Als er een debuut is waar we al geruime tijd naar uitkeken, dan was het wel dat van Tyler Ballgame (né Tyler Perry). Met een serie hartverwarmende, aanstekelijke singles wakkerde hij de voorbije maanden de verwachtingen aan, en daarnaast wist hij ons vorig jaar ook te overtuigen op zowel Leffingeleuren als Les Nuits Botaniques. Daar sprong naast zijn sterke liedjes ook zijn gepassioneerde inleving en schitterende stem in het oog. Toch heeft de Amerikaanse singer-songwriter een lange weg afgelegd.
Perry groeide op in Rhode Island. Zijn passie voor muziek bracht hem naar de prestigieuze Berklee College of Music. Desalniettemin maakte hij die opleiding niet af. Na heel wat omzwervingen en een depressie kwam hij uiteindelijk in Californië terecht. Daar leerde hij zijn eigen lichaam, stem en muzikale persoonlijkheid omarmen. Zijn intense optredens in lokale clubs werden steeds populairder, tot ook platenmaatschappijen op zijn handtekening begonnen te azen. Het Britse Rough Trade kon Perry uiteindelijk het meest charmeren. Debuut For The First Time, Again is nu eindelijk beschikbaar en laat ons alvast meteen een open deur intrappen: het plaatje is helemaal de moeite waard.
De langspeler werd opgenomen met de muzikanten/producers Jonathan Rado (Miley Cyrus, Weyes Blood en zijn eigen band Foxygen) en Ryan Pollie (Los Angeles Police Department). Beide staan bekend als liefhebbers van analoge apparatuur en dat liet zich bij Tyler Ballgame merken in de studio: veel materiaal werd live opgenomen met klassieke akoestische gitaar, soulvolle ritmes, klaterende keyboards, bezielde blazers en weelderige harmonieën. Alles werd op tape vereeuwigd met dezelfde opnametechnologie als in klassieke albums uit de jaren zestig en zeventig. Dat geeft de plaat een onmiskenbaar warm geluid mee.
Die warmte is al meteen hoorbaar in de titelsong die eveneens de plaat opent. Een zachte gloed, een aanstekelijke gitaar en subtiele percussie trappen het nummer op gang. Al gauw valt de zanger in met zijn stem die meandert van gepassioneerd fluisteren tot liefdevol falsetto. Wanneer de ritmesectie finaal invalt en je mee wiegt op de zeemzoete melodie ben je ongetwijfeld meteen verkocht en voel je: deze man heeft het ambacht van songschrijven onder de knie. De aanstekelijke single “I Believe In Love” haalt vervolgens alle registers van seventies singer-songwriter-pop open, in die mate zelfs dat je haast zou denken dat het een pareltje is dat in 1970 van Harry Nilsson z’n schrijftafel is gevallen.
En zo zijn er wel meer nummers die je meenemen naar het beste muziekmanschap van de voorbije decennia. In de bloedmooie, ingetogen pianoballade “You’re Not My Baby Tonight” doorklinken echo’s van Elvis Presley, met zelfs enkele hoge hartverscheurende uithalen die aan de gouden stem van Roy Orbison doen denken. Referenties naar “The Big O” zijn trouwens nooit ver weg: de zang van Perry glijdt moeiteloos van soulvol laag naar teder hoog, met meermaals een treffende uithaal in de finale. Leg er even het weergaloze “Goodbye My Love” naast, of het in een duistere weemoed gewikkelde “Sing How I Feel”, en voel het kippenvel over je lichaam verspreiden. Ongetwijfeld dat Orbison van bovenaf meeluistert en goedkeurend knikt vanachter zijn eeuwige zonnebril.
De Amerikaanse artiest zalft niet enkel op For The First Time, Again, hij haalt ook regelmatig wat steviger uit met een klassiek rockgeluid of met alternatieve vondsten. In de single “Matter of Taste” rockt hij lekker weg en jaagt hij op indrukwekkende wijze een ruwe rasp door de keel. Het meezingbare “Down So Bad” heeft wat minder scherpe tanden, maar doorheen het aanstekelijke rocknummer weerklinkt de passie in Perry z’n stem ontegensprekelijk. Het speelse “Ooh” knipoogt met z’n funky ritmes en bizarre teksten op de allerbeste manier dan weer naar John Lennon of zelfs het latere werk van The Beatles.
Ook tekstueel biedt dit debuut heel wat moois, en dikwijls plaatst de singer-songwriter zichzelf centraal in de songs. Soms letterlijk, zoals in de tekstregel ‘Tyler Ballgame got his hopes up / Disrespected like a blue Kentucky podunk’ in de sixties-pop van “Got A New Car”. Meestal gaat hij echter wat subtieler te werk. Het venijnige “Matter of Taste” gaat bijvoorbeeld over zijn acceptatie van het feit dat niet iedereen van zijn muziek kan houden, “Down So Bad” over zijn moeizame gevecht tegen depressie en de titelsong over zijn finale zelfacceptatie. Naast de wondermooie melodieën is er op de inhoud dus ook heel wat dieper te ontdekken. Op die manier is For The First Time, Again een heerlijk klassieke plaat die je op een ouderwetse manier van begin tot einde beluistert en over je heen laat stromen. Ongetwijfeld kom ze het allerbeste tot haar recht op een klassieke vinylplaat, dus haast je naar de platenboer voor een fysiek exemplaar en laat je onder luid volume onderdompelen door Perry’s indrukwekkende stem en zijn grandioze melodieën.
Met For The First Time, Again lost Tyler Ballgame de hooggespannen verwachtingen helemaal in. De langspeler omvat een knappe collectie van gracieuze melodieën, goede vondsten en sterke teksten. De gloedvolle sound en bovenal Tyler Perry zijn indrukwekkende stem maken er een onweerstaanbaar geheel van dat generaties moeiteloos overstijgt. Na een lange zoektocht heeft de singer-songwriter zijn muzikale persoonlijkheid gevonden, wij kunnen nu alleen maar hopen dat de wereld hem nu ook ontdekt en waardeert.
Op zaterdag 18 april staat Tyler Ballgame in Le Botanique in Brussel. Wees erbij!
Ontdek “Matter of Taste”, ons favoriete nummer van For The First Time, Again in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
