© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Sommige concerten hangen volledig op aan controle. Alles klopt, elk moment zit waar het moet zitten en je voelt dat er weinig aan het toeval wordt overgelaten. Gisterenavond in de AB Club was het eerder het omgekeerde. Cardinals en Little Grandad brachten een avond die net draaide op kleine fouten, losse momenten en een soort moeiteloze vanzelfsprekendheid. Het voelde nooit groots of opgeblazen, maar wel echt.
Little Grandad mocht de avond openen en had even nodig om op gang te komen. Het eerste nummer bleef vrij vlak en voelde wat veilig, alsof ze nog moesten beslissen hoe ze de zaal wilden benaderen. Dat kantelpunt kwam er gelukkig snel. Vanaf het tweede nummer viel alles veel beter op zijn plaats en begon de set echt vorm te krijgen. Hun sound zat duidelijk in de indie rock, maar er zat genoeg variatie in om het interessant te houden. Wat vooral werkte, was hoe ze spanning opbouwden binnen nummers zelf. Het bleef niet bij standaard structuren of voorspelbare opbouwen. Er zat iets in hun manier van spelen dat constant lichtjes schoof, zonder dat het rommelig werd. Je merkte ook dat ze zich comfortabeler begonnen te voelen naarmate de set vorderde, wat de muziek alleen maar ten goede kwam.
Het voorlaatste nummer was het moment waarop alles echt samenkwam. Bijna zeven minuten lang trokken ze het nummer open, met passages die bijna richting postrock gingen. Het sloop al een beetje in voorgaande nummers, maar hier was het echt goed te merken. Tegen het einde zat de hele zaal mee in die opbouw en dat is niet vanzelfsprekend voor een opener. Het was zo’n nummer dat je achteraf nog probeert te reconstrueren, omdat het live veel meer deed dan op papier zou werken. Na hun set deelden ze gratis cd’s uit met onuitgebracht materiaal, iets waar we oprecht enthousiast van werden. Het voelde niet als een trucje, maar eerder als een verlengstuk van hun optreden. De manier waarop ze op het podium stonden, zonder veel afstand of gedoe, zat daar nog in. Gewoon een sterke set, en voor wie wou (en een beetje geluk had) nog iets om mee naar huis te nemen.
Cardinals begon de set meteen met een kleine ramp. Tijdens het eerste nummer brak er een gitaarsnaar, wat normaal gezien genoeg is om een show even uit balans te halen. Hier leek het hen nauwelijks te raken. Er werd niet eens op gereageerd, gewoon snel geschakeld naar een tweede gitaar en gewoon verder gedaan. Dat zette meteen de toon voor de rest van de avond. Vanaf “Twist and Turn” en “She Makes Me Real” werd duidelijk hoe ze werken als liveband. Er zat een losse energie in hun spel die soms bijna nonchalant aanvoelde, maar nooit echt uit elkaar viel. Het gaf een soort vertrouwen af dat het allemaal wel goed zou komen. Die houding werkte aanstekelijk. Het publiek ging er vrij snel in mee, zonder dat daar veel voor nodig was.
Met “St Agnes” en “Masquerade” werd de set wat breder. Hier kwam ook meer nuance naar voren, zonder dat de vaart eruit ging. Cardinals wisselde vrij moeiteloos tussen directere nummers en iets meer uitgewerkte momenten. Dat zorgde ervoor dat de set niet begon te slepen, ondanks het aantal nummers. Wat opviel, was hoe goed hun nieuwe album Masquerade overeind bleef in deze context. Het is een plaat die al sterk genoeg is op zichzelf, daarover kun je meer lezen in onze vijf sterren review, maar live kregen de songs een andere lading.
“Unreal” en “Roseland”, iets oudere liedjes, van de zelfgetitelde ep, klonken minder gepolijst en daardoor net sterker. Er zat meer frictie in, meer ruimte voor kleine afwijkingen. Dat maakte ze interessanter dan een exacte kopie van de studioversies. Tegelijk waren er ook momenten waarop de band bewust wat gas terugnam. “I Like You” en “Anhedonia” brachten wat meer ademruimte in de set, zonder dat het tempo volledig inzakte. Zo een soort nummers zorgen er dan ook voor dat een concert blijft werken over langere tijd. Cardinals leek goed aan te voelen wanneer ze moest duwen en wanneer niet.
Halverwege begon het geheel wat losser te worden. Kleine foutjes en technische dingen doken af en toe op, maar werden nooit echt gecorrigeerd of weggestopt. Ze maakten er geen punt van en daardoor werd het ook geen probleem. Integendeel, het gaf nummers als “Barbed Wire” en “Big Empty Heart” iets extra. Je voelde dat er ruimte was om dingen te laten gebeuren in plaats van alles strak te houden.
Richting het einde van de set werd die energie verder opgebouwd. “Over at Last” en “As I Breathe” hielden de lijn aan, terwijl “The Burning of Cork” een duidelijk hoogtepunt werd. Hier zat alles juist: de intensiteit, het samenspel en een publiek dat volledig mee was met de band. Het moment klopte gewoon, zonder dat het overdreven werd aangedikt. Tijdens de afsluiter ging er nog een microfoonstand tegen de grond. Opnieuw zo’n moment dat een show kan breken, maar hier gewoon deel werd van het geheel. Er werd niet gestopt of overdreven gereageerd. Het paste eigenlijk perfect bij hoe de rest van de avond verlopen was. Afsluiten met “If I Could Make You Care”, het laatste nummer op Cardinals’ zelfgetitelde ep voelde ook best logisch aan. Het lag volledig in lijn met de rest van de set en voelde niet als een poging om er nog iets extra van te maken. Het nummer haalde het tempo even lichtjes naar beneden, zonder de opgebouwde energie echt los te laten om dan op het einde helemaal te exploderen.
Wat deze avond zo sterk maakte, was dat niets echt geforceerd aanvoelde. Niet bij Little Grandad, die zichzelf gaandeweg vond en uiteindelijk een van de sterkere openingssets neerzette die je kan hopen op een avond als deze. En ook niet bij Cardinals, die met een opvallende nonchalance speelden, maar wel exact wisten wat ze deden. Het was geen perfecte show en net daardoor werkte het. De kleine fouten, de losse momenten, de manier waarop alles gewoon bleef doorgaan. Het gaf de avond iets dat moeilijk te plannen valt. Alles aan de show voelde oprecht, waardoor het concert lang bleef nazinderen, ook zonder groot spektakel of strakke aflijning.
Setlist:
Twist and Turn
She Makes Me Real
St Agnes
Masquerade
Unreal
Roseland
I Like You
Anhedonia
Barbed Wire
Big Empty Heart
Over at Last
As I Breathe
The Burning of Cork
If I Could Make You Care
