Eindelijk is het zover: Cardinals brengt zijn debuutalbum Masquerade uit. Het vijftal is gevestigd in Cork en bestaat uit broers Finn en Euan Manning, vergezeld door hun neef Darragh Manning en schoolvrienden Oskar Gudinovic en Aaron Hurley. Hun muziek verweeft melancholie en kracht naadloos doorheen poëtische teksten, met de karakteristieke accordeon die als een warm, herkenbaar hart door elk nummer klopt. Sinds hun debuutsingle in 2022 verkennen ze hun eigenzinnige muzikale wereld, en met het nieuwe album krijgt die wereld een flinke uitbreiding. In een interview met frontman Euan Manning spraken we reeds uitgebreid over de inspiratie en het maakproces van Masquerade, en vanaf vandaag is het volledige werk eindelijk te beluisteren. Met een handvol singles werden de verwachtingen afgelopen maanden bijzonder hoog gelegd, maar we kunnen jullie alvast vertellen dat de mannen deze moeiteloos overtreffen.
Vanaf de allereerste noot weet Finn Manning de luisteraar te betoveren met het zeemzoete geluid van zijn accordeon, dat als een zachte windvlaag door de opening van het album waait. “She Makes Me Real” functioneert als een sprankelende, opgewekte opener, een lichtpunt dat ons langzaam voorbereidt op het donkere, maar meeslepende pad dat het album uiteindelijk zal volgen. Opvolger “St. Agnes” voegt daar een extra charme aan toe: een spontane glimlach glijdt over je gezicht terwijl het opzwepende, bijna huppelende tempo je uitnodigt om mee te deinen en jezelf volledig te verliezen in de muziek. Het nummer ademt een melancholische warmte, geïnspireerd door Harry Clarke’s glasraam The Eve of St. Agnes, waarvan de mysterieuze en magische sfeer subtiel in elke noot doorklinkt. Het resultaat is een delicate balans tussen speelsheid en artistieke diepgang, een emotionele dualiteit die de luisteraar zowel ontspant als intrigeert, een thema dat zich als een rode draad door het hele album zal blijven manifesteren.
Eén ding wordt al snel duidelijk: aan drama is geen gebrek op Masquerade, en dat wordt aan de hand van “Over At Last” nogmaals krachtig onderstreept met een dikke lijn. Een dreigende accordeon zet meteen de toon terwijl daaronder een gejaagd, maar wankel drumpatroon schuurt, waarmee Darragh Manning een voelbare onrust geeft. Euans stem klinkt met elke zin furieuzer en tegelijk ook meer breekbaar, alsof zijn woorden weerklinken in een donkere studio vol flakkerende kaarsjes; precies de setting waarin de band het daadwerkelijk opnam. Dit versterkt de intensiteit en betoverende sfeer van het lied alleen maar. Twee minuten en veertien seconden markeert het breekpunt waarop “Over At Last” abrupt van gedaante verandert. Het tempo zakt ver terug en enkel Aaron Hurley’s bas blijft over onder Euans fluisterzachte zang. Vervolgens wordt laag na laag opnieuw toegevoegd, tot het openbloeit in een monumentaal en duister einde. We worden meegesleurd door de laatste akkoorden van wat zomaar eens het hoogtepunt van Masquerade zou kunnen zijn. Oorspronkelijk bedoeld als afsluiter, slaagt de band ruimschoots in het neerzetten van een groots, episch slotstuk. Dat “Over At Last” uiteindelijk op plek vijf belandde, halverwege het album, mag verrassen, maar voelt juist als een onverwacht sterk eindpunt van de eerste helft. Een moment dat de dualiteit van het album, en van het nummer zelf, op meesterlijke wijze benadrukt.
Die dualiteit laat geen tijd om te bezinken. Met “Anhedonia” veegt de band de eerste albumhelft resoluut van tafel. De titel draagt een zwaar gewicht, het onvermogen om nog plezier te voelen, maar vreemd genoeg werkt het nummer net bevrijdend. De punkenergie spat eraf en baadt in een vanzelfsprekende bravoure, die verder wordt opgevoerd wanneer het ritme plots kantelt. De drums slaan op hol, gedragen door golven van gelaagde gitaren en sluimerende achtergrondstemmen. “Anhedonia” klampt zich vast aan je nekvel en weigert los te laten, terwijl het opzwepende tempo je haast dwingt om de duisternis van je af te schudden op de dansvloer. Wie daarover nog zijn twijfels heeft, wordt door “Big Empty Heart” onherroepelijk meegesleurd. Het zwierige walsritme ontvouwt zich als een draaikolk, gedragen door de warme, stuwende baslijn van Aaron Hurley, die het nummer zowel gewicht als elegantie verleent. Daaroverheen zweeft Mannings stem: bitterzoet, breekbaar en verleidelijk tegelijk, alsof elk woord net iets te lang blijft hangen. De muziek ademt spanning en overgave; elke maat ontvouwt zich als een scène, elk crescendo als een fluisterende bekentenis. De band klinkt hier niet alleen groot en gedurfd, maar ook uitgesproken theatraal, alsof ze bewust het podium betreden, badend in het licht, met het hart wijd open.
Naast een royale dosis drama herbergt Masquerade ook een nietsontziende brutaliteit die zich met volle kracht laat voelen. Die rauwe kant van de plaat komt bijzonder scherp naar voren op “The Burning Of Cork” en “Barbed Wire”, twee nummers die de luisteraar meteen bij de keel grijpen en geen seconde ruimte laten om op adem te komen. Waar “Barbed Wire” een schimmig, haast gotisch tableau oproept van Corks stadsmuren en haar verstikkende, historische gevangenis, gaat “The Burning Of Cork” nog een stap verder en zet het de stad volledig in lichterlaaie. Oskar Gudinovics gitaarspel snijdt dwars door al dat geweld heen: fel, compromisloos en geladen met solo’s die inslaan als klappen en nog lang blijven rondzingen.
Voor elke brutale uithaal op de plaat staat een teder tegengewicht klaar, en dat wordt meteen duidelijk op “I Like You”, waar zachte gitaarlijnen en een weemoedige accordeon een sfeer van nostalgie en kwetsbaarheid oproepen. Mogelijk het meest fragiele moment dat de band tot nu toe heeft vastgelegd. Het nummer groeit langzaam in intensiteit, drums schuiven naar voren, versterkers worden opengedraaid, om even later weer terug te vallen in een breekbare stilte, opnieuw gedragen door Euan Mannings fijngevoelige stem. Zo horen we Cardinals in hun puurste vorm: ingetogen, oprecht en zonder franjes. Diezelfde puurheid keert terug in het slotnummer “As I Breathe”, dat uitbloeit tot een onverwacht vrolijk geheel en aanvoelt als licht aan het einde van de tunnel na een duister, doorleefd, maar vooral adembenemend album.
Masquerade is een plaat vol contrasten: licht tegenover schaduw, speelsheid tegenover drama, tederheid tegenover brutaliteit. Cardinals laat zien dat ze zowel kwetsbaarheid als kracht moeiteloos kunnen combineren, en dat elk nummer, hoe uiteenlopend ook, een zorgvuldig uitgewerkt emotioneel landschap bevat. Van de speelse openingsmelodieën tot de meedogenloze gitaren en het theatraal openbloeiende slot, het album neemt de luisteraar mee op een intensieve, maar overweldigend mooie reis. Ieder kleinste laagje muziek klinkt volledig doordacht tot op het bot, maar wordt telkens met net voldoende nonchalance gebracht om het geheel zo echt mogelijk te laten voelen, een imperfectie die de plaat perfect maakt. Het vijftal bewijst dat het luisteren naar muziek niet alleen een ervaring voor het oor is, maar een avontuur voor het hart en de geest, een album dat je langzaam blijft ontdekken en dat lang blijft nazinderen. Masquerade is gewoonweg zo’n waanzinnig sterk debuut dat we bijna bang worden dat de mannen zichzelf in de toekomst niet meer kunnen overtreffen.
Wie Cardinals live aan het werk wilt zien kan dat op 17, 18 en 19 maart in respectievelijk Utrecht, Brussel en Rijsel. Deze zomer passeren de mannen ook langs de weide van Rock Werchter.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Over At Last”, ons favoriete nummer van Masquerade, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
