© Mathieu Wijckmans
Na zeven jaar heeft bonfire lakes weer een nieuw album: Sorino. Het klinkt vertrouwd. Maar er is ook veel veranderd. Hoog tijd om Marino Roosen aan het woord te laten, de zanger en bezieler van bonfire lakes. ‘Ik voel me heel blij. Ook omdat we met ‘Thorn In My Side Recordings’ een label gevonden hebben. Dan wordt de kans groter dat veel mensen Sorino gaan horen. En dat is ook de bedoeling. Om zo veel mogelijk mensen te bereiken met onze muziek.’ Marino klinkt meteen heel open. ‘Ik had het gevoel dat dit album gewoon gemaakt moest worden. Zoals alle platen van mij.’ Leuk weetje: De titel van de plaat is een speelse verbastering van ‘Zo Marino’…
Voordat Sorino het levenslicht zag, had bonfire lakes al een lange historie. Waarin vaak de vergelijking werd gemaakt met acts als Neil Young, Wilco, The Band en Sparklehorse. In 2014 debuteerde de Limburgse band met een eerste ep, in 2018 gevolgd door het album Leaves. Tot de release van Sorino, kwamen er nog twee ep’s: Dead People (2019) en Bonfire Lakes (2023). In principe is bonfire lakes altijd een band geweest. Voor Sorino ligt dat echter wat genuanceerder. ‘Ik heb voor dit album heel veel met Gaetan Vandewoude samengewerkt, van Isbells.’ Marino glundert. ‘Dat ging zo goed. Ik wou steeds verder blijven werken en zag er tegenop om het af te ronden. Deels omdat ik nooit honderd procent tevreden ben, deels omdat ik wou blijven koesteren wat wij daar hadden. Er is een heel mooie vriendschap uit gegroeid. Ik werd er rijker van, als muzikant en als mens.’ Hij is vol lof over Gaetan. ‘Het zijn niet alleen de fantastische dingen die hij doet in de muziek. Maar het is ook de manier waarop hij in het leven staat.’
Deze samenwerking leverde Marino nieuwe inzichten op. ‘In het verleden zocht ik vaak naar ‘een hoek af’. Waardoor mijn muziek iets cooler zou klinken dan hij eigenlijk was. Dat moest gewoon van mijzelf, vond ik. Kijk, ik stam uit het grunge tijdperk van de jaren 90. Ik begon toen in bandjes te spelen en iedereen moest natuurlijk klinken als Kurt Cobain. Terwijl ik toen meer klonk als een zanger van een boyband. Dat zing ik nu ook in één van mijn nieuwe nummers. Gaetan zei: ‘Dat zijt gij, Marino. Ik vind het mooi’. Ik twijfelde zelf nog. ‘Is het misschien niet te melig of zo?’ Maar hij overtuigde mij om het gewoon zo te doen. Dat je geen hoek af hoeft te hebben of per se cool moet zijn.’ Marino reflecteert terwijl hij vertelt. En denkt na wat het allemaal voor hem betekent. ‘Ik ga nu vooral uit mijzelf op zoek naar schoonheid, naar mooie dingen. Plastisch gezegd: in mijn muziek houd ik van rond, dus niet hoekig. Vroeger maakten we in de basis ook de muziek die we nu maken. Maar dan waren er arrangementen die het wat cooler en ruiger moesten maken. Dat lag ook wel aan de entourage om me heen. Het was net even wat alternatiever.’
Het lijkt dus dat deze nieuwe plaat, Sorino, eigenlijk het beste past bij de persoon Marino. ‘Dat denk ik wel. Nu wel. Ten tijde van Leaves had ik dit album ook al kunnen maken. En waarschijnlijk ook willen maken. Maar ik laat mij soms wat makkelijk beïnvloeden, denk ik.’ Want bonfire lakes werd door Marino altijd als een band beschouwd. ‘Ik geloof ook in de romantiek daarvan. Om samen tot een product te komen. Dat hebben we altijd zo gedaan. Maar met Sorino ben ik voor het eerst met een producer de studio ingegaan, mijn uitstapje met HOUSEPLaNTS even buiten beschouwing gelaten. Oorspronkelijk vroeg ik Gaetan alleen om arrangementen te bedenken bij de nummers. Om ze daarna misschien met een band op te nemen. Waarbij de band dus de uitvoerder is. Uiteindelijk is de plaat grotendeels door Gaetan en mij gemaakt.’ Die nieuwe werkwijze voelde goed: ‘Het was gemakkelijker werken. Vanuit de basisideeën gingen we met bouwstenen een nummer opbouwen. En soms braken we het weer een beetje af om het dan net weer wat anders verder te bouwen.’
© Mathieu Wijckmans
Naast de vaak genoemde Gaetan, is er op Sorino een grote rol weggelegd voor zangeres Elke Smeets. ‘Ik heb haar gevonden op de radio. Ze zong op “The Most Beautiful Night” van Marco Z en ik werd gewoon compleet weggeblazen. Die stem! Ik had voor haar meteen één nummer in gedachten: “Closer”. Ik zou het oorspronkelijk alleen zelf zingen. Maar ik kreeg er zo’n Lisa Hannigan gevoel bij. En toen dacht ik: ‘Hier hoor ik Elke’. Ook bij “Into the Darkness” voelde ik dat zij het nummer nog veel beter kon maken. Ik heb voor haar een couplet en de tekstlijn wat veranderd. Maar ze doet ook de backingvocals van “Last Goodbye” fantastisch.’
Sorino is duidelijk een heel persoonlijke en gevoelige plaat geworden. Waarop Marino heel openhartig zingt over zijn ouders, grootouders en kinderen. Hij lijkt een echte familieman. ‘Dat ben ik wel meer en meer geworden. Vooral sinds het overlijden van mijn papa.’ Het raakt hem nog zichtbaar. ‘Ik schrijf eigenlijk nooit als ik met fijne dingen bezig ben. Als ik aan het spelen ben met de kinderen bijvoorbeeld. Ik schrijf nummers vooral als ik alleen ben. Dan word ik vanzelf wat melancholischer. En dan komen die nummers over een relatiebreuk, over een overlijden.’ Hij laat even een pauze vallen. ‘Maar normaal gezien ben ik heel vrolijk en kom ik graag onder de mensen. Zoals nu.’
Toch gaan we nog even dieper in op de familieomstandigheden. Die een onmiskenbaar onderwerp zijn voor de muziek van bonfire lakes. Zo waren het overlijden van zijn grootmoeder en van zijn vader al onderwerp op de ep Dead People. ‘Daarop stond “Song for Ma” in een andere versie dan op de nieuwe plaat. Op de ep is die gewoon depri. Maar ik ben altijd met de oorspronkelijke versie in mijn hoofd blijven zitten. Zoals ik hem geschreven heb op de ochtend van de begrafenis van mijn oma. Op Sorino staat nu min of meer die oorspronkelijke versie. Met het idee van blazers, die dixieland New Orleans begrafenissen. Er is nog wel het verdrietige. Maar er is ook het dankbare voor wat er geweest is. “Vacancy” is eigenlijk hetzelfde verhaal. Het is geschreven kort na het overlijden van mijn papa. Dat bracht ik toen naar de band. En het werd een rockversie. Ik vond dat ook goed, met die pathos op het einde. Maar het was wel iets wat ik opnieuw wilde doen, en dan op mijn manier. Dat staat nu op Sorino. En het is nog duizend keer beter geworden met dat arrangement van Gaetan. Waanzinnig.’
En als we toch nummers aan het doornemen zijn: hoe zit het met “The New Wave Type (Always In Between)”? Marino glimlacht: ‘Dat is een heel erg typisch nummer voor mij, dat ‘always in between’. Ik zit hier nu als een muzikant. Maar daarnaast heb ik ook een heel andere baan. Ik ben advocaat. Het lijkt soms wel een keuze: ben ik nu de artiest of ben ik die kerel in het pak? Ik heb me ermee verzoend. Ik doe het allebei. En ik doe het allebei ongelooflijk graag. Ik moet gewoon niet kiezen. Daarom staat dat nummer op de plaat.’ Soms lijkt het heel even of het voor Marino allemaal heel goed moet zijn, misschien zelfs perfect. ‘Ja, als iets voor de eeuwigheid is, dan ben ik wel een perfectionist. Zoals bij het maken van een plaat. Maar in een optreden hoeft het niet perfect zijn. De emotie die je overbrengt is nog veel belangrijker dan de kwaliteit van het geluid en alles. Dan ben ik een perfectionist in de zin dat de emotie waarheidsgetrouw moet worden overgebracht.’
Marino Roosen laat duidelijk in zijn ziel kijken. Dat doet hij in dit gesprek. Dat doet hij op Sorino. ‘De plaat draait vooral om kwetsbaarheid. Dat is de kracht. Daarom maak ik ook muziek, maak ik platen en treed ik op. Om te verbinden, om de warmte. Ik ben niet meer bang om mijn kwetsbaarheid te tonen.’ En dat is een welhaast perfecte conclusie van een oprecht kwetsbaar gesprek.
bonfire lakes presenteert het album Sorino op 5 februari in Café Café in Hasselt.
