Metalbands die hun prille succes aan TikTok te danken hebben; ze beginnen meer en meer op te duiken. Het zou een beetje kleinzerig zijn om ze daardoor minderwaardig te behandelen en af te schrijven, dat laten we liever aan andere mensen over. Sleep Theory heeft hun doorbraak deels aan het videoplatform te danken, maar is inmiddels dat kanaal ruimschoots overschreden. Het beste bewijs daarvan is hun debuutalbum Afterglow dat afgelopen zomer verscheen op Epitah Records. Hun beproefde recept op die eerste lp? Catchy metalnummers met hier en daar vleugjes pop en r&b. Het is een niet echt alledaagse mix, maar net daardoor is het ook best toegankelijk en zouden ze in theorie ook buiten de metalscene toch wel wat kans maken. In ieder geval trekt het viertal uit Memphis momenteel voor de allereerste keer door Europa en gisteren hielden ze halt in een zo goed als uitverkochte Kavka Zappa in Antwerpen.
Het voorprogramma van dienst wordt op deze tour voorzien door The Pretty Wild. In een niet al te ver verleden maakten Jules en Jyl nog vrij onschuldige popmuziek en dat hoor je ook nog terug in hun muziek. Tegenwoordig hebben ze er een metaljasje overheen gegooid en brullen ze net iets harder dan ervoor. Ook voor hun betekende de show in Kavka Zappa de allereerste show op Belgische bodem en laten we stellen dat we er best gemengde gevoelens aan overhouden. In eerste instantie vinden we het namelijk best knap dat ze het publiek toch ietwat meekregen, maar in tweede instantie moesten we wel constateren dat het hele gebeuren nogal berekend en voorgekauwd overkwam. Een drummer en een gitarist stonden de twee zussen bij, alleen liep er onmiskenbaar ook het een en het andere mee op tape. “OMENS” kwam daar als nummer nog goed mee weg, maar tegen het einde met “vessüL (SiNGULAR!TY)” en “sLeepwALKeR” hadden we het intussen wel gehoord. Benieuwd of ze tegen de zomer op Graspop nog net iets meer eigenheid in hun set kunnen steken, want op zich kan The Pretty Wild wel nog iets worden.
Je krijgt Sleep Theory misschien wel uit de Verenigde Staten, maar de Verenigde Staten niet uit Sleep Theory. Het viertal kent de trukken van de foor en wou koste wat het kost een groots entree maken. Nadat Miley Cyrus klaar was om het feestje in de Verenigde Staten te bezingen werd er nog een grootse intro afgespeeld. Echt spanning hing er desondanks niet in de lucht, al was dat ook niet per se nodig. Sleep Theory was namelijk gekomen voor een ‘good time’ en begon best hard aan hun optreden. Zowel “Fallout”, “Enough” als “Parasite” deden hun dienst en monterden de sfeer geleidelijk aan op. Voor een groot stuk was dat de verdienste van Cullen Moore, die los van zijn solide zang ook nog eens een zekere présence meebracht. Alleen jammer dat hij toch ook gebruik maakte van een dun laagje autotune, dat was ons inziens totaal niet nodig.
Dat Moore kan zingen staat namelijk buiten kijf en het is tegelijk zijn veelzijdigheid die ook de richting van het optreden bepaalde. Voor het rustigere “Gone or Staying” ging hij even Bruno Mars achterna, waarna hij met “Can You Stand the Rain” van Boys II Men en “Bye Bye Bye” van *NSYNC nog twee best overbodige covers inzette met zijn bondgenoten. In hun thuisland zal dat ongetwijfeld best goed werken, maar wij snakten vooral naar hun eigen materiaal. Het melige momentje bleef nog even duren met albumtiteltrack “Afterglow” en wat ons betreft had het gerust terug wat sneller richting temporijkere nummers mogen gaan. “Gravity” gaf al iets meer die richting aan, maar desondanks was dit middenstuk toch best mak en wisselvallig te noemen.
Het kon alleen maar beter worden en dat werd het ook. Gitarist Daniel Pruitt nam daarvoor het heft in eigen handen en toonde zich eveneens als een zeer solide zanger. Samen met bassist Paolo Vergara nam hij geregeld het roer over van Moore en zorgden ze met hun screams voor wat extra poeder. Daarnaast moet ook gezegd worden dat ze het podium best goed wisten te gebruiken en met hun enthousiasme het publiek nog net iets harder probeerden te laten amuseren. Sleep Theory was gekomen om plezier te maken en leek dat ook effectief te hebben. “Paralyzed” werd ondanks het vriendelijke verzoek misschien niet door de iedereen meegezongen, maar liet de band wel toe om terug iets meer voeling te krijgen met hun Belgische fanbase. Het was nu eenmaal de eerste kennismaking en die kan niet zonder slag of stoot feilloos verlopen.
Nadat Moore een anekdote over het ontstaan van de band vertelde, werd toepasselijker gewijs het nummer opgevoerd dat hen had samenbracht. “My Heart” van Paramore had zo wel een legitieme reden om in de set te zijn, in tegenstelling tot de nogal zeer flauwe en compleet overbodige eigen interpretatie van Taylor Swift’s “Cruel Summer” die we later nog in de set te horen kregen. Minder is dus soms toch ook meer. Naar het einde toe begon het optreden wat aan spanning te missen en begon ook Moore iets minder vlekkeloos te zingen. Het is dan ook niet niks om een uur lang verschillende vocale richtingen uit te gaan. Met “Stuck in My Head” en een energiek “Numb” gaf Sleep Theory wel nog eens alles. Bij de laatste werd zelfs nog met water in het publiek gegooid, al dienden we niet per se afgekoeld te worden.
Voorlopig mist Sleep Theory nog een paar dragende nummers om een volledig concert lang te kunnen boeien. De wisselvalligheid lag voor een stuk ook aan de opbouw van de setlist, die sterk begon en halfweg met een paar rustigere nummers net iets te lang bleef hangen op eenzelfde energie. Het einde compenseerde weer het een en het andere en met het slotakkoord “Static” konden ze de ban dan toch nog volledig breken. Cullen Moore liet met een knipoog zelf eerst nog verstaan dat echte artiesten geen autotune gebruiken, om dan zelf het volledige nummer met een sterk bewerkt laagje te zingen. Je kan ze dus niet betichten een gebrek aan humor te hebben. Wat ons betreft mag de band het gerust nog iets meer in de richting van “Static” gaan zoeken, want dat is het type nummer waar een festivalweide/-tent wel goed op gaat. Op Graspop mogen ze het alvast nog een bewijzen, met dan hopelijk wat minder covers en trage nummers op de setlist.
Op donderdag 18 juni staat Sleep Theory in de Metal Dome van Graspop. Twee dagen later maakt ook The Pretty Wild hun debuut op het Belgische metalfestival en dat op de North Stage.
Setlist:
Fallout
Enough
Parasite
Hourglass
Just a Mistake
Gone or Staying
Can You Stand the Rain (Boys II Men cover)
Bye Bye Bye (*NSYNC cover)
Afterglow
Gravity
III
Paralyzed
My Heart (Paramore cover)
It’s Over
Another Way
Words Are Worthless
Cruel Summer (Taylor Swift cover)
Stuck in My Head
Numb
Static
