We zijn er misschien ouderwets in, maar wanneer een band een plaat heeft gemaakt, beluisteren we die plaat zo veel mogelijk voor we er een review over schrijven. Hoe klinkt een lp wanneer we aan het koken zijn, de dampkap blaast en onze kroost vlak naast de open keuken een kampje bouwt en de hele tijd wasknijpers of dekens nodig heeft? Hoe klinkt een album wanneer we onder de douche staan en het geluid enkel te horen is door de glazen deur? Hoe klinkt diezelfde plaat dan wanneer het thuis peis en vree is en we ons in de oude zetel posteren met de hoofdtelefoon op? En wanneer we naar ons werk fietsen, hoe komt de muziek dan binnen? En wanneer we ’s avonds helemaal alleen naar Oostende rijden met de wagen, een koffie drinken aan de zee, terugrijden en alles herhalen, maar dan in fysiek omgekeerde zin?
Sorino is een album van bonfire lakes, het project dat Marino Roosen uit de zandbodem en mergel heeft gestampt. Leaves werd uitgebracht in 2018 en in de vorm van twee ep’s werden Dead People uit 2019 en Bonfire Lakes uit 2023 nog geschonken aan allen die het willen horen. We hebben op twee manieren een tweeledigheid in het album gevonden. Nu is dat uiteraard gewoon onze interpretatie, want de muziek kan voor andere luisteraars een heel andere invulling krijgen. Ten eerste horen we liefdesliedjes, nummers waarin Roosen en de band speelse innigheid tot ultieme hartstocht op vinylgroeven hebben laten draaien. Ten tweede herkennen we een artiest die lang op een tweesprong heeft gestaan in spreidstand. Hoe ga je om met nostalgie? Ben je de persoon geworden die je wilde worden in je jonge jaren? Wat zou je jongere ik van je oudere ik vinden, en omgekeerd? Is het niet beter om die benen in spreidstand te sluiten om zo plaats te maken voor gehuppel tussen het verleden, het heden en een eventuele toekomst. Ben je nog steeds die jonge kerel die gek is van new wave en enkel een zwart uniform droeg? Ben je verpopt tot een man in een pak die enkel nog zwart draagt wanneer er gepleit moet worden in de rechtbank? We denken dat de ambiguïteit kan omarmd worden, zonder angsten en zonder schaamte. Dat horen wij in ieder geval in de teksten. Het is geen exacte wetenschap. En de muziek?
De muziek is het tweede deel van die dualiteit. Openheid en vreugdedeuntjes worden afgewisseld met introspectieve composities. We voelen het aan alsof bonfire lakes bewust de plaat in twee heeft gedeeld. Uitzinnig eerst, bedaard nadien. Het hoofd helemaal vrij en gek om dan stil te staan bij vertwijfeling. Twijfelende mensen zijn interessant, mensen met gezonde waanzin ook. “Into The Darkness” mag de spreekwoordelijke spits afbijten en we horen een fantastische song waarin twee verliefden verdrinken in elkaars ogen, onhoorbaar giechelen en hand in hand op stap gaan naar de definitieve, volledige donkerte. Het belangrijkste instrument in “The New Wave Type” zijn de fluitende lippen. De weemoed van de jeugd wordt omarmd en niet meer gezien als een psychisch blok aan het been. Over de liefde voor die gitzwarte muziekstijl maakt Roosen een lied dat het midden zoekt en vindt tussen de zachtere countryrock van bijvoorbeeld Woven Hand of 16 Horespower en Mexicaanse muziek van een trio mariachi’s. Opnieuw die twee kanten; het licht van de liefde die totale duisternis opzoekt en een bende jeugdige zwartjassen die de armen speels in de lucht steekt en van links naar recht zwaait.
“S-DAY” is een dansnummer geworden, lekker groovy, sexy en funky. Er zit blijkbaar een zwoel, Caraïbisch ritme verborgen in bonfire lakes en deze schijf zou perfect staan op festivalweiden. De hele band maakt dezelfde danspasjes, een beetje solosalsa of zo en iedereen in het publiek doet gewoon mee. En opnieuw die dubbelzinnigheid nu. “WYMM?” zorgt voor koude rillingen. ‘Would You Miss Me’? Roosen legt zijn hart bloot of snijdt eerder de huid rond zijn borstkas open. Hij neemt de levenspomp uit zijn lichaam en stelt het tentoon, zonder scrupules en met het bloed nog druipend op de grond. Zou je me missen als ik weg ben? Hoe lang zou je me missen? Word je een vergeelde foto vastgehouden met een enkele punaise? Of brandt er elke dag een troostende kaars voor het portret? Verwacht je niet aan antwoorden. De instrumenten zijn rustig, bijna bedeesd zelfs. Het onderwerp dwingt respect af en het lied wordt dan ook zacht, bijna op fluistertoon zelfs, gebracht.
Het is voor ons duidelijk geworden dat Roosen de weg van witte blad tot zwarte, onherroepelijke vinyl niet alleen heeft afgelegd. Gaëtan Vandewoude was een muzikale metgezel, dit is het werk van de ridder en de schildknaap, het labeur van de troubadour en zijn muze. De hand werd ook uitgereikt naar Elke Smeets die op de achtergrond, maar toch prominent, mee de zang waarneemt op de nummers “Closer”, “Into the Darkness” en “Last Goodbye” . Sorino is ‘zo Marino’, maar dan wel een Marino die het advies, muzikaal en meer, van Vandewoude meer dan ter harte heeft genomen. De acte werd ondertekend door Roosen, maar Vandewoude werd wel in stelling gebracht als betonnen onderpand. Het zijn stuk voor stuk luisterliedjes geworden, maar zeker ook songs die in je hart trachten te wroeten. Door een nummer als “High Hopes”, met die vrolijke deun, zien we ons wandelen in de zomerse hitte die uitnodigt tot een fijne babbel met enkele drankjes. Op “Vacancy (’16-’25)” horen we Roosen en de band in de rouw en dat in een (dol)draaiende wereld die gewoon blijft stelling houden in het universum. De productie is steeds heel vol, maar subtiel. Er wordt niet stoer gedaan met een arsenaal aan geluid. Het zou nochtans makkelijker zijn; de aandacht afleiden van de essentiële teksten door een tornado aan instrumentatie. Neen, de kracht van de hele lp zit in het zacht doordachte, het onderscheid tussen enerzijds het omarmen van profijt in de toekomst, maar evenwel het treuren om verlies in het verleden.
bonfire lakes maakt een heel mooie plaat, maar het is wel een album dat je moet durven beluisteren. De liedjes nemen je mee de dieperik in, maar laten je niet los en geven je de nodige zuurstof. De muziekmand ligt vol zure en zoete appels door elkaar. Je mag de zure niet zo maar terugleggen en enkel in de zoete bijten. De twee smaken staan niet los van elkaar. Een heel mooie plaat dus, soms is dat voldoende om muziek te omschrijven. Check zeker de sociale media van bonfire lakes om te weten te komen waar je live kan genieten van de muziek. Roosen aan de zang en gitaar, Vandewoude aan de drums, Smeets aan de zang en het keyboard, Gerd Van Mulders aan de bas, Mathieu Wijckmans ook aan de zang en de gitaar en Raf Ilsbroekx ook aan de keys. Het is dit collectief die live de stemmen zal doen verstommen. Oh ja, als laatste nog; de hoes is de verpersoonlijking van het heden en de toekomst waarover we het al gehad hebben. Blijf gewoon schommelen, ook in het leven, naar voren en naar achteren. Het is nu eenmaal zo.
Ontdek “Into The Darkness”, ons favoriete nummer van Sorino in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
