Burna Boy @ ING Arena: Gigantische vibes

Burna Boy heeft zichzelf jarenlang zelf de lucht geprezen als zelfverklaarde African Giant. Je zou dat hoogmoedig kunnen noemen, maar de Nigeriaanse megaster heeft in een handvol jaar tijd wel een behoorlijk cv bij elkaar gesprokkeld. In eerste plaats zijn er de streamingcijfers die inmiddels in de miljarden oplopen en die hem tot van de meest beluisterde Afrikaanse artiesten ooit maken. Daarnaast trokken de laatste jaren onder meer Coldplay, Justin Bieber, Dave en Stormzy aan zijn mouw voor een gastbijdrage voor diens albums en zag hij daardoor zijn populariteit ook in Europa en de Verenigde Staten verder stijgen. De groeispurt is inmiddels wel wat afgezwakt en ook zijn nieuwste album No Signs of Weakness – met zowaar een samenwerking met Mick Jagger – had lang niet de gehoopte impact. De kaartverkoop voor de bijbehorende tour loopt dan ook niet volledig volgens de verwachtingen en ook in de ING Arena werden niet alle zones opengegooid. Het deed echter geen afbreuk aan de vibes, want die waren negentig minuten lang onafgebroken aanwezig.

Nadat een dj de zaal al een beetje op kamertemperatuur bracht, kregen we met Nissi Nation in het voorprogramma nog een van Burna Boy’s protégés te zien. Met een vertraging van twintig minuten begon ze eraan en dat zorgde ook voor een kleine verschuiving van de timings. Ze kreeg hoe dan ook letterlijk en figuurlijk best wel wat ruimte om haar muziek te presenteren. Een voltallige band en de schermen moesten een meerwaarde bieden aan haar nummers, maar die songs bleken nogal snel heel eendimensionaal te zijn. Vocaal bleef Nissi Nation ook vooral op een lijn hangen en was het wachten op een kantelpunt die de nodige specerijen in de show zouden brengen. Het werd wachten op Godot. Het enige wat ze voorlopig heeft is een présence op het podium, al had ze achteraf gekeken wel iets beter gebruik kunnen maken van het gigantische podium. Wat ons betreft een gemiste kans om zichzelf te introduceren en daar leek het publiek dezelfde mening over te hebben. De dj van dienst nam het roer weer over en hitste de Burna Boy fans met een paar meezingers moeiteloos op.

Zijn reputatie heeft Burna Boy op vlak van op tijd komen niet mee. Voor zijn show in het Sportpaleis kwam hij een aantal jaar geleden een dikke veertig minuten te laat en voor een optreden in een volgepakte GelreDome in Arnhem kwam hij ooit zelfs helemaal niet opdagen. In de ING Arena viel het deze keer al bij al wel mee. Door het latere begin van Nissi Nation begon zijn optreden pas om half tien en dat met behoorlijk veel show. Een led-kubus zakte naar beneden, zijn band stond klaar en zijn dansensemble nam hun positie in. Eenmaal de kubus omhoog ging, zagen we hem achter een rokende piano zitten, al diende die vooral voor de sier. Veel toetsen induwen zat er niet in en zo koos Burna Boy liever voor directe interactie met het publiek. “On Form” deed het als tweede nummer van de avond in die optiek zeker niet slecht, al verbleekte het wel in vergelijking met het daaropvolgende “Location”. Van Dave was geen spoor – die is zich momenteel aan het klaarmaken voor zijn eigen grote tour die op 6 februari in dezelfde zaal halt houdt – en dus nam het publiek zijn deel voor hun rekening.

Ondanks dat de ING Arena gisterenavond niet volledig volliep, hing er wel een zeer aanstekelijke sfeer in de lucht. Waar je ook keek was iedereen aan het dansen en genoot het publiek van het onafgebroken salvo aan dansbare afrohits. Extra peper in de molen was de liveband, die weliswaar aan de zijkanten van zijn podium plaatsnamen en met hun rug naar het publiek speelden, die geregeld wel echt kruiding toevoegde aan de nummers. Ook productioneel gezien liet Burna Boy niets aan het toeval over en toch volgden alle ogen vooral wat hij op het podium deed. Bij hitje “On The Low” deed hij zijn wit marcelleke uit en katapulteerde het tot groot jolijt van de vrouwen in het publiek. Begeerd was niet alleen zijn textiel, maar ook zijn Frans repertoire. We waren het bijna vergeten, maar voor “Pardon” werkte hij daadwerkelijk samen met onze grootste nationale muziektrots Stromae. Van Paul was er in de ING Arena geen spoor – althans niet op het gigantische podium. Ook “4 Kampé II” en “Donne-moi l’accord” werd door het Brusselse publiek triomfantelijk onthaald en dat merkte ook Burna Boy op. Als een echte publiekspleaser benadrukte hij kort nog even zich geen betere stad voor te kunnen stellen om deze tour voor goed af te sluiten.

De show was best strak geregisseerd en dat zorgde voor geen dipjes. Het nadeel was wel dat er best weinig ruimte was voor spontaniteit. De automatische piloot stond enkele keren op en voelde soms wat gemakzuchtig aan. Burna Boy spendeerde ook geen tijd aan onnodig lange bindteksten en hield liever de voet op het gaspedaal. Op die manier vloeiden de nummers best vlot in elkaar over. “Laho II” bracht hij nog kort a cappella, maar daarna keerde het entertainment weer echt terug in de show. Voor “Update” daalde de ledkubus nog eens naar beneden en voor “wgft” werd een nogal heel hitsige kisscam ingezet. Na de ‘romantiek’ en de ‘nummers voor de ladies’ trakteerde hij de stadsjongens op “City Boys”. Ongegeneerd stoer doen mocht voor even en daarmee bouwde hij een slimme brug naar Laos. “Dem Dey”, “TaTaTa”, “Tshwala Bam” en zelfs “Jerusalema” brachten ons naar de hoofdstad van Nigeria en het kruim van de bruisende Afrikaanse muziekwereld. En het allermooiste van al: Brussel was mee!

Voor we het goed en wel beseften stevende Burna Boy met zijn troepen lijnrecht af op een grande finale. De temperaturen in de zaal stegen niet alleen door de toename van vuur en pyro, maar ook door de hoge concentratie aan publieksfavorieten die mooi achter elkaar werden opgevolgd. De gitaar in de intro van “It’s Plenty” vonden wel alvast zeer cool en bleef doorheen de rest van de song een rockende ondertoon zorgen. De stoere sound ontdooide daarna wel in een handvol seconden en dat was allemaal te danken aan “Ye”. Makkelijke tekst, aanstekelijk ritme en gewoon pure levensvreugde; zijn grote doorbraak blijft gewoon een orgelpunt in zijn show waar iedereen zich door verbonden voelt. Die verbondenheid trok Burna Boy ook nog zelf door door tijdens de outro van het laatste nummer “Last Last” nog een paar hartelijke knuffels uit te delen. De grootheidswaanzin viel zo helemaal van hem af en een paar fans zijn een kernherinnering rijker. Burna Boy is dan toch gewoon maar een mens van vlees en bloed, maar wel eentje die nog steeds net iets grootser is dan de rest van zijn genregenoten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!