© CPU – Bert Savels (archief)
White Lies is een groep die om de zoveel jaar nog eens boven water komt drijven. Dat is straf, want ze bestaat al sinds 2007 en kwam al meer dan dertig keer naar ons land. Dat er een goeie band bestaat tussen de Britten en ons, kan je dus een understatement van jewelste noemen. Ook de Ancienne Belgique is een zaal waar de band geen onbekende meer is, maar het was wel alweer van 2019 geleden dat ze er te zien was. Net als toen, hadden de mannen een nieuw album voor te stellen, dit keer was dat Night Light, dat vorig jaar verscheen en hen genoeg aandacht gaf om de zaal te laten uitverkopen.
Openen mocht het viertal She’s In Parties uit Colchester. De groep bracht een mix van shoegaze en dreampop, maar liet vooral geen overrompelende indruk na. Nochtans was er muzikaal niet echt iets slechts te horen. Het begon braafjes met een leuke melodie, om er dan met een zachte, vrouwelijke stem over te zingen, maar echt blijven plakken deed het niet. Ook niet toen het tempo wat de hoogte in ging en er iets meer energie in de songs leek te komen. Het voelde allemaal nogal vlak aan en dat het publiek liever aan het tateren ging dan luisteren, hielp natuurlijk niet. Er is dus wel nog wat werk aan de winkel voor She’s In Parties vooraleer het zelf een AB kan vullen.
Vier witte grote balken vormden het decor van White Lies, met achter die balken een groot grijs doek. Daar werd het hele concert mee gespeeld door met de lichten van alles te doen. De ene keer waanden we ons in een oranje, zonnig feestje om dan later richting donkere witte lichten te gaan. Het decor mocht er dus wel zijn en dat had White Lies zelf goed door. Met “All The Best” werd heel subtiel afgetrapt, met hier al meteen een bewijs van de sterkte die het lichtspel doorheen de set zou geven. Zo kregen we op het eind een bijna-doodervaring toen de rookmachine overuren draaide en het felle licht de bovenhand nam, een effect op “Death” had het zo zeker!
Toch viel ook nog iets anders op: zanger Harry McVeigh leek niet supergoed bij stem te zijn. De hoge noten waren soms wat moeilijker te halen en als hij iets later de zaal aansprak, leek hij ook wat ziekjes te klinken. Gelukkig had de band een van de grootste hits al helemaal in het begin geparkeerd. “Farewell To the Fairground” zorgde voor het eerst voor extatisch publiek dat vol euforie en energie alles meebrulde. Het leek dus wel dat de zaal klaar was om een avondje volledig uit de bol te gaan, iets wat de band ook goed kan verwezenlijken op een festival.
Al viel dat al bij al nog goed mee. Het publiek had er precies vooral voor gekozen om ook een goed gesprek te hebben met de vrienden. Dat viel op bij de nummers die net iets minder gekend waren. Spijtig, want naast de meebrulbare hits, speelde White Lies ook een uitstekende selectie ander werk met een sterk instrumentaal randje. “Hurt My Heart” toonde zo een knap staaltje gitaarwerk op het einde.
Dit jaar viert Friends zijn tiende verjaardag en ook dat was White Lies niet ontgaan. Na het eerder weinig memorabele “My Lover” speelde het twee meer funky songs uit die plaat. Het liet de zaal dansen op de baslijn van “Is My Love Enough” en net als je dacht dat de sfeer zou terugkomen, liet een nieuw nummer dat idee weer wat zakken. Niet dat de band er iets aan kon doen, ook die songs waren een uitstekende aanvulling in de set, maar de zaal leek precies niet open te staan voor nieuw werk. Toch is “Juice” voor ons een nummer dat echt wel tussen het sterke oudere werk kan staan, dat bleek live eens te meer.
“The Price of Love” uit het debuut moest de tijd terugkeren en dat deed het ook. Daarna leek de zaal klaar voor de eindsprint en die kwam er met de ene bekende song na de andere. “Big TV” zette de AB in lichterlaaie, waarna het einde van “To Lose My Life” zelfs nog richting de bisronde terugkwam. Ook “Bigger Than Us” bleek weer zijn status als anthem waar te maken en zo sloot White Lies zijn reguliere set af vol intensiteit. Dat McVeigh nadien terugkwam zonder gitaar en met een biertje in de hand, gaf aan dat hij ook echt op het gemak was hier. Toch viel ook hier zijn stem weer op, die heel zwak klonk op het akoestische “Night Light”. Gelukkig maakte “Death” zoals wel vaker alles goed. Hoewel de bekendere nummers tamelijk routineus gebracht werden, merkte je wel het respect voor België, en dat is iets wat je niet zomaar kan faken.
White Lies speelde zo een meer dan degelijke set in de Ancienne Belgique die net iets meer dan anderhalf uur duurde. Het routineuze sloop er af en toe in, maar dat is soms meer dan logisch als je zo’n staat van dienst hebt. Daarnaast leek de zaal niet echt klaar voor nieuw werk, waardoor het oude toch voor veel meer enthousiasme en euforie zorgde. Toch liet White Lies zien dat het nog steeds uitstekende shows kan spelen vol sterke nummers met een wisselwerking tussen simpele anthems en sterk gitaarspel.
Setlist:
All the Best
Farewell to the Fairground
There Goes Our Love Again
Hurt My Heart
My Lover
Don’t Want to Feel It All
Is My Love Enough
Keep Up
Tokyo
Time to Give
Juice
The Price of Love
I Don’t Want to Go to Mars
Big TV
To Lose My Life
Bigger Than Us
Night Light
Death
In the Middle
