Kid Kapichi – Fearless Nature (★★½): Lege megafoon

Kid Kapichi heeft de afgelopen jaren toch wel een behoorlijke cycloon aan gebeurtenissen achter de rug. Dat begon eigenlijk al in 2021, toen de groep met zijn succesvolle debuutplaat This Time Next Year afkwam. Jack Wilson en zijn drie kameraden werden in één klap naar voren geschoven als dé nieuwe hoop van de Britse garagepunkscene. Helaas kwam er vanaf dan ook steeds meer zand in de motor. Vervolgplaten Here’s What You Could Have Won en There Goes The Neighbourhood werden steeds lauwer ontvangen en ook live was het niet altijd even geweldig, waardoor de band langzaam maar zeker het momentum verloor dat ze zo veelbelovend waren begonnen.

Afgelopen jaar raakten de problemen echter hun hoogtepunt. George Macdonald en medeoprichter Ben Beetham verlieten de band, bassist Eddie Lewis kampte met persoonlijke problemen en frontman Jack Wilson ging zelf eveneens door een zware mentale crisis na het einde van een jarenlange relatie. Dit is normaal gesproken het moment dat bands kopje onder gaan en helaas daardoor ook een stille dood sterven, maar Kid Kapichi koos voor een andere weg. Een weg die uiteindelijk leidde naar Fearless Nature.

Waarschijnlijk heb je net als ons bij Kid Kapichi een beeld dat ze met een megafoon in de hand stevig aan het roeptoeteren zijn. We hebben slecht nieuws voor je, want op de nieuwste plaat mag dat idee volledig de prullenbak in. Met Fearless Nature maakt de groep een ware ommezwaai in hun sound en hebben ze de grootste transformatie in hun carrière doorgemaakt. Geen snoeiharde gitaren of politieke slogans die nog de boventoon voeren, en van een echt garagepunkgeluid is eigenlijk geen sprake. Op de nieuwste plaat luiden melancholische rocksongs en kwetsbare teksten vol persoonlijke worstelingen de toon. Die megafoon waar het bijna synoniem voor staat, is in geen velden of wegen te zien en hoewel het symbool staat voor de band, is deze nieuwe richting verre van afschuwelijk te noemen.

Heeft de band zijn garagepunk dan volledig achtergelaten? Nee, zeker niet. Kid Kapichi stinkt op Fearless Nature nog altijd naar diesel, maar een echte walm hangt er niet rond. Het is eerder een soort parfum dat je alleen ruikt als je echt in de buurt komt en je neusgaten, of in dit geval trommelvliezen, open zet. Vooral op “Intervention” is dit voelbaar. De groep laat horen dat het zijn wortels niet is vergeten en brengt met de track het vettige geluid waar het groot mee is geworden. Distortion op de gitaren, rauwe stem achter de microfoon en flink raggen, al is het tempo weliswaar net een klein tikkeltje trager dan het genre echt hoort te zijn. Ook “Stainless Steel” weet dat te bewerkstelligen en beide nummers zijn het levende bewijs dat Kid Kapichi het oude geluid niet is verleerd, maar echt lang trekt het die kaart niet.

De rest van het album kiest namelijk resoluut voor een andere richting. Een langzamer, bedachtzamer en uiteindelijk best wel interessante richting. Hier en daar is zeker nog een scherpe snaar te vinden, maar het zijn toch vooral de laagjes aan melancholie en introspectieve momenten die op de troon zitten. “Head Right”, “Saviour” en het sluipende “Dark Days Are Coming” zijn daar perfecte voorbeelden van. Het zijn nummers die niet rennen maar wandelen, niet vliegen maar fladderen. We zijn er na enkele luisterbeurten nog altijd niet over uit of dit wel de soort muziek is die we van Kid Kapichi willen horen. Het is misschien net iets te zweverig voor het rauwe karakter van de groep en daardoor mist het een bite die anderen wel konden brengen. Het zijn nummers die nauwelijks memorabel genoeg zijn om na het album nog in je hoofd te zitten, laat staan de volgende dag.

Gelukkig brengt “Worst Kept Secret” wat licht in de duisternis. De track is ijzersterk, de ster van de show en vooral het lied waarop Kid Kapichi het best laat horen dat het geen one trick pony is. We geven toe, “Worst Kept Secret” had zo op Romance van Fontaines D.C. kunnen passen en is misschien daardoor net iets te veel afkijkwerk, maar dat neemt niet weg dat het een waar pareltje is. Waar we grotendeels van het album morgen al weer zijn vergeten, zullen we “Worst Kept Secret” naar alle waarschijnlijk tegen het einde van het jaar nog kennen.

Fearless Nature markeert een dappere koerswijziging voor Kid Kapichi, maar de vraag blijft of het ook een geslaagde is. De band durft kwetsbaar te zijn en gooit het politieke geschreeuw overboord om plaats te maken voor introspectie en zelfreflectie, maar botst daar helaas wel tegen de nodige problemen op. Te veel materiaal drijft voorbij zonder indruk te maken en hoewel “Worst Kept Secret” bewijst dat ze deze sound wél aankunnen, voelt het album net te weinig overtuigend om echt te blijven hangen. Dappere poging, maar helaas een schot dat net naast het doel belandt.

Fearless Nature is vanaf nu overal verkrijgbaar. Wil je de groep live aan de slag zien? Dan kan je eind deze maand in de Trix terecht.

Facebook / Instagram

Ontdek “Worst Kept Secret”, ons favoriete nummer van Fearless Nature, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.