Archieffoto The Amity Affliction © CPU – Nathan Dobbelaere
Het is inmiddels een jaar geleden dat The Amity Affliction de boeken in Vorst Nationaal voor Parkway Drive mocht openen, maar zoals het wel vaker gaat met voorprogramma’s, kwam een groot deel van de aanwezigen die avond toch vooral voor wat er daarna nog moest volgen. Gisteren waren de rollen echter volledig omgedraaid en stond de Australische metalcoreband zelf bovenaan de affiche. Weliswaar in een goed gevulde Kavka Zappa en niet in een goed gevulde Vorst, maar dat mocht de pret allerminst drukken. Nee, ditmaal waren, gezien de grote hoeveelheid shirts, de fans van The Amity Affliction duidelijk in de meerderheid en mochten die van voor tot achter losgaan voor hun eigen band, al kregen ze eerst nog een hele sloot aan supportbands voor de kiezen.
Weet je wie opener Orthodox graag vanaf de start wilde zien? Wij. Weet je wie slechts de helft van het optreden door allesbehalve meewerkend verkeer heeft gezien? Ja, precies, ook wij. Toen de band een aantal weken geleden op onze radar kwam, hebben we in sneltreinvaart de gehele discografie een keer of twintig van voor tot achter doorlopen. Onze conclusie stond echter al na de eerste keer vast: het was mokertje vet. Iets dat live enkel maar werd bevestigd, want toen we tijdens “Searching for a Pulse” dan eindelijk de zaal binnenstapten, werden we haast omver gekegeld door de orkaankracht die Orthodox doorheen de speakers blies. Het was een geweld dat het daaropvolgende kwartier een vaste waarde bleef, met het kort maar krachtige “Waiting” en het allesvernietigende “Cave In” als afsluitend paar. Het verkeer mocht die avond dan wel teleurstellen, Orthodox deed dat gelukkig allerminst.
Wat ook niet teleurstelde, was Varials, die als tweede op de avond mocht aantreden. Met het beukende “Where The Light Leaves” gaf de groep al een aardig waarschuwingsschot dat de set die daarop volgde geen rustig tussenuurtje werd. Iets dat door het publiek in dank werd afgenomen, want zodra zanger Skyler Conder en zijn maten de laatste noten ervan doorheen de Zappa jaagden, gingen de duivelshoorntjes de lucht in. Deze zaal heb ik in mijn macht, moet Conder gedacht hebben, maar toen hij vervolgens bij “Bleeding” om crowdsurfers vroeg, bleek die greep op het publiek toch iets minder stevig. Welgeteld één persoon gaf gehoor aan zijn oproep, terwijl de rest het liever gewoon vanaf de vloer bekeek. Gelukkig werd er wel stevig geheadbangd en toen Silent Planet-frontman Garrett Russell tijdens “South of One” het podium opkwam, gingen de hoofden nog een tandje harder op en neer. Echt beweging kwam er pas tijdens “Empire of Dirt”, toen Orthodox-zanger Adam Easterling zich ermee ging bemoeien. Ook daarna bleef de pit tijdens afsluiter “I’ll Find the Dark” losgaan, waardoor Varials zijn set uiteindelijk toch met behoorlijk wat beweging kon afsluiten. Helemaal vlekkeloos was het optreden overigens niet, want tussen sommige nummers zaten wel heel abrupte overgangen die zelden tot nooit echt lekker werkten. Ach, je kan niet alles hebben, hè.
Drie voorprogramma’s had The Amity Affliction mee, waarvan Silent Planet de laatste van het rijtje was. Voor een leek is de naam van die band misschien wat misleidend, want stil is die band allerminst. Wij wisten inmiddels al redelijk wat we konden verwachten en dat was een stevig potje metalcore, waar we vanaf opener “Offworlder” dan ook ferm op getrakteerd werden. Minder overtuigend waren de videoprojecties aan weerskanten van het podium, die zowat de volledige set dezelfde nogal matige beeldenloop van amper drie seconden bleven herhalen. We geven eerlijk toe, tijdens de passages van “Collider”, “Dreamwalker” en “Antimatter” waren we er daardoor soms niet helemaal met ons hoofd bij, maar gelukkig waren we niet de enigen. Frontman Garrett Russell was namelijk soms ook stevig van de leg, want na een optreden lang het publiek te hebben bedankt met een vrij accentloze ‘danke schön’, maakte hij de grootste fout door Antwerpen doodleuk voor Brussel aan te zien. Schandelijk vinden wij, maar gelukkig wist hij muzikaal gezien wel waar hij mee bezig was. Alle grunts en screams werden zonder blikken of blozen doorheen de zaal geslingerd en ook afsluiter “Trilogy” legde hij zonder veel moeite af. En dat terwijl die track hem juist aan een van zijn donkerste periodes in ons landje herinnert. Hopelijk kon hij door het sterke optreden van gisteren toch weer een wat positievere Belgische herinnering aan het nummer koppelen, want de set van Silent Planet was, met uitzondering van de bloedirritante videoschermen en de paar geografische uitglijders, gewoon solide te noemen.
Stiekem had The Amity Affliction trouwens nog een vierde voorprogramma meegenomen in de vorm van een flinke portie Y2K-rocknostalgie. Tijdens het ombouwen kregen we bands als Papa Roach, System of a Down en Drowning Pool in overvloed, terwijl ook “In The End” van Linkin Park luidkeels werd meegezongen. Naarmate dat nummer vorderde, begonnen de schermen rond het podium steeds nadrukkelijker te glitchen en werd langzaam duidelijk dat de echte hoofdact eraan zat te komen. Lang liet The Amity Affliction vervolgens niet op zich wachten, want zodra de schermen volledig op hol sloegen, werd met “Pittsburgh” meteen een van de grootste publieksfavorieten uit de kast getrokken.
Een betere opener konden we ons niet wensen en ook het publiek deelde die mening, want elke letter van de track werd door vele kelen meegebruld. De sfeer zat er met andere woorden vanaf de start in en dat werd er gedurende de rest van het optreden bepaald niet minder op. Veel poespas had The Amity Affliction daar vervolgens niet voor nodig. De Australiërs vertrouwden vooral op hun nummers en die bleken in een goedgevulde Zappa meer dan genoeg om de boel gaande te houden. “Drag the Lake” en “Like Love” hielden het tempo lekker hoog, terwijl “House of Cards”, titeltrack van het recente gelijknamige album, minstens even hard door de Zappa denderde. The Amity Affliction deed er alles aan om de vier kolommen in het midden van de zaal haast krom te spelen en dat was ze misschien nog gelukt ook als er een iets slechtere ingenieur aan het ontwerp had gezeten, want aan de power van de band lag het in ieder geval niet.
En ergens was het gezelschap wel dankbaar voor het feit dat ze recht bleven staan, want zo kon zanger Joel Birch even later tijdens “All My Friends Are Dead” een circlepit rond één van de kolommen orkestreren. Eigenlijk wilde hij ze alle vier, maar met een glimlach op zijn gezicht keek hij toe hoe in ieder geval eentje gelukt was. Daar bleef de publieksinteractie niet bij, want vervolgens kreeg het publiek de kans om de setlist last minute op zijn kop te gooien. De keuze ging tussen “Chasing Ghosts” en “Open Letter”, waarbij die laatste, net als zowat tijdens de gehele tour, uiteindelijk won. Niet geheel ontoevallig stonden zowel de videoprojecties als de backtrack al klaar, dus de stemming van daarvoor voelde bijna even democratisch als die van de Russische parlementsverkiezingen.
Na dat staaltje schijndemocratie ging The Amity Affliction gewoon weer verder waar het gebleven was, al ging het tempo met “All Fucked Up” voor het eerst die avond echt even omlaag. Maar net als ons gehoor alle suizen van daarvoor een beetje te boven was gekomen, werd het gaspedaal alweer stevig ingetrapt met “Kickboxer” en “All That I Remember”, waarbij die laatste vooral voor een flinke singalong zorgde. Als echte rocksterren werd aangekondigd dat “Death’s Hand” de laatste van de avond ging zijn en na de laatste noot ervan vertrok de groep ook daadwerkelijk richting de coulissen, al geloofde natuurlijk niemand in de zaal dat het daar ook echt bij zou blijven. Publieksfavoriet “Soak Me in Bleach” ontbrak namelijk nog en niet veel later keerde The Amity Affliction dan ook alweer terug om die alsnog uit de kast te trekken, waarna ook het publiek nog één keer helemaal werd leeggetrokken. The Amity Affliction eiste crowdsurfers, sitdowns en moshpits en kreeg dat ook allemaal, terwijl de zaal voor een laatste keer luidkeels meebrulde.
Had je dit optreden toevallig volledig over het hoofd gezien, dan kan je morgen in de Tilburgse 013 op herkansing. En dat is enkel al voor de show van Orthodox de moeite waard, laat staan dat je daar Silent Planet, Varials en The Amity Affliction nog bovenop krijgt. Enig nadeel voor deze kolommenslopers is dat er daar geen exemplaren midden in de zaal staan om zich nog eens op uit te leven.
