© CPU – Larissa Zenner
In alle voorzichtigheid lijkt de Britse Holly Humberstone aan een nieuw hoofdstuk te bouwen. De twintiger deed een paar jaar geleden stof opwaaien met haar Falling Asleep At The Wheel, maar een grote doorbraak bleef op zich wachten. Al zou dat misschien wel eens kunnen gebeuren met haar nieuwste single “To Love Somebody” waarmee ze hintte naar een groter project dat op 10 april verschijnt in de vorm van Cruel World. In intieme setting brengt ze alvast nieuw materiaal naar haar trouwste fans en vanavond is de kleine bovenzaal van de Brusselse Ancienne Belgique aan de beurt.
Het aanwezige publiek wordt alvast in de juiste stemming gebracht wanneer om acht uur de lichten een eerste keer doven. De Britse Woody treedt voor het eerst op buiten het Verenigd Koninkrijk en lijkt er naast een gezonde dosis stress vooral veel goesting op na te houden. Gewapend met uitsluitend een akoestische gitaar brengt hij lieflijke liedjes alsof we ons in zijn woonkamer begeven. Het heeft iets charmants, maar het had allemaal net wat meer kunnen zijn. Een cover van Fleetwood Mac toont een zekerheid te zijn om het publiek te bekoren, maar wanneer Woody vraagt om mee te zingen, lijkt zijn plan toch ietwat te ambitieus. Gezellig is het allemaal wel en ook op muzikaal vlak kunnen we niet meteen kritiek uiten, behalve dan dat het allemaal wat te voorspelbaar is.
De woorden niet te vroeg pieken, lijken niet in het woordenboek van Holly Humberstone te staan want wanneer ze de avond met “To Love Somebody” in gang trapt, krijgen we al meteen een hoogtepunt, al zal later op de avond blijken dat dit zeker niet het enige is. De song leent zich door het aanstekelijke karakter als de perfecte opener en daarmee heeft de Britse het publiek meteen in de hand. Iets wat niet altijd vanzelfsprekend is wanneer je de nummers zodanig uitkleedt. Humberstone doet het tijdens deze tour allemaal wat kleinschaliger, met enkel piano, gitaar en een track waar de basis op vastgelegd werd. Net daardoor voelt het aan alsof we met z’n tweehonderd gezellig in de slaapkamer van de artieste neergestreken zijn en genieten terwijl ze vanop haar bed liedjes op ons afvuurt. “Paint My Bedroom Black” zet dat gevoel nogal letterlijk kracht bij en zorgt ervoor dat al vanaf de start voorzichtig meegezongen wordt.
© CPU – Larissa Zenner
Eenmaal de kop eraf is, neemt Humberstone de tijd om haar publiek toe te spreken. Vanavond is namelijk een bijzondere avond, want het is haar eerste headline show in meer dan twee jaar en dat lijkt toch wat zenuwen met zich mee te brengen. Dat merken we echter alleen tussendoor en zelfs dan lijkt ze al gauw haar plekje terug te vinden. De oude nummers zorgen voor een mooie dynamiek tussen het publiek en de artieste, terwijl nieuw materiaal niet alleen met open armen, maar ook een open hart onthaalt wordt. Zo gaan alle telefoons plots de lucht in tijdens “Falling Asleep At The Wheel” om toch maar een glimp op te vangen van de song, terwijl “Die Happy” nog met een groeibeweging bezig is.
Wie afreisde naar de Ancienne Belgique op een maandagavond in februari, moet de Britse ongetwijfeld in zijn hart dragen en dat begrijpen we na elk liedje een beetje beter. De zang heeft iets begeesterend terwijl ook de songwriting een behoorlijke indruk maakt. Want hoewel een song als “Scarlett” enkele jaren geleden ontstond en de artieste ondertussen niet alleen ouder geworden is, maar ook een stukje levenservaring rijker is, moet het niet onderdoen voor nieuw materiaal. Daarmee bewijst ze dan ook dat haar muziek de tand des tijds weet te doorstaan en dat ze nog steeds trouw blijft aan haar eigen sound. Al mag dat anno 2026 met een eerder indiepoprandje.
Dat horen we ook op “Cruel World” dat – als we de Britse mogen geloven – volgende maand zomaar zou kunnen verschijnen. Ze vertrouwt haar Belgische fans toe dat het haar favoriete lied is dat ze ooit schreef en daarmee liggen de verwachtingen meteen hoog. Een voorzichtig catchy melodie stelt zich voor en wordt meteen in de harten van de aanwezigen gesloten. Toch moeten we bij alles een kanttekening maken, vertelt ze. Op het album worden de titels namelijk voorzien van een aantal harmonische lagen en zullen we dus een vollere sound te horen krijgen. Het is dus afwachten hoe “White Noise” binnenkort door onze speakers zal klinken, want het nostalgisch aanvoelende nummer dat ontstond in Nashville werd door Humberstone vooral omschreven als ‘a song for crying in the club, with running mascara’. Duidelijker kunnen we het beeld niet schetsen.
© CPU – Larissa Zenner
Eenmaal de eerste noten van “Deep End” ingezet worden, breekt de eindsprint aan. ‘Throw me in the deep end / I’m ready now to swim’, klinkt het breekbaar maar vastberaden en daarmee lijkt ze zelf al vooruit te blikken op de toekomst. Met wat we in deze kleine setting te horen kregen, kunnen we alleen maar beamen dat Holly Humberstone klaar is voor meer. Al lijkt de ontlading op het einde nog even voor een valse start te zorgen. “Dive” gaat niet helemaal goed en wordt onderbroken met de woorden ‘sorry, first day on the job’. Hoewel het merendeel van de aanwezigen al een drukke werk- of schooldag achter de kiezen heeft, is de Britse nog volop aan haar shift bezig. Al gauw herpakt ze zich en breit ze met het melancholische lied een eind aan de avond.
Holly Humberstone beweegt vloeiend tussen gitaar en piano zonder daarmee het tempo uit haar show te halen en presenteert in een uurtje tijd het beste uit haar repertoire. Daarmee geeft ze de aanwezigen alvast een idee van wat ze nog allemaal in petto heeft met haar album Cruel World dat in april verschijnt. De intieme setting maakte dat het allemaal net wat exclusiever voelde en vormde voor de Britse een veilige bubbel om haar muziek ten gehore te brengen. Laat dat album maar komen!
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
To Love Somebody
Paint My Bedroom Black
The Walls Are Way Too Thin
Into Your Room
Die Happy
Falling Asleep At The Wheel
Kissing In Swimming Pools
Beauty Pageant
Scarlett
Cruel World
Lucy
White Noise
Friendly Fire
Deep End
Dive
