© CPU – Kathleen Ooms (archief)
Meer dan één thuis hebben en je toch niet echt thuis voelen: het klinkt contradictorisch, maar het is wat Ise Smeets net als vele andere leeftijdsgenoten ervaart. Zonder het goed en wel te beseffen schreef ze er Suitcase Child over: een plaat over het leven als kind van gescheiden ouders, dat elke week opnieuw haar koffers moet pakken. Er bestaan lichtere onderwerpen om je debuut aan te wijden, maar de zichtbaarheid van haar artiestzijn won er wel terrein mee. ise bracht al enkele tracks van haar album bij Studio Brussel, 3voor12 en 3FM, en gisteren pakte ze haar koffers uit in de AB voor de officiële releaseshow van haar allereerste plaat.
Zonder ook maar een greintje emotie komt de Limburgse zangeres om negen uur stipt samen met haar band het podium opgewandeld. Onder de indruk lijkt ze allerminst, overweldigd nog minder, maar al snel laat ze haar gevoelens spreken door middel van de breekbaarheid in haar stem. Met mijmerend gitaargetokkel trekt ze ons de show in en volledig in lijn met haar stem bloeit “Powerless” open als een ontluikend sneeuwklokje rond deze tijd van het jaar. “Empty House” legt de thematiek van de avond meteen bloot en laat ook zien dat ise er vanavond muzikaal wat meer pit in wil steken dan op plaat. Op het einde van de song besluit ze voor het eerst een tandje harder te schakelen en na een spontane check-in bij haar bandleden spat de spontaniteit ervan af. Geen een opeenvolgend nummer speelt ze op dezelfde gitaar: voortdurend wisselt ze af tussen akoestisch en elektrisch, en zo krijgen heel wat nummers een hoger rockgehalte dan de brave studioversies.
Een voorbeeld? “Goodbye Letter”. Nog maar net de leeftijd van twee jaar gepasseerd, maar al te gedateerd om onderdeel uit te maken van Suitcase Child. Dan maar updaten en haar De Nieuwe Lichting-inzending een 2026-sound meegeven, die slepender, ritmischer en vooral dieper klinkt. Het nummer krijgt een rustig begin aangesmeerd, maar ontwikkelt zich tot een opbouwend stuk psychedelische rock dat weleens het aandeel van de band zou kunnen zijn. In die line-up zit namelijk een streep The Haunted Youth, en daar heeft het wel wat van weg.
Alvorens een echte zwier aan de hendel te geven, gaat ise nog even terug naar hoe het voor haar begon: alleen op een podium. Zo brengt ze het intieme “Held You Longer” – over iemand dierbaar die er niet langer is – op haar eentje vanachter de piano. Zo zet ze haar rauwe stem extra in de verf. Op sommige momenten klinkt die als een vrouw die al twintig jaar aan de tabak hangt. Dat kunnen we dankzij haar jonge leeftijd echter met klem ontkennen, tenzij haar ouders haar in de wieg al een sigaret in de mond duwden natuurlijk. Tijd voor wat luchtigheid is er op het vrolijke “Kid”, al maakt dat positivisme al snel plaats voor de rock-‘n-roll van “When You Are Around” over iemand die ise niet zo graag heeft. Het soulvolle, rauwe knikje in haar stem waarvan ze haar handelsmerk gemaakt heeft komt nog maar eens bovendrijven en houdt het hele publiek zonder moeite met zijn aandacht vooraan.
Tot de dame uit Bree een drietal kwartiertjes nadat ze van de AB haar tijdelijke thuis maakte het plots al voor bekeken lijkt te houden. Na titeltrack “Suitcase Child” en de bijhorende singalong verschijnen er echter onder een zware basstoon getuigenissen van lotgenoten op het witte doek. De persoonlijke anekdotes die je een tijdje geleden kon delen op de website van de zangeres kennen hier hun bestemming en zijn de overgang naar het nieuwe “Lonely Days”. ise brengt het nog maar voor de derde keer live en het trekt in al zijn ingetogenheid een heel ander gedeelte van haar stembereik open. Op een instrumentale lentewandeling landt een onzichtbaar engeltje mee op haar schouder om zuivere, hoge noten over de zaal te strooien.
Uit haar teksten blijkt dat ise al wat heeft meegemaakt – met gescheiden ouders ben je al lang geen uitzondering meer, maar het kan je als kind wel tekenen. Ze heeft dus al wel een rugzakje, maar tegelijkertijd zit er in die rugzak ook een segment vol potentieel en de kunde om dat op een innemende manier aan de man te brengen. De settijd situeerde zich aan de korte kant, al moeten we de verklaring voorlopig niet verder gaan zoeken dan een gebrek aan meer materiaal van eigen makelij. Wat we des te meer konden smaken, was dat er daar in livecontext wat extra kruiden aan worden toegevoegd. Maar er zit dus nog een hele lading aan niet-geopenbaarde bagage in ise haar koffer die wij graag de komende jaren verder ontdekken.
ise trekt na deze releaseshow op tour en stopt in Rotown in Rotterdam (11 maart), Merleyn in Nijmegen (12 maart), Mezz in Breda (28 maart), Dranouter (7 augustus) en De Roma in Antwerpen (1 oktober).
