Je hoeft het vijftal van Lézard niet meer te leren om een publiek te entertainen. En dat mag je gerust een understatement noemen. In 2024 bewezen ze dat al op Humo’s Rock Rally. Met de branie van internationale rockhelden en de geest van Talking Heads duidelijk in hun vingers geslopen, raakten ze daar tot in de finale. Vandaag pakken ze uit met een debuut waar geen label tegenop kan. Is het new wave of toch eerder postpunk? ‘No, no’, om het met hun lyrics te zeggen: Que Se Passe-t-il is Lézard ten voeten uit. Als een hagedis die om de drie minuten van kleur verandert en je constant misleidt.
Op de goede manier, welteverstaan, want dit debuut ademt de geslepenheid en speelsheid van jonge honden, klaar om ons Belgenlandje te veroveren. Dik aangezette synthesizers? Check! Lachwekkend lange songtitels? Check! Een slimme mix van Engels en Frans? Zeker wel! Het is die combinatie van elementen die het hem doet en van dit debuut een uitzonderlijk fris werk maakt. Samen met de zang van Neil Claes en Myrthe Asta, die soms eens dolkomisch, dan weer ironisch op de toestand van de wereld wijzen, is het bovenal een genot om naar te luisteren en om die boze wereld toch éven te vergeten.
“Coltrane & XTC” valt – al is ‘beukt’ hier meer toepasselijk – met de deur in huis. Een scherpe synthesizerlijn en de hoge uithalen van Asta tonen je meteen alle muzikale hoeken van het spiegelpaleis dat Lézard is – spoiler: tegen glas lopen was nog nooit zo leuk. “Manifastique” zet het hoge tempo lekker verder. Wij noteerden alvast dat dat woord niet eens bestaat: het is eerder een gevoel, een noemer om onder de immer chaotische toestand van het vijftal te plakken. Want hoezo een schurende gitaar- én synthsolo na elkaar? In dit universum werkt dat gewoon wonderwel.
En dan hebben we het nog niet eens over de gekke muzikale spielereien gehad. Zo pakt “Happy” uit met heel wat bliepjes die ons terugkatapulteren naar de lasterschietpartijen uit Star Wars. Ja, ook ons brein gaat in fantasiemodus bij zo’n kleurrijke plaat. En het gitaarriedeltje dat ons hier tot het einde vergezelt, doet de rest van het werk. Op “Person Of Consistency” valt dan weer een niet te negeren synthdeuntje te horen, dat de dag erna nog door ons hoofd spookt. Ook dat is de kracht van Lézard: melodieën uit het soort steen beitelen dat jaren later nog steeds niet geërodeerd blijkt te zijn.
“How Does It Feel” zet voor het eerst een stijlvol gaspedaal op het feestje dat deze plaat is. Flarden elektronica vliegen ons rond de oren, schelle toetsen en aanzwengelend gezang scheppen een after party-sfeertje. “Rock & Roll (Don’t Let The Rock Roll U)” is naast de betere woordspeling ook het prima feestje na de spreekwoordelijke kater: hoekig, schurend en met een hoog tempo. Zeker de laatste helft van het nummer is een en al muzikale bravoure: gitaar en synthesizer versmelten tot een kolkend geheel en doen smeken om verkoeling. Dat is een kolfje naar de hand van “Party In The U.S. of E”. Kletterende gitaren zorgen hier meteen voor een coolness en dreigende ondertoon. De onderkoelde toetsen op het einde doen dat alles een nog grotere eer aan.
Dé vreemde eend in de bijt op dit album is “Wonder What They Said”: een melancholisch nummer dat toont dat Lézard nog zoveel meer is dan gekkigheid. Heel langzaam trekt dit prachtwerkje zich open tot een krijsende finale. De weg daarnaartoe is minstens zo interessant: subtiel gitaarspel, fonkelende toetsen, prachtige samenzang…: ook tijdens de meer intieme nummers laten deze Gentenaren zich niet kennen. “Nothing At All” zet op nonchalante wijze een uitroepteken achter deze wilde rit. Het opjagende toetsenwerk en korte gitaaruithalen jagen je nog een laatste keer van je stoel.
Lézard slalomt zich doorheen dit uitmuntende debuut dus richting de meest beloftevolle bands die ons land rijk is. Hun geluid is er nu al eentje dat er met kop en schouders bovenuit steekt en wordt op die manier haast een stijl op zich. Deze vijfkoppige hagedis is er met andere worden geen om zonder handschoenen aan te pakken, eentje waar we bovendien nog veel van zullen horen.
Lézard stelt Que Se Passe-t-il voor in de Botanique, De Koer en Trix. Alle concerten zijn ondertussen uitverkocht.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Person Of Consistency”, ons favoriete nummer van Que Se Passe-t-il , in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
