© Megan Henderson
Tijdens deze ijskoude weken komt ook het concertjaar voorzichtig op gang, en hoewel de omstandigheden daar misschien niet heel ideaal voor zijn, vielen alle puzzelstukjes gisteren wel op de juiste plek. In de Rotonde van de Botanique stond er met Katie Gregson-MacLeod namelijk een singer-songwriter die wel een handje weg heeft van zulke koude winteravonden. De Schotse zangeres was enkele jaren geleden een van de in de gaten te houden artiesten, en scoorde zelfs een paar voorzichtige radiohitjes. Het leven besliste echter anders over haar toekomst, want door onder meer problemen met haar label doofde de hype wat uit en is het vooralsnog altijd wachten op een eerste album. Dat komt er nu binnenkort aan, maar niet voordat we allemaal in de stemming waren geraakt. Met Love Me Too Well, I’ll Retire Early bracht ze afgelopen zomer een ep uit die haar terug dichterbij de kern moest brengen; kleinschaliger dus, ook op het podium.
Het verrassend kleine aantal mensen dat de koude en de treinstaking had getrotseerd om om half acht al in de Rotonde te zitten, kon zo eerst kennismaken met Hector Shaw. De twee zijn beste vrienden en touren nu met z’n tweetjes doorheen het Europese vasteland. Dat betekende met andere woorden dat ook deze jonge Schot er helemaal alleen voor stond, al was dat eerder een zege dan een vloek. Met een akoestische gitaar onder de arm zorgde hij voor een enorm gezellig halfuurtje, waarbij hij een voor een vijfde gevulde zaal in zijn woonkamer veranderde. Een soort onderonsje, waarbij het allemaal heel veilig aanvoelde. Shaw vertelde over zijn geaardheid, schilderijen die hem inspireerden en had daarbij ook wat zelfrelativering. Het vleugje ongemakkelijkheid kon hij niet weglachen, maar ook dat had wel charme. Geen verkeerd debuut op nationale bodem dus!
Voor Katie Gregson-MacLeod was het overigens ook een eerste keer: een headlineshow in België. Daarvoor was zoals gezegd helaas niet zo heel veel volk voor naar de hoofdstad afgezakt, maar ook hier was dat niet per se een probleem. “i’m worried it will always be you” vatte namelijk al meteen samen wat er een dik uurtje op de planning stond: breekbare, innemende nummers, opgebouwd rond een stem die op de juiste momenten de gevoelige snaar weet te raken. In het openingsnummer deed ze dat door bijvoorbeeld een jazzy toets erin te verwerken, in “white lies” zocht ze de hoogte dan weer wat nadrukkelijker op. Het risico met zulke concerten is echter dat er geleidelijk aan een sleur inkruipt en het allemaal wat saaier aanvoelt, maar ook dat was niet het geval.
Katie Gregson-MacLeod is namelijk ook gewoon een best wel grappige jonge vrouw, die door het beperkte publiek de situatie al vrij snel goed had ingeschat. Ook hier dus een onderonsje, waarbij de mopjes ervoor zorgden dat er nooit een vorm van ongemakkelijkheid in de set sloop. Laatstgenoemde was bijvoorbeeld de grootste verwezenlijking van de Schotse: het nummer eindigde in Love Island. Voor “Mosh Pit” nodigde ze ons met een gniffel uit om de tracktitel waar te maken, alvorens ze bijna operagewijs een lenteliedje uit haar akoestische gitaar tokkelde. De combinatie van stem en persoonlijkheid was dus hetgeen de set maakte, en daardoor kwam een eerlijk nummer als “I Just Think of It All the Time” nog gevoeliger binnen.
Dat het niet altijd ergens over hoefde te gaan, en dat dat ook oké is, bevestigde ze met “Chess”. De ‘What have I done wrong?’ die ze ironisch richting een koppel dat de zaal verliet riep, maakte het allemaal ook nog wat gezelliger. “Diamonds & Rust” van Joan Baez luidde het prachtige einde van de set in, te beginnen met “I Don’t Think of Kissing You”. De nog te verschijnen, meeslepende pianoballad zal deel uitmaken van haar debuutplaat en raakte op de juiste momenten de gevoelige snaar. Met “Complex” volgde meteen daarna haar grootste hit; Katie Gregson-MacLeod had het publiek waar ze het wilde: aan haar lippen. Dat er blijkbaar meer Schotten dan gedacht in de zaal waren, deed de wederzijdse warmte stijgen. Net als de hoop overigens, want het eveneens nog te verschijnen “Nothing Really Changes” vatte het opzet van de hele avond vrij mooi samen.
Soms gaat alles veel te snel, verlies je de grip op je eigen leven en gaat alles mis. En dan moet je terug naar de essentie van hetgeen je wil. Met enkel een piano en een gitaar op het podium staan, de connectie met het publiek opzoeken en de boodschap van de nummers echt laten overkomen. “Love Me Too Well, I’ll Retire Early”, de titeltrack van de ep die Katie Gregson-MacLeod bij dat besef bracht, was dan ook het perfecte nummer om de cirkel na een dik uur rond te maken. Een cirkel waarin we samen alleen waren, en zo de kracht van gezelligheid ons verbond. De Schotse zangeres bevestigde zo in de Rotonde nogmaals haar talent, maar vooral dat dat het best tot z’n recht kwam in omstandigheden als deze. Kleinschalig, want dan leer je de mens achter de nummers het best kennen.
Setlist:
i’m worried it will always be you
white lies
Mosh Pit
I Just Think of It All the Time
James
Chess
Diamonds & Rust (Joan Baez-cover)
I Don’t Think of Kissing You
complex
Nothing Really Changes
Teenage Love
Love Me Too Well, I’ll Retire Early
