Het is evident dat muziekgenres zoals metal, die op muzikaal vlak voortdurend de grenzen proberen te verleggen, ook op tekstueel en visueel vlak de extremen opzoeken. Geen enkel subgenre belichaamt dit beter dan goregrind. Net zoals zijn achterneefje grindcore, combineert goregrind de bruutheid van extreme metal uit de jaren tachtig met de velociteit en anti-kunstethos van hardcorepunk. De klemtoon ligt op intensiteit, eerder dan op eloquente songcomposities. Nummers zijn dan ook kort (vaak niet langer dan twee minuten) en worden gekenmerkt door blastbeats, laaggestemde gitaren die afwisselen tussen tremolo-gepickte powerchords en meer groovende, down-gepickte passages en een breed scala aan geschreeuwde en gegrunte vocale stijlen. Goregrind wijkt echter op drie vlakken af van typische grindcore: het frequenter gebruik van extreem laag gepitchte vocalen, een grotere nadruk op midtempo passages en een controversiële fixatie op medische terminologie, pathologische aandoeningen en verminkingen van het menselijk lichaam. Deze thema’s zijn vooral bedoeld om te choqueren en worden daarom op een doelbewust overdreven manier gebracht.
De blauwdruk voor goregrind werd al aan het einde van de jaren tachtig gelegd met Reek of Putrefaction en Symphonies of Sickness van het Britse Carcass. Deze slordig gespeelde albums vormden een belangrijke inspiratiebron voor bands als Impetigo, Dead Infection en Pathologist om het genre in de jaren negentig stilistisch verder te verfijnen. Exhumed sloot zich pas later bij deze voorhoede aan, maar zette met Gore Metal uit 1998 meteen al een bonafide klassieker neer. Op het daaropvolgende Slaughtercult uit 2000 en vooral Anatomy Is Destiny uit 2003 ruimden de goregrind-invloeden de baan voor een meer conventionele deathmetalbenadering, met complexere songstructuren en meer uitgewerkte melodische riffs en leads. Daarmee volgde de band een evolutie die sterk doet denken aan de koerswijziging die Carcass begin jaren negentig inzette met Necroticism: Descanting the Insalubrious en het melodieuze pionierswerk Heartwork. In dat licht werd Exhumed niet zelden weggezet als een loutere ‘Carcass-kloon’, een etiket dat ze delen met Impaled, die op Mondo medicale uit 2002 eveneens nadrukkelijk putten uit het klankidioom van Carcass’ jaren-negentigperiode.
Ondanks deze kritiek en een langdurige hiatus na Anatomy, zette frontman Matt Harvey de band opnieuw op de rails met het comebackalbum All Guts, No Glory in 2011. Samen met Necrocracy uit 2013 en Death Revenge uit 2017 blijft Exhumed op deze platen grotendeels vasthouden aan hun door Carcass geïnspireerde sound. Met de intrede van gitarist Sebastian Phillips in 2018, verschuift de focus echter opnieuw richting de meer expliciete grindroots van hun beginperiode. Deze hernieuwde stilistische scherpte gaat bovendien gepaard met een groeiende ambitie op conceptueel vlak. Waar gore in het verleden vaak niet meer was dan gratuit effectbejag, begint de band dit nu in te bedden in uitgewerkte narratieven. Zo vertelt Death Revenge het verhaal van een negentiende eeuwse plaag van grafschenners in Edinburgh, die lijken opgroeven en verkochten aan anatomisten, terwijl de langspeler Horror uit 2019 werd vormgegeven als een eerbetoon aan retro-slasherfilms als The Texas Chain Saw Massacre en Friday the 13th. Tegen die achtergrond krijgt ook de nieuwste schijf Red Asphalt een thematische samenhang; met tot de verbeelding sprekende songtitels als “Crawling From the Wreckage” en “Death on Four Wheels” wil Exhumed ons namelijk attent maken op de afgrijselijke gevolgen van verkeersonveilig gedrag.
Opener “Unsafe at Any Speed” maakt meteen duidelijk dat de grind-invloeden nog volop aanwezig zijn. Een groovende hoofdriff vormt de ruggengraat van het nummer, terwijl hoog geschreeuw in sneltempo wordt afgewisseld met gorgelende grindgrunts. Na enkele blastbeatpassages mondt het geheel uit in een voor het genre kenmerkende breakdown. Het album bevat overigens meerdere breakdowns, telkens bijzonder effectief en memorabel, zoals bijvoorbeeld op de laatste single “The Iron Graveyard”. Die zin voor dynamiek sluit aan bij een bredere aanpak die hoofdsongwriter Harvey al langer hanteert. In het verleden probeerde hij het voor deathmetal typische gebrek aan melodische vocaallijnen op te vangen door sterk in te zetten op herkenbare hooks en refreinen, bedoeld om de luisteraar een houvast te bieden binnen de sonische chaos. Een treffend voorbeeld daarvan is het aanstekelijke refrein van de titeltrack “Red Asphalt”, dat te midden van de compromisloze intensiteit toch meteen blijft hangen.
Terwijl nummers als “The Iron Graveyard” en “Symphorophilia” – genoemd naar het fenomeen waarbij seksuele opwinding wordt ontleend aan het ensceneren en observeren van een ongeluk – nadrukkelijk leunen op pure grind, biedt het album ook ruimte voor langere composities die aansluiten bij de meer uitgewerkte deathmetalstijl van Anatomy Is Destiny. Zo roept de slepende midtemporiff van “Shovelhead” duidelijke associaties op met het Necroticism-tijdperk van Carcass. Ook “The Fumes” en de titeltrack “Red Asphalt” vallen op door hun complexere structuren en meer uitgesproken melodische passages, waarbij vooral de intro van die laatste sterk neigt naar het kenmerkende gitaargeluid van Heartwork.
Die melodische benadering blijft doorgaans beperkt tot het solowerk, dat op nummers als “Crawling From the Wreckage”, “Red Asphalt” en “The Iron Graveyard” voor de nodige variatie zorgt zonder de brute kern van het album te ondermijnen. Toch zijn de gelijkenissen met Carcass soms wel erg pertinent. Zo vertonen de harmonieuze passage in “Signal 30” (omstreeks 1:43) en vooral het melodische tussenstuk in “Shock Trauma” (omstreeks 2:16) wel heel opvallende parallellen met Heartwork. Vanaf de B-kant verliest het album bovendien wat aan momentum. Vooral “Crawling From the Wreckage”, “Signal 30” en “Death on Four Wheels” maken een iets te routineuze, bijna plechtmatige indruk. Gelukkig herpakt de band zich met afsluiter “The Fumes”, waarvan de hoofdriff knipoogt naar hun verre punkroots en wordt opengebroken door een meeslepende en epische solo, die het album alsnog een waardige eindacceleratie bezorgt.
Red Asphalt is geen tweede Gore Metal, maar wel een overtuigend geheugensteuntje waarom Exhumed al decennialang tot de vaandeldragers van het genre behoren. De plaat vormt een geslaagde synthese van de grindroots van de band met de meer uitgewerkte structuren en melodische accenten van hun deathmetalperiode. Daarmee bewandelt Red Asphalt een middenweg tussen Slaughtercult en Anatomy Is Destiny en zet het de stilistische koers voort die met Horror werd ingezet. Toch blijft de invloed van Carcass als een spook doorheen de carrière van Exhumed rondwaren; een tweesnijdend zwaard dat zowel effectief is als een beperking wanneer de imitatie te afgeleid is. Bovendien moet het album in de tweede helft wat aan vaart inboeten, waardoor de impact van de sterke openingsreeks gedeeltelijk wordt afgezwakt. Niettemin is Red Asphalt conceptueel doordacht en met voldoende maturiteit uitgewerkt, zodat Exhumed ook in een latere fase van hun carrière nog overtuigend voor de dag kan komen.
Wie na Red Asphalt de openbare weg liever mijdt, kan op 12 april veilig met het openbaar vervoer afzakken naar de DVG Club in Kortrijk, waar Exhumed hun voorlopig enige Belgische show spelen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Iron Graveyard”, ons favoriete nummer van Red Asphalt, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
