Je lief kan je wijsmaken wat-ie wil: er is maar één iemand die een granaat voor je zou vangen, en dat is Bruno Mars. Langs de andere kant is er ook maar één iemand die, althans volgens de geruchten, al het geld dat hij in zijn leven verdiende op een luttele avond op een pokertafel in Las Vegas achterliet en de casinodeuren met een schuld van om en bij de vijftig miljoen dollar achterliet. Sometimes maybe good, sometimes maybe shit – zo gaat dat in het leven. Maar kijk, de Hawaïaanse zanger is simpelweg een figuur waar je wel meer totaal onwaarschijnlijke feitjes over kan neerschrijven. Wist je bijvoorbeeld dat zijn echte naam eigenlijk gewoon ‘Peter’ is en hij als kind zijn snoepgoed kocht met geld dat hij verdiende als Elvis-imitator in Honolulu? Ook nu geldt er nog altijd een opvallende statistiek: het laatste solomateriaal van de man mag ondertussen al meer dan tien kaarsjes uitblazen, en is hij nog steeds de meest gestreamde artiest van onze planeet. Mocht dat verhaaltje van die schuldenberg dan toch kloppen, dan was dat bij deze in een wip weer opgelost.
Toch straf, want gevoelsmatig ligt de echt grote hype rond Bruno Mars ook al zeker een decennium achter ons. En toch is hij nooit echt weggeweest, en de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we dat niet altijd door hadden. Om te beginnen is daar vanzelfsprekend Silk Sonic met Anderson .Paak – fantastische plaat, maar het project verdween uiteindelijk toch ook even snel als dat het uit de grond schoot. En dan waren er de drie tot vervelens toe uitgemolken, door TikTok-gedragen, radiohits “BLOW“, “APT.” en “Die With A Smile“. De Amerikaan fungeerde als feature voor respectievelijk Ed Sheeran, ROSÉ en Lady Gaga, en bleef zo ietwat onder de radar altijd aanwezig in de hitlijsten. Als de vlieg die zich al weken in je huis schuilhoudt: eerst enorm aanwezig, maar dan vergeet je een beetje dat ze bestaat, tot ze op strategisch gekozen momenten plots op je TV-sherm landt. Net tijdens je favoriete programma natuurlijk.
Het zat op een gegeven moment zelfs zo dat we onszelf luidop de vraag durfden stellen of Bruno Mars überhaupt nog wel eens een soloalbum zou maken. Waarom zou hij? De hits kwamen er zo ook wel, en het geld stroomt bijgevolg zonder ook binnen. Maar zo zie je maar hoeveel wij als gewoon plebs weten van het muzikale wereldje. The Romantic bevond zich al sinds mei 2023 in een finaal stadium, maar het was blijkbaar niet zo simpel om het geheel naar het podium te vertalen. Het nog maar vierde album van de Amerikaan werd op de ietwat langere baan geschoven, met nu uiteindelijk ook een enorme, weliswaar niet al te uitgebreide, tournee later dit jaar. Zonder België op de planning dus, en dat is allemaal goed en wel, maar dan is het aan Bruno Mars zelf om ons met zijn nieuwe plaat te overtuigen onze zuurverdiende centen te gebruiken voor een tripje richting Parijs, Amsterdam of Londen.
Dus vallen we bij deze maar meteen met de deur in huis: ben je fan van gemakkelijke popmuziek? Van die nummers zonder enige vorm van diepgang of inhoud, maar die wel vlotjes hun weg vinden richting de MNM50 of je TikTok-algoritme? En ben je daarbovenop ook nog eens fan van het oudere materiaal van Bruno Mars? Dan – en echt alleen als je al die vakjes hebt afgevinkt – zou het wel eens een reisje waard kunnen zijn. Want voor The Romantic op zichzelf moet je het echt niet doen. Zo’n slechte plaat? Niet per se. Gewoon het standaard geluid dat je van de Amerikaan kan verwachten, hetzij met wat minder schwung en drive, en met op negen nummers slechts een nummer of twee met echt hitpotentieel. Maar goed, hij maakt de titel van zijn plaat wel gewoon waar; van die liedjes met een vleugje groove, maar waarbij het vooral een beetje schuifelend mijmeren is in het maanlicht. Met maar één ster, en die verdrinkt een beetje in de dramatiek.
The Romantic werd zo’n album vol nummers waarbij je eigenlijk aan de tracktitel al genoeg hebt om de halve tekst mee te zingen. En de andere helft bestaat dan uit ‘oeh-oeh’s’, ‘wow-ow-ow’s’ of ‘yeah-yeah-yeah’s’. Allemaal vrij gemakkelijk dus, te beginnen met “Risk It All”. Wat trompetjes als intro, een gitaartokkel en een song die aanvoelt alsof de beste man een lowkey-versie van de “Lambada” onder aan het balkon van zijn geliefde brengt. Een gezellige intro voor een plaat die op korte tijd dus zou moeten ontploffen – want: maar negen nummers! Niets is echter minder waar, want het blijft allemaal binnen dezelfde perken kabbelen. “Cha Cha Cha” ligt, hoe kan het ook anders met zo’n titel, gewoon in het verlengde met wat fonkelende bongo’s en strijkers. En een tekst als ‘Come on and cha cha cha with me’ is nu ook niet per se Shakesperiaans te noemen. Een beetje grooven onder de ondergaande lentezon dus, maar dan met een gebrek aan tempo. “God Was Showing Off” passeert zonder dat je het echt beseft, “Why You Wanna Fight?” kabbelt verder in de glitter die Bruno Mars al jaren over zijn nummers strooit.
En laat dat nu misschien wel een beetje het probleem zijn van The Romantic. Er gebeurt… eigenlijk niet echt iets speciaals. Niets vernieuwends, niets dat de Amerikaan nog nooit heeft gedaan. En dat is in alle eerlijkheid toch wel iets dat je als fan zou mogen verwachten, zéker na een afwezigheid van meer dan tien jaar. Als er dan een hitje passeert, zoals leadsingle “I Just Might” of iets verder op de plaat “On My Soul”, dan blijft het ook allemaal gewoon wat binnen de perken. Maar kijk, die eerste stevent na een paar weken al af op tweehonderd miljoen streams, dus geen haan die daar blijkbaar naar kraait. Als er daarentegen dan toch één nummer echt boven de rest uitsteekt, dan is het “Nothing Left” helemaal op het einde. Een oké soulsong, inclusief gitaarsolo en met wat meer gevoel in de uithalen… Dat is de Bruno Mars waarop we ietsje meer hadden durven hopen vandaag. Oprechter.
Want het halfuurtje dat The Romantic in beslag neemt, voelt achteraf gezien toch allemaal net iets te makkelijk, te gladjes aan. Het kabbelt allemaal heel vlot weg, dat zeker, maar uiteindelijk toch ook gewoon richting nergens. “Something Serious” vat het in dat opzicht misschien nog wel het best samen: de vierde plaat van de Amerikaan is er niet per se eentje om veel bij na te denken, maar om gewoon wat mijmerend bij te schuifelen en grooven met het meisje waar je stiekem een crush op hebt. Allemaal oké, het bestaat en het zal zeker wel wat fans tevreden stellen – al is het maar omdat hun favoriete artiest terug is -, maar qua diepgang en verwachtingen, laat Bruno Mars ons vooral op onze honger zitten. En dat voor iemand die als artiestennaam voor een chocoladereep heeft gekozen. Bruno Twix, iemand? Of laten we die mopjes bij zijn vorige release in 2016? Soit, The Romantic bestaat bij deze, maar zal op geen enkel moment tot aan de schouders van zijn voorgangers raken.
Wie Bruno Mars live aan het werk wil zien (en niet té veel kilometers wil afleggen) kan op 18, 20 en 21 juni terecht in het Stade de France in Parijs, of op 2, 4, 5 en 7 juli in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Nothing Left”, ons favoriete nummer van The Romantic, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Haha wat een zure review. Dit album makkelijk noemen geeft aan hoe weinig verstand je van muziek hebt. Muzikaal zit het namelijk erg moeilijk in elkaar. Het kan niet je smaak zijn, maar dit lijkt net geschreven door iemand die het niet kan verkroppen dat het een hitmaker is.
Wat lees ik? Deze review is de reden waarom je nooit een review serieus moet nemen als het op muziek aankomt.
Wat een raar stuk. Auteur met verkeerde been uit bed gestapt?
Hahaha, meneer Palmans verwart een column met een recensie.