. Tijdens “Borderline” ging ze nog leuk in interactie met twee mensen in het publiek en bij het daaropvolgende “Sucker Punch” was het publiek geanimeerd genoeg om het laatste stukje gewoon luidop mee te zingen. Opvallend genoeg waren haar fans een behoorlijk allegaartje van verschillende leeftijden; van jonge tieners tot mannen van middelbare leeftijd. Sigrid heeft met haar popmuziek doorheen de jaren dus echt de kloof gedicht tussen de generaties. Met “Jellyfish” en “Head of Fire” werd de set wel minder spannend, maar door haar energie bleef het optreden wel gewoon overeind.

De Noorse heeft een zekere charme die gewoon best meeslepend is en dat ze ook nog is een ferm stukje kan zingen, toonde ze in (potentiële) hits als “Mirror”, “Hush Baby, Hurry Slowly” en “Do It Again”. Pretentieloos en met technische kunde zong ze de nummers haast perfect en was ze amper op een valste noot te betrappen. “Have You Heard This Song Before” luidde het akoestische stukje in en daarbij bleef Sigrid zo dicht mogelijk bij zichzelf. Voor “There’s Always More That I Could Say” en “Dynamite” nam ze zelf plaats achter de piano en kreeg ze de Ancienne Belgique muisstil. Ook zonder gretige band bleef ze zo boeiend en authentiek overkomen. Via “The Hype” gingen we wel weer een paar enthousiasme-levels de hoogte in en dat was ook meteen het ideale sein om het laatste stuk in te zetten. Scarlet Halton mocht tijdens “It Gets Dark” nog eens komen opdraven met een groovy baslijn en het einde werd piekfijn gekleurd door een gitaarsolo. De schijnwerpers stonden dus wel voortdurend op Sigrid, maar haar muzikanten deden toch weer hun duit in het zakje.

Het feit dat ze net niet te gemaakt of afgelikt wil klinken, is al best knap in de huidige popwereld, maar voor de beleving moet je dan ook niet bij Sigrid zijn. Haar outfit bestaande uit jeans en witte shirt is al jaar en dag hetzelfde en ook voor de rest houdt ze het liever lekker gewoon en simpel. Sigrid draait dan wel mee in het commerciële segment en toch is ze nog steeds trouw gebleven aan haar vroegere ik. Een opzwepend “Fort Knox” luidde het definitieve einde in en met de bisronde vinkte Sigrid nog eens twee onvermijdelijke hitjes af van de lijst. “Don’t Kill My Vibe” werd lekker aanstekelijk gebracht en kreeg de zaal best vlot mee, maar met “Strangers” ging Sigrid wel nog eens zelfverzekerd richting eindstreep. Het voelde misschien wat als een verplicht nummertje – wat in alle eerlijkheid niet onoverkomelijk is als je die song al honderden keren hebt gebracht – en toch voelde het als de ideale catharsis voor haar optreden. Omvergeblazen werden we door de Noorse niet en toch was het gewoon een zeer degelijke show. Gewoon Sigrid; meer of minder moet dat soms niet zijn.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

I’ll Always be Your Girl
Burning Bridges
Kiss the Sky
Borderline
Sucker Punch
Jellyfish
Head of Fire
High Five
Mirror
Two Years
Hush Baby, Hurry Slowly
Don’t Feel Like Crying
Do It Again
Have You Heard This Song Before
There’s Always More That I Could Say
Home to You
Dynamite
The Hype
Eternal Sunshine
It Gets Dark
Fort Knox