Joyce Manor behoort al meer dan een decennium tot dat selecte clubje bands dat nooit écht groot is geworden, maar er wel in slaagt consequent relevant te blijven. Met een vaste schare fans die steevast present tekent wanneer ze ons land bezoeken, en songs die zonder gps hun weg vinden naar je frontale cortex om daar hardnekkig te blijven kamperen, overtuigt Joyce Manor ons telkens opnieuw om ook hun nieuwste werk te blijven checken. Vanuit de South Bay van Los Angeles bouwde het trio gestaag aan een reputatie van korte, emotioneel geladen punknummers met een gezond snuifje indierock. Voeg daar wat melancholie en urgentie aan toe en je krijgt een cocktail die op zowat elk feestje werkt. Het vroege werk klonk soms wat te rauw en onstuimig, alsof elke song er in één adem moest uitrollen. Met 40 oz. to Fresno uit 2022 keerde de band na de pandemie terug met hernieuwd elan; eentje dat gepaard ging met grotere zalen en een breder publiek. I Used to Go to This Bar, inmiddels hun zevende album, voelt als het logische vervolg daarop.
Negen nummers, geen enkel boven de drie minuten en zelfs vier onder de twee minuten, samen goed voor net geen twintig minuten. Met die statistieken laat Joyce Manor er duidelijk geen gras over de groei. Toch klinkt het album rijker en gelaagder dan zijn speelduur doet vermoeden. De kern blijft melodische punk en poppunk, maar de randen zijn opvallend verbreed. Rockabilly- en country-invloeden sluipen binnen via twangy gitaren en swingende ritmes, terwijl keyboards en extra percussie voor kleur zorgen. Het trio haalt geregeld de voet van het gaspedaal, waardoor je niet constant in een opgefokt universum vertoeft. In plaats daarvan sluipt er meer melancholie binnen: thema’s als depressie, verlies en existentiële twijfel worden verpakt in ogenschijnlijk lichtvoetige melodieën.
Die balans is wellicht geen toeval. De plaat kreeg vorm in een periode waarin Joyce Manor zichtbaar opschaalde: grotere tours, een supportplek bij Weezer en toenemende mainstreamzichtbaarheid. Epitaph Records-baas en Bad Religion-gitarist Brett Gurewitz keerde terug als producer en tilt, door zijn focus op details, het niveau van het trio opnieuw een trap hoger. Dat de band in de studio met verschillende drummers werkte, zorgt voor subtiele variatie binnen een verder strak en coherent geheel.
Tekstueel grijpt zanger Barry Johnson terug naar herinneringen van tien tot vijftien jaar geleden. Ook de titel vindt daar zijn oorsprong: het leven raast voorbij en wanneer je even achteromkijkt, vraag je je af wat er van sommige mensen is geworden. Oude vrienden, ex-liefdes en verdwenen bars vormen de bouwstenen van songs die rond nostalgie cirkelen. Maar niet de kleverige, romantiserende variant. De titeltrack vat dat perfect samen: een banale bar, ooit belangrijk omdat ze dichtbij lag, groeit uit tot symbool voor een afgesloten levenshoofdstuk. Het gaat niet om de plek zelf, maar om het besef dat sommige dingen verdwijnen zonder duidelijke afronding.
“All My Friends Are So Depressed”, de leadsingle en eerste echte radiohit van de band, toont Joyce Manor op hun meest toegankelijke én wrange moment. Zelfspot, humor en zelfhaat vloeien samen in een song die licht klinkt, maar zwaar weegt. Ook “Falling Into It” en “After All You Put Me Through” spelen met dat contrast: relationele schade en emotionele uitputting worden gedragen door aanstekelijke hooks en eenvoudige, maar doeltreffende arrangementen. Op aandringen van Gurewitz werd minstens één écht snelle punktrack afgedwongen, wat resulteerde in “The Opossum”. Toch lijken de dagen van messcherpe punksongs grotendeels achter hen te liggen en durft de band steeds verder buiten de comfortzone te treden. “Well, Whatever It Was” flirt met klassieke Californische rockinvloeden, terwijl keyboards en percussie elders de sound openbreken zonder de kern te verloochenen.
Afsluiter “Grey Guitar” zet een donker punt achter de plaat. Onzekerheid over verlies en sterfelijkheid blijft hangen, zonder duidelijke ontlading. Het voelt als een bewuste keuze: geen grote catharsis, maar aanvaarding. I Used to Go to This Bar is geen radicale koerswijziging voor Joyce Manor, wel een slimme verfijning van wat de band al jaren goed doet. De korte speelduur voelt nooit als een tekortkoming – integendeel. De catchy melodieën krijgen nauwelijks de tijd om uit te doven voor de volgende zich alweer aandient. Het resultaat is een plaat die zich moeiteloos leent tot herhaalde luisterbeurten.
Ontdek “All My Friends Are so Depressed”, ons favoriete nummer van I Used to Go to This Barin onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
