Leffingeleuren 2025 (Festivaldag 2): Beau séjour

Nadat het op de eerste festivaldag nog redelijk droog bleef, waren de weergoden Leffingeleuren op dag twee iets minster gunstig gezind. Wie de verplaatsing per fiets maakte kreeg een koude douche over zich heen, al was er gelukkig voldoende muzikaals om je hart aan te verwarmen. Of het nu potige post-shoegaze, americana, folk of punk was; op dag twee van Leffingeleuren kon zoals gewoonlijk heel veel. Wij zochten en vonden beschutting bij onder andere Ryan Davis, ELLiS D, CDSM en Heartworms die elk onze séjour aan de kust konden opwaarderen met een kwalitatieve set.

Ryan Davis & the Roadhouse Band @ Apollo

Terwijl de regen de kasseien buiten omtoverde tot mythische Flandrienproporties, kwam Ryan Davis & The Roadhouse Band de Apollo binnen om daar de tweede dag van Leffingeleuren op gang te trappen. De groep bracht er heel fijne country met americana-invloeden en deed dat op een manier waarop je dat verwacht van een opener. Ieder nummer kreeg een expansieve uitvoering waardoor de songs ook veelal aanvoelden als jams, maar dat maakte dat je altijd verrast bleef. De muzikanten uit zijn Roadhouse Band zijn dan ook uitstekend op de hoogte van wat ze moeten doen en brengen heerlijke gitaarsolo’s en rijke arrangementen. Dat de multi-instrumentalist op de achtergrond met zijn enthousiasme soms geen blijf wist, droeg bij aan de losse sfeer die heerste op het optreden. De songs werden op het moment bepaald, ze ontplooiden zich vlotjes en uiteindelijk zagen we op die manier een uitstekende show van de groep. Net zoals Ryan Davis enthousiast was over ons bier, waren wij opgetogen over het optreden.

Eosine @ Zaal De Zwerver

Er blaast een frisse wind door het Luikse Eosine. Zeker ook omdat de band rond bezieler Elena Lacroix al een paar keer van bezetting is veranderd. In hun huidige formatie lijken de ‘Grote Beren van Morgen 2024’ meer dan ooit klaar om met hun post-shoegaze (inter)nationale potten te gaan breken, al brak Lacroix twee dagen voor de show ook iets anders. Door een lelijke val brak ze haar arm en was het lange tijd onduidelijk of ze überhaupt zou kunnen spelen, maar de wil en goesting om toch te spelen was te groot. Nog een beetje suf van haar operatie gooide Elena Lacroix het noodgedwongen over een andere boeg, want gitaarspelen lukt uiteraard niet met maar een beschikbare arm. Wat meer gitaren hadden de impact van de nummers geen slecht gedaan, maar dat kan je moeilijk kwalijk nemen gezien de situatie. Het is al straf op zich dat Eosine het zo snel over een andere boeg heeft kunnen gooien en ze die ziel van de nummers hebben kunnen hooghouden. We wensen Lacroix in ieder geval een vlot herstel en dat ze met Eosine binnenkort weer in volle sterkte kan doen schitteren.

ELLiS·D @ Apollo

De afgelopen maanden kruisten onze wegen al een aantal keer met die van ELLiS·D. Voor een groot stuk heeft dat te maken met het feit dat de Ellis Dickinson in ons land al best veel mooie speelkansen heeft gehad. Zo kon je hem immers zien in het voorprogramma van Fat Dog in Brussel (niet toevallig ook de band waar hij ook voor achter de drummer kruipt) en op Les Nuits Botanique en Maanrock. Gisteren maakte hij samen met zijn band zijn opwachting op Leffingeleuren. Mede door een paar stevige regenbuien was het zeer druk in de Apollo en was het bovenal wringen om een goede plek te kunnen bemachtigen. Wervelwind “Chasing the Blue” zette de juiste accenten en ook “Humdrum” werd met een goed inlevingsvermogen gebracht. Het feit dat ELLiS·D dezelfde setlist al een goed jaar speelt, hielp ook wel om de strakheid in het concert te krijgen en toch was er voldoende ruimte voor wat virtuoze improvisatie. Tussendoor zakte het energiepeil een beetje, maar met “Homecoming Queen” en “Drifting” maakte ELLiS·D op het einde wel weer indruk. Er hing een zekere elektriciteit in de Apollo en dat was de volledige verdienste van ELLiS·D.

Op maandag 20 oktober staat ELLiS·D in de Witloof Bar in Brussel.

No Prisoners @ Zaal De Zwerver

Pieter-Paul Devos blijft een bedrijvige muzikant. Met Kapitan Korsakov en Raketkanon maakte hij al eerder het mooie weer op Leffingeleuren en gisteren stelde hij met No Prisoners zijn derde project voor in de kustgemeente. Eerder dit jaar bracht het drietal het album 13 Songs For Good Luck uit en daar brachten ze in Leffinge een ravissante bloemlezing uit. De compacte opstelling hielp in ieder geval bij de strakheid en hardheid die ze door de geluidsinstallatie liet schallen, maar op de een of andere manier wou de vlam maar niet in de pan slaan in het publiek. Leffingeleuren luisterde liever aandachtig naar No Prisoners dan er met volle overgave tegenaan te gaan. De vraag naar een circlepit werd pijnlijk genoeg niet beantwoord, maar Pieter-Paul Devos liet dat toch niet te veel aan zijn hart komen. Hij vuurde nog een paar strakke salvo’s af en liet daarvoor ook ruimte voor nog onuitgebrachte nummers. De aanpak van No Prisoners was misschien iets te radicaal voor het moment van de dag, maar dat mag zeker geen afbreuk doen aan hetgeen ze brachten.

Benefits @ Apollo

Het duo van Benefits zorgde al heel vroeg op de dag voor een heus ravefeestje. De Britten hadden namelijk alles in zich om vol intensiteit en hardheid heel wat sfeer over het publiek te laten komen. En dat werkte ook; waar ze hun set tamelijk mysterieus begonnen, werd er ook soms heel stevige kost uit de hoed getoverd. Dat samen met heel intense visuals zorgde voor een set waarbij iedereen uiteindelijk wild aan het dansen ging. Dat was natuurlijk niet vanzelfsprekend omdat er ook momenten van donkerheid waren waarbij de industriële beats net iets te experimenteel waren, maar eens de climax zich ontspon, werd je helemaal ingepakt. Het hielp ook toen een extra rapper op het podium verscheen om nog meer hype te creëren. Benefits maakte zo al een eerste feestje op Leffingeleuren.

Kin’Gongolo Kiniata @ Zaal De Zwerver

De Congolezen van Kin’Gongolo Kiniata spelen al hun shows met zelfgemaakte instrumenten en die charme wierp zijn vruchten af. In het begin van de show stond de zaal van De Zwerver niet super gevuld omdat mensen van de zon die er net buiten doorkwam wilden genieten, maar doordat de set zo goed in elkaar stak, kwam er net meer volk bij. Zeker toen het tempo de lucht in ging, was iedereen volledig mee met de groep. De dansbaarheid was ontegensprekelijk en ook de unieke sounds en percussie gaven alles een leuke dimensie. Het is een understatement om te zeggen dat Kin’Gongolo Kiniata niet voor een exotisch feestje zorgde.

Tyler Ballgame @ Apollo

Tyler Ballgame is een artiest waar het charisma vanaf spat. De Amerikaan komt namelijk het podium op en zorgt ervoor dat je niet anders kan dan kijken naar hem. Zo gebeurde dat ook op Leffingeleuren, want met zijn hoge stem en speelse manieren had hij iedereen in een vingerknip mee. Songs als “Got a New Car” tonen ook dat hij weet hoe een uitstekend liedje te schrijven. Zo brengt hij melancholie samen met een bepaalde dromerigheid zonder daarbij voorspelbaar te klinken. De gitaren, pedalsteel en natuurlijk zijn unieke stem dragen daaraan bij. Een mix van folk en country kom hierdoor als een blend perfect tot uiting en zo wist Tyler Ballgame een klein uurtje een soort van coconnetje van liedjes en zachte speelsheid te creëren. Een artiest waar je alleen maar fan van kan zijn.

Arny Margret @ Kerk

De Duyster-sessies in de kerk zijn een vaste gewoonte geworden waar heel wat luisterende oren hun weg naar vinden. Wie even wil ontsnappen aan de festivaldrukte kan er naar goede gewoonte plaatsnemen in de imposante omkadering en genieten van een viertal artiesten. Wij namen gisteren bij de IJslandse Arny Margret een kijkje en wij waren duidelijk niet alleen, want de zitplaatsen waren kennelijk een felbegeerd goedje. Arny Margret werd hoogstpersoonlijk door Ayco Duyster en Eppo Janssen geselecteerd en sierde met haar mooie nummers een halfuur lang de kerk. Het publiek was met momenten zo stil en aandachtig dat we er bijna ontroerd van werden. Met gitaar en stem had de IJslandse ook meer dan voldoende om zichzelf in de kijker te kunnen spelen en iedereen aan haar lippen te laten hangen. Haar nieuwe album I Miss You, I Do willen we alvast aanraden, want ook wij gaan deze parel na haar mooie optreden nog eens opleggen.

KNIVES @ Zaal De Zwerver

Met zijn zessen waren ze bij Knives en zoals het een scherp mes betaamt, was het meteen raak vanaf de eerste seconde. De noiserockers uit Bristol gaven namelijk van begin tot eind het beste van zichzelf en dat met zeer veel inleving. Het mag dan ook als je met zoveel op het podium staat. Frontman Jay Schottlander bespeelde het publiek als geen ander en gaf zich volledig door als een bezetene te roepen en rond te lopen. Ook saxofoniste Maddy Hil had een speciale rol, want heel veel nummers werden namelijk zonder saxofoon gespeeld. Op die manier moest ze door haar inleving toch voor veel sfeer zorgen. Dat lukte wel en zeker als die saxofoon dan toch een rol kreeg, werd de snedige postpunk naar een hoger niveau getild. Knives wist namelijk een soort van abstracte nu-metal te mixen met krachtige punk en dat gaf echt een kopstoot van jewelste. Knives was zo meer dan een mes, het was een Zwitsers zakmes waarin je steeds meer dingen ontdekte en waarvan je maar kon blijven zaken uit halen.

Op maandag 24 november trekt KNIVES naar de Ancienne Belgique Club in Brussel.

CDSM @ Apollo

De Amerikanen van CDSM kan je moeilijk onder één paraplu steken. Het is namelijk zo dat het zestal een eclectische mix van elektronische sounds en punk brengt en dat op een gedurfde manier. De band deed het zo vol zelfvertrouwen dat je van begin tot eind geboeid bleef kijken. In tegenstelling tot wat CDSM op opnames brengt, is het live toch net allemaal een tikkeltje wilder. Zo is de drummer soms ook de zanger, is de gitarist met flying v ook soms de toetsenist en is de toetsenist ook soms de drummer. Kortom, alles kan bij CDSM en dat zorgt ervoor dat het interessant blijft. Niet dat ze die gimmicks nodig hebben, want de absurditeit draagt bij aan de gehele sound van de band. Van duistere synths, tot agressieve rocksounds met gitaren naar regelrechte ravesounds, je krijgt een portie gemengd en je laat geen stukje liggen op de plank. CDSM was iets waarmee je de avond wilde beginnen en waarvan je niet wist dat je het nodig had.

Heartworms @ Zaal De Zwerver

Er was gisteren niemand die ons zo hard meesleepte als Heartworms. Het project van Ojo Orme heeft een tamelijk straffe livereputatie en deed die alle eer aan met een begeesterend en soms zelfs bevreemdend optreden. Alledaags kan je haar muziek bezwaarlijk noemen, al hebben een aantal nummers wel nog een zekere toegankelijkheid die het voor een groter publiek beluisterbaar maakt. Op het podium krijgen de nummers echter een nieuw leven, dankzij de performance van Ojo Orme. Voor “Beat Poem” deed ze nog een verdienstelijke poging om de zaal stil te krijgen, maar zoals gewoonlijk zijn er altijd weer een paar mensen die er hun laarzen aan lappen en denken dat ‘komkommer’ roepen een humoristische interventie is. Niet dus! Via “Extraordinary Wings” en “Just to Ask a Dance” kwamen we stilaan aan het einde van de set toe. Het bleef intrigerend en dan was er finaal nog een potige versie van “Jacked” waarmee ze ons definitief van onze sokken blies.

Op zaterdag 1 november is Heartworms ook een van de topnamen van Les Nuits Weekender in Le Botanique.

Gameboyz II Men @ Apollo

Geen Angy Blackmen op Leffingeleuren, die voor het weekend liet weten zijn verplichtingen in België niet te kunnen nakomen. Voor een vervanger zochten de boekers niet al te ver en zo kwamen ze tamelijk snel bij Gameboyz II Men terecht. Micha Volders en Dijf Sanders zien het project als een speeltuin waar ze live kunnen spelen op hun gameboys, daar geluiden uit kunnen persen om deze uiteindelijk te verwerken in dreunende elektronica. Een flinke boterham, maar de formule werkt ook gewoon behoorlijk goed. Met de nacht in het vizier waren de eerste opzwepende danspasjes niet ver weg en wat ook hielp: Volders en Sanders amuseerden zich aan hun knoppen klaarblijkelijk te pletter. Gameboyz II Men was op vlak van genre en stijl best uiteenlopend met Angry Blackmen, maar wie er wel bij was amuseerde zich en ging flink mee los.

Gurriers @ Zaal De Zwerver

Het was duidelijk dat Gurriers toch wel een van dé headliners van het festival was. De band zorgde er namelijk voor dat De Zwerver heel snel tot in de nok gevuld was met nieuwsgierigen die wilden zien hoe de postpunkers het ervan af zouden brengen. Nadat ze in het begin van de zomer al The Slope van Rock Werchter afbraken, werd duidelijk dat ze in een donkere zaal nog meer tot hun recht komen. Opener “Nausea” kon niet duidelijker zijn. De dreigende gitaren, de furieuze vocals en broeierige sound gaven iedereen meteen voor wat ze kwamen. Op dat elan ging de band dan ook verder, met initieel vooral iets rustigere songs die inzetten op de melodie. Na “Top of the Bill” werd dat weliswaar omgekeerd. Plots ging het tempo de lucht in met een wall of death als gevolg. Hoogtepuntje “Approachable” zorgde op het eind nog voor heel wat brullende mensen waarmee Gurriers toch de scalp greep als een van de beste headliners van deze editie.

Op dinsdag 9 december staat Gurriers in Le Botanique in Brussel.

EV @ Zaal De Zwerver

De vreemde eend van de dag mocht gisteren zowaar de keet afsluiten. EV, een rapper uit Londen, had reeds een lange dag achter de rug, maar was hoe dan ook vastberaden om ons de ‘avond van ons leven’ te bezorgen. Het klonk een beetje laconiek, zeker als je rekening houdt met de nogal magere opkomst. Hiphop en Leffingeleuren is nu eenmaal geen gouden match. Maar goed, EV begon aanvankelijk best stereotiep en kon weinig vernieuwend laten horen. Net op het moment dat we het mentaal eigenlijk al voor bekeken hielden, schakelde hij een paar versnellingen hoger. De UK Rap werd opgeleukt met drum-‘n-bass, house en technodeuntjes. Grensverleggend werd het bij EV nooit, maar hij kreeg het moeilijke publiek op de valreep toch nog mee. “Thierry Henry” dribbelde nog eens los door onze benen en knalde proper in de winkelhaak.

MAQUINA. @ Apollo

Het aantal bands die je uit Portugal kunt opsommen uit je hoofd, kan je niet meteen op één hand tellen en dus was het toch wel uniek om MAQUINA. in Leffinge te zien. De groep uit Lissabon mocht de Apollo afsluiten en zoals dat wel vaker gaat op Leffingeleuren was de sound van de laatste band daar goed voorzien van dansbaarheid. Met zijn drieën waren ze, een bas, een gitaar en drums en daarmee bewees de groep dat je daarmee genoeg hebt om een festivaltent om te toveren in een heuse nachtclub. De drummer nam ook zang op zich en dat was bij momenten furieus, maar gaf de repetitieve songs vooral extra panache. De gitaren ronkten namelijk in het rond en gaven telkens een soort mantra weer die dan weer heel dansbaar overkwamen waarna iedereen in de zaal volledig uit zijn dak ging. Hoe langer de set duurde, hoe wilder het publiek en zo wil je natuurlijk altijd een festivaldag afsluiten. Als er binnenkort nog eens wordt gevraagd om bands uit Portugal, dan zullen de aanwezigen ongetwijfeld MAQUINA. bovenhalen als referentie.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Het verslag van de eerste festivaldag vind je hier.

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.